บทที่ 10: วิถีแห่งผู้สงวนท่าทีขั้นแรก พลังอำนาจคือของจริง

การเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์นั้นดำเนินอยู่ราวหนึ่งเค่อเต็มๆ ก่อนจะค่อยๆ สงบลง

ฉินหมิงลืมตาขึ้น

เขารู้สึกว่าร่างกายของตนเองเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ยากจะบรรยายได้

หากเปรียบตัวเขาในก่อนหน้านี้เป็นดั่งตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่ง เปลวเทียนก็คงริบหรี่พร้อมจะดับมอดได้ทุกเมื่อ

เช่นนั้นแล้ว ในตอนนี้ เขาก็คือตะเกียงที่ถูกเติมน้ำมันใหม่จนเต็ม

แม้เปลวไฟจะยังไม่ใหญ่โตนัก แต่กลับมั่นคงและสว่างไสว เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตอันคึกคัก

'พลังงานต้นกำเนิด' สายนั้นที่เขาดูดซับเข้าไปเป็นดั่งตัวเร่งปฏิกิริยา ทำให้พลังปราณและโลหิตที่เคยพร่องไปของเขากลับมาเปี่ยมล้น

เขาลองกำหมัดเบาๆ

สัมผัสได้ถึงพละกำลังของตนเองอย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าจะมากกว่าเดิมถึงเท่าตัว!

เขาเงี่ยหูฟัง

เสียงทะเลาะวิวาทของสามีภรรยาคู่หนึ่งดังแว่วมาจากบ้านหลังนอกลาน แม้เสียงจะเบา แต่กลับได้ยินอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ

ประสาทการได้ยินและการตอบสนองของเขาล้วนได้รับการยกระดับขึ้น แม้จะเพียงเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น แต่ก็เป็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นจริง

“นี่คือ...ผลของพลังงานต้นกำเนิดอย่างนั้นรึ”

ฉินหมิงรู้สึกสั่นสะท้านในใจ

จากความทรงจำของร่างเดิม ยอดฝีมือในโลกใบนี้ เมื่อเริ่มฝึกฝน จะต้องเคี่ยวกรำกระดูกและเส้นเอ็น ขัดเกลาพลังปราณและโลหิต

เมื่อพลังปราณและโลหิตเปี่ยมล้นถึงระดับหนึ่ง ก็จะสามารถก้าวข้ามธรณีประตูแรกของการบำเพ็ญเพียรได้ นั่นคือ【ขั้นพลังฟ้าหลังกำเนิดระดับหนึ่ง】

ก่อนหน้านี้ ร่างกายของเขาเทียบไม่ได้แม้แต่กับคนธรรมดาทั่วไป

ส่วนเขาในตอนนี้ ภายใต้การบำรุงของพลังงานต้นกำเนิด ได้กลายเป็นคนธรรมดาที่แข็งแรงสมบูรณ์แล้ว

ห่างจากยอดฝีมือที่แท้จริงเพียงแค่ก้าวเดียว

หากสามารถเสริมความแข็งแกร่งเช่นนี้ได้อีกสักสองสามครั้ง...

ฉินหมิงสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ พลางหันเหความสนใจไปยังห้วงความคิดของตน

ณ ที่แห่งนั้น เพลงยุทธ์ชุดหนึ่งนามว่า ‘วิชากระบี่บุตรเสเพลหวนคืน’ ได้ประทับลึกลงในความทรงจำของเขาแล้ว

ราวกับว่าเขาได้ฝึกฝนอย่างหนักมานานหลายปี จนขึ้นใจและบรรลุถึงขั้นที่สามารถใช้ออกได้อย่างใจนึก

วิชากระบี่ชุดนี้มีเพียงสามกระบวนท่า

กระบวนท่าที่หนึ่ง 【บุตรเสเพลผลาญทรัพย์】

เน้นที่ความเร็วเป็นสำคัญ กระบวนท่าดาบต่อเนื่องไม่ขาดสาย ดุจบุตรเสเพลผลาญทรัพย์สินจนหมดสิ้น แม้ดูหรูหรา แต่แท้จริงแล้วทุกดาบล้วนมุ่งไปยังจุดอ่อนของคู่ต่อสู้

กระบวนท่าที่สอง 【บุตรเสเพลหวนคืน】

นี่คือแก่นแท้ของวิชากระบี่ทั้งชุด และยังเป็นสุดยอดวิชาสำหรับรักษาชีวิต

ในชั่วพริบตาที่ดูเหมือนพ่ายแพ้ถอยร่น เผยช่องว่างออกมา กลับพลิกกายแทงดาบสังหารออกไปในมุมที่เหลือเชื่อ

ตรงกับคำกล่าวที่ว่า “บุตรเสเพลหวนคืนล้ำค่ากว่าทองคำ” การโจมตีที่ล้ำค่าที่สุด ย่อมอยู่ ณ เวลาที่หวนกลับมาเสมอ

กระบวนท่าที่สาม 【บุตรเสเพลไร้ใจ】

นี่คือกระบวนท่าสังหารที่ต้องเดิมพันด้วยชีวิต

เมื่อใช้ออกแล้ว ก็ไม่มีทางหวนกลับ ต้องรวบรวมพละกำลังทั้งหมดไว้ที่ปลายกระบี่ มุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ พร้อมที่จะแหลกสลายไปด้วยกัน

เหี้ยมโหด แยบยล ทุกกระบวนท่าไม่เคยพลาดจากจุดตาย

ที่เน้นย้ำไม่ใช่การประลองฝีมือ แต่คือการสังหารในดาบเดียว

“เป็นวิชากระบี่ที่ดี!”

ฉินหมิงลอบชื่นชมในใจ

วิชากระบี่ชุดนี้เหมือนสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ!

เหมาะสมกับสถานการณ์ของเขาที่ต้องซ่อนเร้นพลังอำนาจ และสังหารศัตรูในดาบเดียวเมื่อถึงเวลาสำคัญอย่างยิ่ง

เขาไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป

เขาพลิกตัวกระโดดลงจากเตียง ท่วงท่าปราดเปรียวราวกับแมวป่า

เขาผลักประตูห้องออกไป เดินไปยังกลางลานบ้าน

แสงจันทร์อันเยียบเย็นทอดเงาของเขายาวเหยียด

เขากวาดตามองไปรอบๆ สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่กิ่งไม้แห้งกิ่งหนึ่งตรงมุมกำแพง

เขาเดินเข้าไปหยิบกิ่งไม้ขึ้นมา

กิ่งไม้เบามาก ความหนาก็กำลังพอดีมือ

ฉินหมิงหลับตาลง

กระบวนท่า เคล็ดวิชา และเทคนิคการใช้พลังทั้งหมดของ【วิชากระบี่บุตรเสเพลหวนคืน】ไหลผ่านในใจของเขาราวกับสายน้ำที่รินไหลอย่างช้าๆ

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาก็เปลี่ยนไป

ในดวงตาที่เคยดูทื่อๆ คู่นั้น บัดนี้กลับมีประกายแหลมคมวาบขึ้นมา

ฟุ่บ!

ร่างของเขาพลันเคลื่อนไหวภายใต้แสงจันทร์!

เขาเคลื่อนไหวแล้ว

กิ่งไม้ธรรมดาๆ ในมือของเขา ราวกับมีชีวิตขึ้นมาในบัดดล กลายเป็นเงาสีเทาพร่าเลือนสายแล้วสายเล่า

บางครั้งรวดเร็วดุจสายฟ้า แทงตรงออกไปราวกับจะทะลวงอากาศ

บางครั้งก็พริ้วไหวไร้ทิศทาง โบกสะบัดซ้ายขวา ทำให้ผู้คนไม่อาจคาดเดาวิถีที่แท้จริงของมันได้

【บุตรเสเพลผลาญทรัพย์】!

เขาย่างเท้าด้วยเพลงก้าวที่แปลกประหลาด ร่างกายเคลื่อนไหวพลิกแพลงไปมาในลานบ้านเล็กๆ

กิ่งไม้ในมือของเขา บางครั้งก็ดุจอสรพิษออกจากรัง เหี้ยมโหดไร้ที่เปรียบ

บางครั้งก็ดุจปุยหลิวลอยลม ปราดเปรียวและพิสดาร

กระบวนท่าเหล่านี้ แม้ดูเรียบง่ายธรรมดา หรือกระทั่งดูง่ายเกินไป

แต่พลังทุกส่วนและมุมองศาทุกองศาที่แฝงอยู่ภายใน ล้วนซุกซ่อนจิตสังหารอันร้ายกาจเอาไว้!

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า แม้ตนเองจะเพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นเริ่มต้น

แต่ด้วยวิชากระบี่อันล้ำเลิศชุดนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาสังหารชายฉกรรจ์ถืออาวุธธรรมดาๆ สามถึงห้าคนได้อย่างง่ายดาย

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่เขาข้ามมายังโลกที่แปลกประหลาดและเห็นชีวิตคนเป็นผักปลาแห่งนี้!

ครั้งแรกที่ได้ครอบครองพลังที่สามารถปกป้องตนเอง และชี้เป็นชี้ตายให้ผู้อื่นได้อย่างแท้จริง!

ทันใดนั้น!

ร่างของเขาก็เซถลาไป ราวกับหมดแรง ถอยหลังกลับไป เผยช่องว่างขนาดใหญ่

【บุตรเสเพลหวนคืน】!

ในชั่วพริบตาที่เขาถอยกลับไปนั้นเอง เอวของเขาก็บิดตัวออกแรงอย่างรุนแรงในมุมที่เหลือเชื่อ!

กิ่งไม้ในมือวาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งอันพิสดาร!

ปราศจากการหยุดชะงัก พลิกตัวกลับมาแทงออกไป!

“ฉึก!”

เสียงแหวกอากาศที่เบาอย่างยิ่งดังขึ้น

ข้อมือของเขาสะบัด

กิ่งไม้ที่อ่อนนุ่มนั้น ราวกับกลายเป็นกระบี่คมกล้าที่ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้ แทงออกไปในชั่วพริบตาด้วยมุมที่น่าเหลือเชื่อ!

เป้าหมายของมันคือใบไม้แห้งใบหนึ่งบนต้นไทรเฒ่ากลางลาน ซึ่งกำลังร่วงหล่นตามสายลม!

การเคลื่อนไหว แม่นยำถึงขีดสุด!

ใบไม้ร่วงถูกกิ่งไม้จี้โดนกลางอากาศอย่างแม่นยำ

จากนั้น พลังอันแยบยลที่แฝงอยู่ในกิ่งไม้ก็พามันไปปักแน่นอยู่บนลำต้นไม้ที่หยาบกร้าน!

ทั้งลานบ้านกลับสู่ความสงบ

ฉินหมิงค่อยๆ ดึงกิ่งไม้กลับมา มองดูผลงานชิ้นเอกของตน พลางถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง

ลมหายใจเฮือกนั้น ราวกับได้พ่นเอาความไม่สบายใจ ความหวาดกลัว และความสับสนทั้งหมดนับตั้งแต่ที่เขาข้ามภพมาออกไปจนหมดสิ้น

เขากำหมัดแน่น

สัมผัสถึงพลังที่เปี่ยมล้นในร่างกาย และทักษะกระบี่ที่ร้ายกาจพอที่จะปลิดชีวิตได้ในห้วงความคิด

ยอดฝีมือขั้นพลังฟ้าหลังกำเนิด สำเร็จแล้ว!

ในดวงตาของเขา ทอประกายเจิดจ้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในวินาทีนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว

ในโลกที่ชีวิตคนต่ำต้อยดุจต้นหญ้าใบนี้

ความจริงนั้นช่างซีดเซียวเกินไป

ความยุติธรรมนั้นช่างห่างไกลเกินไป

สิ่งที่เรียกว่ากฎหมายและกฎเกณฑ์ เป็นเพียงของเล่นในมือของผู้มีอำนาจเท่านั้น

หากต้องการมีชีวิตรอด หากต้องการมีชีวิตที่ดี

สัจธรรมเพียงหนึ่งเดียว ก็คือต้องแข็งแกร่งขึ้น!

แข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง!

ด้วยการสัมผัสศพแล้วศพเล่า ดึงมรดกของพวกเขาออกมา เพื่อสร้างรากฐานให้ตนเองได้หยัดยืนอย่างมั่นคง!

“ศพ...”

ฉินหมิงพึมพำเสียงเบา

สายตาของเขาทอดมองไปยังทิศทางของที่ว่าการอำเภอ

“อำเภอชิงหนิวเล็กๆ แห่งนี้ ยังจะมีศพอีกสักกี่ศพ ที่รอให้ข้าไปชันสูตรกันนะ”