บทที่ 4 - การค้นหา และนักสะสมฝึกหัด!

ความมืดโรยตัวปกคลุมแดนร้าง

เฉิงเย่กลับถึงแฟลต เดินขึ้นบันไดไปชั้นห้า ไขกุญแจห้องที่อยู่สุดทางเดิน

ห้องเดี่ยวสิบกว่าตารางเมตร มีแค่เตียงสามฟุตครึ่งกับโต๊ะเขียนหนังสือตัวเล็ก

ของรกๆ ที่ไม่จำเป็น เขาขนไปทิ้งร้านของเก่าเกลี้ยงตั้งแต่วันแรกที่มาถึง รวมถึงของแทนใจและจดหมายรักครึ่งลังที่ร่างเดิมเคยมีกับสาวในเมืองชั้นใน

แดนร้างไม่มีที่ว่างให้เรื่องรักๆ ใคร่ๆ แค่เอาชีวิตให้รอดก็ยากแล้ว จะไปคิดเรื่องอื่นทำไม

เสียบจี้เข้ากับปลั๊กไฟเริ่มชาร์จ เฉิงเย่เดินไปห้องน้ำรวมชั้นห้า เสียบการ์ดกดน้ำ

เด็กหนุ่มในกระจกรูปร่างผอมบาง หน้าซีดเผือด โครงหน้าชัดเจน ถ้าเป็นยุคปัจจุบันคงเรียกว่าหล่อตี๋

แต่ในแดนร้าง หุ่นล่ำบึกหน้าเถื่อนแบบหลิวปี้ต่างหากคือพิมพ์นิยม

น้ำจืดไหลซู่จากก๊อก สีออกเหลืองนิดๆ จากน้ำป่าต้นน้ำ

แต่มีไฟฟรี น้ำจำกัดจำนวน และงานที่การันตีว่าไม่อดตาย

เสียงตามสายของเมืองแห่งความสุขไม่ได้โกหก ที่นี่สุขสบายกว่าเมืองอื่นจริงๆ

แน่นอน ถ้าไม่มีการระบาดระลอกใหญ่

กำแพงสามสิบเมตรกันทุกอย่างไว้ข้างนอก ปกป้องชาวเมืองชั้นใน แต่คนโซนกันชนต้องรับกรรม

ตอนนี้ค่าผ่านทางเข้าเมืองชั้นในคือ 1000 แต้มผลงาน ทำงานมาสองเดือน เฉิงเย่เก็บได้แค่ 19 แต้ม

คนธรรมดาถ้าไม่ถูกหวย หรือเจอทรัพยากรหายาก ชาตินี้ทำงานให้ตายก็เก็บไม่ครบ

และถึงเป็นเจ้าหน้าที่ ก็ใช่ว่ามีแต้มแล้วจะเข้าเมืองชั้นในได้ นี่คือสิ่งที่เฉิงเย่กังวลลึกๆ

ถ้าเกิดการระบาด โซนกันชนแตก

เขาจะหนีไปทางไหน?

พวกเจ้าหน้าที่เก่าแก่อาจมีหลุมหลบภัยลับนอกเขต แต่เด็กใหม่อย่างเขาไม่มีทรัพยากร ไม่มีความสามารถ จะไปหาที่หลบภัยจากไหน?

พี่บิ๊กบีอาจจะมี แต่ถึงตอนนั้น เขาต้องพาครอบครัวหนี จะยังหิ้วเฉิงเย่ไปด้วยไหม?

เช็ดตัวเสร็จ เฉิงเย่กลับมานอนคิดไม่ตก พลิกตัวไปมาจนเกือบเช้า

จนแสงสีขาวเริ่มจับขอบฟ้า เขาถึงสะดุ้งตื่น กระโดดไปดูที่ปลั๊กไฟ

แตะจี้ หน้าจอเด้งขึ้นมา

[ความคืบหน้าการเปิดใช้งาน: 99.8%]

ขาดอีกแค่ 0.2% เฉิงเย่นั่งเฝ้าหน้าปลั๊ก คอยแตะดูความคืบหน้า

สองเดือนที่ผ่านมาไม่รู้สึกนาน แต่พอถึงวินาทีนี้กลับใจร้อนจนแทบไหม้

โชคดีที่ 0.2% คือไฟแค่ 4 หน่วย ฟ้ายังไม่ทันสว่างดีก็ชาร์จเต็ม

"ครบสักที!"

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น เฉิงเย่ตาโตเหมือนเห็นผี

จี้หายไปแล้ว?

วินาทีที่ชาร์จเต็ม จี้ในปลั๊กก็หายวับไปจากสายตาเหมือนล่องหน

แต่ยังไม่ทันจะคิดอะไรต่อ แสงสีฟ้าจ้าก็วาบขึ้นตรงหน้า

หน้าจอที่เห็นจนเบื่อเปลี่ยนไปแล้ว ตัวหนังสือปรากฏขึ้นทีละบรรทัด

[เครื่องรวบรวมอารยธรรมชาร์จเต็ม เปิดใช้งานและผูกมัดอัตโนมัติ]

[ยินดีต้อนรับนักสะสมอารยธรรม: เฉิงเย่ เข้าสู่การใช้งาน ระดับปัจจุบันของท่านคือ: ฝึกหัดขั้น 1]

[เครื่องรวบรวมเข้าสู่โหมดสแตนด์บาย นักสะสมเพียงนึกถึงเครื่องรวบรวม ก็สามารถเปิดปิดหน้าจอนี้ได้]

[ฟังก์ชันตามระดับถูกปลดล็อคแล้ว กรุณาใช้จิตตรวจสอบบนหน้าจอ]

[ขอให้ใช้งานอย่างมีความสุข!]

"เป็นเจ้าหน้าที่ก็ฝึกหัด เป็นนักสะสมก็ฝึกหัด..."

"แสดงว่าเครื่องนี้อัพเลเวลได้ และอาจมีฟังก์ชันเพิ่มขึ้น"

กวาดสายตาอ่านข้อความ เฉิงเย่เตรียมใจมาสองเดือนแล้วเลยไม่ตกใจ

เขาลองใช้จิตควบคุมหน้าจอ เปิดปิดซ้ำๆ จนคล่อง

"เครื่องเลเวล 1 มีฟังก์ชันเดียว ดูเข้ากับงานประจำฉันดีนะ?"

เฉิงเย่มองฟังก์ชันเดียวบนหน้าจอ

[ค้นหา (lv.1)]

[พลังงานปัจจุบัน: 2/2 (ใช้แล้วต้องเติมพลังงานเพื่อฟื้นฟู)]

[เป้าหมายที่ค้นหาได้: สิ่งมีชีวิต]

[เงื่อนไขการค้นหา: ต้องได้รับความยินยอมจากสิ่งมีชีวิต ขอบเขตการค้นหาจะเปิดตามระดับความร่วมมือ]

[ขอบเขตที่ค้นหาได้ในปัจจุบัน: ข้อมูล (ความร่วมมือ 10%, lv.1), สิ่งของ (ความร่วมมือ 30%, lv.1), ทักษะ (ความร่วมมือ 50%, lv.1), ทักษะ (ความร่วมมือ 100%, lv.2)]

[อัตราความสำเร็จ: ค้นหาระดับเดียวกันสำเร็จ 50% ยิ่งเลเวลเป้าหมายสูงกว่า อัตราสำเร็จจะลดลงครึ่งหนึ่ง ล้มเหลวจะคืนค่าแต้มปฏิบัติการ]

[หมายเหตุ: การค้นหานี้เป็นการคัดลอกแบบเท่าเทียม สำเร็จหรือล้มเหลวไม่มีผลกระทบต่อผู้ถูกค้นหา]

"ค้นหาได้... ข้อมูล สิ่งของ ทักษะ?"

สมองเฉิงเย่แล่นเร็วปรื๋อ ระงับความตื่นเต้น

การขอความยินยอมไม่ยาก คนที่ยอมเดินเข้ากรงตรวจย่อมให้ความร่วมมืออยู่แล้ว

แค่ชี้นำนิดหน่อย 100% อาจจะยาก แต่ 50% เฉิงเย่มั่นใจว่าทำได้

ข้อมูลกับสิ่งของพอเข้าใจได้ แต่ทักษะนี่สิ ความสามารถแบบไหนถึงเรียกว่าทักษะ?

ยิงแม่นแบบพี่บิ๊กบีถือเป็นทักษะไหม?

พวกยอดมนุษย์ที่มีพลังพิเศษล่ะ นับไหม?

เฉิงเย่เริ่มเพ้อฝัน

ถ้าก๊อปปี้ความสามารถพวกนี้ได้ โอกาสรอดในภารกิจหน้าพุ่งกระฉูดแน่

"เสียดายเรทออกต่ำชิบเป๋ง ระดับเดียวกันโอกาสแค่ห้าสิบห้าสิบ"

"แถมเลเวลตอนนี้ ชาร์จเต็มใช้ได้แค่สองครั้ง ต้องเลือกเป้าหมายดีๆ"

"ส่วนแต้มปฏิบัติการที่ได้คืนตอนล้มเหลว คืออะไร..."

"แล้วค่าพลังงาน ฟื้นฟูยังไง?"

คำถามร้อยแปดผุดขึ้นมา เฉิงเย่ตาวาว ตัดสินใจเลิกเดา เดี๋ยวลองใช้จริงสักรอบสองรอบก็รู้เรื่อง

อีกอย่าง...

"ห้ามใจร้อน ยิ่งสถานการณ์แบบนี้ยิ่งต้องระวัง"

"พี่บิ๊กบีลาให้แล้ว ถ้าฉันรีบแจ้นไปทำงาน คนต้องสงสัยแน่ ขืนใช้เครื่องแล้วโป๊ะแตกโดนเพ่งเล็ง จะซวยเอา"

เฉิงเย่ท่องจำคำเตือนตัวเอง พักใหญ่กว่าจะกดความอยากรู้อยากเห็นลงไปได้ และนั่งศึกษาระบบต่อ

และนั่นทำให้เขาเจอสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังฟังก์ชันค้นหา

ไม่สิ เรียกว่าฟังก์ชันไม่ได้

[นักสะสม: เฉิงเย่]

[ระดับปัจจุบัน: lv.1 ฝึกหัด (ค้นหาอารยธรรมปัจจุบัน เก็บข้อมูลเพิ่มเพื่ออัพเลเวล)]

[ระดับชีวิต: 0 (ยังไม่ถึงเกณฑ์ขั้นต่ำ)]

[ทักษะ: ว่าง, ว่าง, ว่าง (ระดับชีวิตปัจจุบัน ติดตั้งได้สูงสุดสามทักษะ)]

[ยังไม่ปลดล็อค...]

[คำวิจารณ์: นักสะสมฝึกหัดผู้อ่อนแอเอ๋ย สิ่งที่เจ้าควรทำตอนนี้ไม่ใช่การสะสมข้อมูลอารยธรรม แต่เป็นการหนีการไล่ล่าจากชนพื้นเมืองให้รอด!]

ระดับชีวิตไม่ถึงเกณฑ์ ช่องสกิลว่างเปล่า และคำวิจารณ์ว่าจะโดนคนพื้นเมืองล่า

หน้าจอเรียบง่าย แตสะท้อนความจริงอันโหดร้ายของเฉิงเย่ได้เจ็บแสบ

"ด้วยความสามารถตอนนี้ ถ้าเจอผู้ติดเชื้อระยะประชิด คงไม่รอดจริงๆ"

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรให้เล่นแล้ว

เฉิงเย่ปิดหน้าจอ เริ่มวางแผนอนาคต

เมืองแห่งความสุขเป็นเมืองอุตสาหกรรม ผลิตปืนและกระสุนส่งขายแลกอาหารและเทคโนโลยีได้ไกลหลายพันกิโล

การหาปืนดีๆ สักกระบอกสำหรับเจ้าหน้าที่อย่างเฉิงเย่ไม่ใช่เรื่องยาก

อย่างปืนพกคอมแบท Bison 9mm ที่หลิวปี้ชอบใช้ ราคาแค่ 20 แต้มผลงาน ถูกและดี

แต่ปืนมีข้อจำกัด ใช้ได้ดีแค่ตอนเคลียร์ฝูงซอมบี้ สงคราม หรือเฝ้ายาม

ภารกิจเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่คือส่งของ ลาดตระเวน หาข่าว ทีมละ 2-4 คน ไม่ค่อยได้ปะทะตรงๆ

ขืนยิงปืนในเมืองร้าง พวกผู้ติดเชื้อที่ซ่อนอยู่ในซากตึกจะแห่กันมาเหมือนฉลามได้กลิ่นเลือด

โดนล้อมนอกจากภารกิจล่ม ตัวจะตายเอา

"โชคดีได้งานส่งของ อาจไม่เจอตัวอะไรเลยตลอดทาง"

"ถ้าได้งานลาดตระเวน ทางที่ดีที่สุดคือใช้อาวุธเย็น (มีด/ดาบ) จัดการพวกที่ขวางทาง เข้าเงียบๆ ออกเงียบๆ"

"ดังนั้น... สกิลแรกที่ต้องหามา คือสกิลที่เพิ่มความสามารถต่อสู้ระยะประชิด"

ยิงเป้า 25 เมตรได้ 7 คะแนน ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำแล้ว

แต่ระยะประชิดยังห่างไกล ทั้งเทคนิค ความกล้า ประสบการณ์ การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ขาดทุกอย่าง

ถ้าหาสกิลมาอุดจุดอ่อนนี้ได้ โอกาสรอดจะสูงขึ้นมาก

เฉิงเย่ตัดสินใจแน่วแน่ หันมองนอกหน้าต่าง

เมฆดำทะมึนหอบพายุฝนเคลื่อนตัวมาจากขอบฟ้า เส้นฝนขยับลงใต้เรื่อยๆ เริ่มกระทบเมืองแห่งความสุขแล้ว

ตามปกติ ก่อนพายุใหญ่จะเข้า ผู้รอดชีวิตที่เดินทางอยู่จะรีบเร่งฝีเท้า

นั่นหมายความว่า ที่ด่านตรวจกำลังจะเจอกับคลื่นมนุษย์ระลอกใหญ่!

[จบแล้ว]