บทที่ 24 เสียงกระซิบ...จากปีศาจ!

บทที่ 24 เสียงกระซิบ...จากปีศาจ!

แต่ไป๋เย่รู้สึกว่าเพื่อความแน่ใจ ควรถามก่อน "ไม่ทราบว่าพอจะบอกได้ไหมครับ ว่าสิ่งที่เรียกว่าการทดสอบนั้นคือการทดสอบอะไร?"

"ได้สิ" มนุษย์ต้นไม้พยักหน้าและไม่ปิดบัง เขาบอกว่า "การทดสอบที่ว่านั้นคือการทดสอบสติปัญญา

ในฐานะชาวสวน สติปัญญาเป็นเรื่องสำคัญมาก คนที่ไม่มีสติปัญญาเพียงพอไม่คู่ควรที่จะเป็นชาวสวน"

"แล้วการทดสอบมีกี่ด่านครับ?"

"สามด่าน"

"ฉันเห็นในฟาร์มค่อนข้างเงียบ ไม่เหมือนมีที่สำหรับการทดสอบเลยนี่ครับ?"

"เพราะฉันยังไม่ได้เริ่มมัน"

"คุณเป็นคนเริ่มการทดสอบเองเหรอครับ?"

"ใช่"

"ถ้าอย่างนั้น..." ไป๋เย่ยังอยากจะถามต่อไปอีกแต่มนุษย์ต้นไม้เริ่มไม่สบอารมณ์แล้ว

"ทำไมนายถึงได้พูดมากเหมือนผู้หญิงอย่างนี้? ตกลงจะทำการทดสอบหรือไม่? ถ้าไม่ทำก็รีบไปซะ อย่ามารบกวนฉันนอน ยังไงซะ ฉันก็คิดว่าถ้านายไปทำการทดสอบ นายต้องตายที่นั่นแน่ๆ ฉันแนะนำให้นายรีบไปดีกว่า"

“เหอะ, ดูถูกกันนี่” ไป๋เย่เบ้ปากและพูดว่า "รีบร้อนไปไหน? ฉันก็แค่ต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อนไม่ใช่เหรอ? มาเลย ฉันยินดีที่จะเข้ารับการทดสอบ"

"ดี" มนุษย์ต้นไม้ไม่พูดมากอีกต่อไปและพูดตรงๆ ว่า "ตามฉันมา"

พูดจบ มนุษย์ต้นไม้ก็พาไป๋เย่เดินเข้าไปในฟาร์ม ด้านในฟาร์มมีเพียงทางเดินเส้นเดียวและสุดทางดูเหมือนจะเป็นบ้านหลังหนึ่ง น่าจะเป็นที่พักของชาวสวน

แต่เดินไปไม่กี่เมตร มนุษย์ต้นไม้ก็หันกลับมามองไป๋เย่และพูดอย่างจริงจังว่า "ด่านที่หนึ่งกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว นายพร้อมหรือยัง?"

"พร้อมแล้ว" ไป๋เย่พยักหน้า ถึงแม้ในใจจะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยแต่ตราบใดที่มันเป็นการทดสอบสติปัญญา

ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร การทดสอบแบบนี้มักจะมีวิธีผ่านด่านที่ไม่ต้องใช้กำลัง ไป๋เย่มีความมั่นใจใน 'ตัวช่วยพิเศษ' ของตัวเอง

"เยี่ยมมาก" มนุษย์ต้นไม้พยักหน้า จากนั้นก็ยกเท้าขึ้นกระทืบพื้นอย่างแรงจนไป๋เย่รู้สึกได้ว่าพื้นสั่นสะเทือนสองสามครั้ง

ทันใดนั้น ร่างสองร่างก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดินตรงหน้าทางเดิน เมื่อเห็นร่างทั้งสองนี้ ไป๋เย่ถึงกับยืนนิ่งอยู่กับที่ชั่วขณะและเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

นี่... เป็นพืช? หรือสิ่งมีชีวิต? ไป๋เย่รู้สึกมึนงงเล็กน้อย ที่เป็นเช่นนี้เพราะเมื่อมองแวบแรก ร่างทั้งสองดูเหมือนมนุษย์ แต่เมื่อมองอย่างละเอียดก็ไม่ใช่ เพราะร่างกายของพวกมันเป็นลำต้นของพืชโดยสมบูรณ์ ถึงแม้จะมีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ไม่ว่าจะเป็นมือ เท้า หรือศีรษะ ก็ดูเหมือนเกิดขึ้นจากการถักทอพันกันของรากและเถาวัลย์

ร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไป๋เย่ มีไม้ไผ่อยู่บนศีรษะ นั่นหมายความว่าร่างจริงของมันคือไม้ไผ่กระมัง? ส่วนอีกร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงข้ามไป๋เย่ มีกล้วยอยู่บนศีรษะ นั่นหมายความว่าร่างจริงของมันคือกล้วย? นี่คือผลงานชิ้นเอกของชาวสวนหรือเปล่า? ไป๋เย่คิดในใจอย่างอดไม่ได้

เสียงของมนุษย์ต้นไม้ดังขึ้นพอดี เขาพูดว่า "นี่คือการทดสอบด่านที่หนึ่ง ตรงหน้านายคือเสี่ยวจู๋ (ไม้ไผ่เล็ก) ตรงข้ามนายคือเสี่ยวเซียง (กล้วยเล็ก) สิ่งที่นายต้องทำคือช่วยเสี่ยวจู๋เอาชนะเสี่ยวเซียง แต่นายมีเวลาแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น ถ้าเสี่ยวจู๋ยังไม่สามารถเอาชนะเสี่ยวเซียงได้ภายในหนึ่งนาที พวกมันจะร่วมมือกันโจมตีนาย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เย่ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่ลังเลทันที "เสี่ยวไป๋สแกนพลังของ

ทั้งสองหน่อย"

"รับทราบค่ะ นายท่าน"

"สแกนเสร็จเรียบร้อย"

[เสี่ยวจู๋ ระดับ 2 ขั้นสูง]

[เสี่ยวเซียง ระดับ 3 ขั้นกลาง]

นี่มันห่างกันถึงสองระดับย่อยเลยนะ แถมยังมีเวลาแค่หนึ่งนาที มันค่อนข้างจะ... ไป๋เย่รู้สึกว่ามันยากโดยสัญชาตญาณแต่เมื่อไป๋เย่ใช้ระบบบอกคำใบ้ของตนเองมองไปที่เสี่ยวเซียงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากและขยี้ตา ดูเหมือนเขาไม่อยากจะเชื่อเลย

[เสี่ยวเซียง ในฐานะต้นกล้วย ตัวมันมีความแข็งแกร่งมากและหากต้องการก็สามารถเข้าสู่ระดับ 4 ได้อย่างง่ายดาย มันเป็นไอดอลที่เพื่อนร่วมฟาร์มหลายคนชื่นชม แต่แท้จริงแล้ว เสี่ยวเซียงมีความลับที่ไม่มีใครรู้ มันกลัวลิง เพราะในวัยเด็ก เสี่ยวเซียงถูกลิงเด็ดกล้วยบนหัวไปบ่อยๆ จนเกิดเป็นบาดแผลในใจ ดังนั้น ทันทีที่เสี่ยวเซียงได้ยินว่าลิงมา มันจะกลัวจนตัวสั่นและสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหว]

"..." เป็นความลับเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จริงๆ ไป๋เย่พูดไม่ออกชั่วขณะ

มนุษย์ต้นไม้เห็นว่าไป๋เย่ไม่เคลื่อนไหวมานานจึงหัวเราะ "เป็นยังไงบ้าง? นายเหลือเวลาแค่ครึ่งนาทีแล้วนะ รู้สึกว่ามันยากมากใช่ไหม? ที่จริงแล้วก่อนหน้านี้มีหลายคนเหมือนนายที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่เมื่อมาถึงด่านนี้ พวกเขาก็ตายที่นี่กันหมด ดูท่าทางนายก็คงไม่ต่างกัน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เย่ก็กลอกตา เดินไปหาเสี่ยวจู๋และยิ้มถามว่า "นายเคยเอาชนะมันได้ไหม?"

เสี่ยวจู๋ส่ายหัว

"แล้วนายอยากเอาชนะมันไหมล่ะ?" ไป๋เย่ถามต่อ

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เสี่ยวเซียงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็กอดอกเบ้ปากและแสดงความดูถูกเล็กน้อย เสี่ยวจู๋จะมาเป็นคู่ต่อสู้ของมันได้อย่างไร?

แต่เสี่ยวจู๋ เมื่อได้ยินคำถามนี้ ก็มองไป๋เย่ด้วยความหวังและพยักหน้าหลายครั้ง เห็นได้ชัดว่ามันอยากจะเอาชนะมาก อาจเป็นเพราะมันไม่เคยชนะมาก่อนเลย

ไป๋เย่ยกมุมปากขึ้น โบกมือและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น นายเข้ามานี่สิ ฉันจะบอกวิธีชนะที่แน่นอนให้"

เสี่ยวจู๋รีบเข้าไปหา ไป๋เย่กระซิบข้างหูเสี่ยวจู๋ ทันใดนั้น แววตาของเสี่ยวจู๋ที่มองไป๋เย่ก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาด สายตานั้นเหมือนกำลังถามว่า “นายแน่ใจนะว่าไม่ได้หลอกฉัน?”

"ไม่ต้องห่วง รับรองได้ผลแน่นอน" ไป๋เย่ตบไหล่เสี่ยวจู๋ พร้อมทำท่า 'โอเค'

'ถึงจะพูดแบบนั้น ฉันก็ยังไม่ค่อยเชื่ออยู่ดี' คิดถึงสิ่งที่ไป๋เย่บอกกับมัน เสี่ยวจู๋รู้สึกไร้สาระเล็กน้อย แต่

ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องเชื่อคำพูดของไป๋เย่ ดังนั้น เสี่ยวจู๋จึงสูดหายใจลึกๆ มองไปที่เสี่ยวเซียงพร้อมกำหมัดเป็นสัญญาณว่าการต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้น

เสี่ยวเซียงแสดงสีหน้าเฉยเมยและตั้งท่าต่อสู้อย่างใจเย็น

'ซู่'

วินาทีต่อมาก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

ร่างของเสี่ยวจู๋ก็หายไป มันพุ่งตรงไปหาเสี่ยวเซียง เสี่ยวเซียงเตะออกไปหนึ่งครั้ง ก็เกิดเสียงแหวกอากาศ และไม่ใช่แค่เสียงเดียวแต่เป็นเสียงแหวกอากาศอย่างต่อเนื่องราวกับว่าอากาศถูกเตะจนระเบิด

แต่เสี่ยวจู๋เหมือนเตรียมพร้อมมาแล้ว มันหลบวูบไปด้านหลังเสี่ยวเซียง แต่มันไม่ได้ทำอะไร กลับนึกถึงสิ่งที่ไป๋เย่พูด จากนั้นด้วยสีหน้าแน่วแน่ ก่อนที่เสี่ยวเซียงจะหันกลับมาจัดการมัน มันก็ค่อยๆ กระซิบ

'เสียงกระซิบจากปีศาจ' ดังข้างหูของเสี่ยวเซียงว่า "วู่ฮู้ว! ลิงกำลังจะมาแล้ว จะมาเด็ดกล้วยของนายแล้ว~"

"ลิง... ลิงเหรอ?!!!" เสี่ยวเซียงตัวแข็งทื่อทันที โดยเฉพาะเสียง 'วู่ฮู้ว' ที่ทำให้เสี่ยวเซียงนึกถึงเสียงที่พวกฝูงลิงมักจะส่งเสียงในขณะที่กระโดดโลดเต้นไปตามกิ่งไม้ในวัยเด็ก

แววตาของเสี่ยวเซียงก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร่างกายเริ่มอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัวและล้มลงกับพื้นทันที

เห็นภาพนี้ เสี่ยวจู๋ก็ตกตะลึงเช่นกัน มันได้ผลจริงๆ เหรอ?

ปัง! เสี่ยวจู๋ไม่พูดพร่ำทำเพลง เตะเสี่ยวเซียงกระเด็นออกไปทันที

การต่อสู้จบลง

ไป๋เย่มองดูมนุษย์ต้นไม้ที่ดูมึนงง ยักไหล่และแบมือออกพร้อมพูดว่า "ดูเหมือน... จะค่อนข้างง่ายนะครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มนุษย์ต้นไม้ก็มองไป๋เย่ มองเสี่ยวจู๋และสุดท้ายมองเสี่ยวเซียงที่สลบไสลอยู่บนพื้นซึ่งไม่รู้ว่าถูกชกจนสลบหรือกลัวจนสลบกันแน่ ใบหน้าของเขามีแต่ความงุนงง

"นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง?!"

ในใจของเขายังมีความรู้สึกหนึ่งผุดขึ้นมา นี่มันบ้าบอชิบหายเลยนี่หว่า!