บทที่ 9: บุคคลที่สาม

ภารกิจนี้ต้องตั้งทีมสามคนถึงจะรับได้

ใบหน้าของซูเสี่ยวอวี่พลันซีดเผือดลงเล็กน้อย

เธอรู้ดีว่าด้วยชื่อเสียงของลู่เหอในตอนนี้ที่เป็นทั้ง “ขยะระดับ E” และ “คนโหด” การจะหาเพื่อนร่วมทีมอีกคนนั้นยากเย็นแสนเข็ญ

ทุกคนต่างยึดมั่นในระบบชนชั้นหัวกะทิและเชื่อมั่นในข้อมูลตัวเลข

จะมีใครยอมเอาอนาคตและชีวิตของตัวเองมาเดิมพันกับตัวแปรที่ไม่อาจคาดเดาได้อย่างระดับ E กัน?

ยิ่งไปกว่านั้น ระดับ E คนนี้ยังเพิ่งไปล่วงเกินหวังสงแห่งตระกูลหวังเข้าให้อีก

“ฉัน... เดี๋ยวฉันจะลองไปถามคนอื่นดูนะ”

ซูเสี่ยวอวี่กัดริมฝีปาก ดูเหมือนเธอจะตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว

เธอรู้ว่าถ้าให้ลู่เหอเป็นคนออกหน้า คงมีแต่จะถูกคนรุมเหยียบย่ำ

แต่ถ้าเป็นเธอซึ่งมีระดับ B ก็น่าจะหาเพื่อนร่วมทีมใหม่ได้ง่ายกว่ามาก

ลู่เหอไม่ได้ห้าม เขาเพียงแค่มองแผ่นหลังของเด็กสาวเงียบๆ

เขาเห็นเธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังกลุ่มนักเรียนที่กำลังยืนคุยกันอยู่ไม่ไกล

กลุ่มนั้นมีผู้ชายสามคนผู้หญิงหนึ่งคน ตราสัญลักษณ์บนหน้าอกบ่งบอกว่าพวกเขาทุกคนอยู่ระดับ C ซึ่งถือเป็นกำลังหลักในหมู่นักเรียนใหม่เลยทีเดียว

เมื่อพวกเขาเห็นซูเสี่ยวอวี่ระดับ B เดินเข้ามาหา สีหน้าของทุกคนก็ฉายแววประหลาดใจระคนยินดีขึ้นมาทันที

“คุณซู มีธุระอะไรเหรอครับ”

นักเรียนชายร่างสูงที่เป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยทักทายก่อนด้วยท่าทีเป็นมิตรอย่างยิ่ง

ซูเสี่ยวอวี่รู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ก็ยื่นเทอร์มินัลนักเรียนของตัวเองออกไป พลางชี้ไปที่ภารกิจสำรวจบนหน้าจอ

“พวกเราอยากรับภารกิจสำรวจซากปรักหักพังหมิงซาน่ะค่ะ แต่ยังขาดเพื่อนร่วมทีมอีกคน ไม่ทราบว่าพวกคุณสนใจไหมคะ...”

นักเรียนชายร่างสูงเหลือบมองภารกิจแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมามองซูเสี่ยวอวี่ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายวาววับ

การได้ร่วมทีมกับนักเรียนระดับหัวกะทิที่มีศักยภาพระดับ B ถือเป็นโอกาสทองที่หาไม่ได้ง่ายๆ

“สนใจสิครับ! แน่นอนว่าต้องสนใจ!” เขากำลังจะตอบตกลงทันที

แต่เพื่อนที่อยู่ข้างๆ กลับกระตุกชายเสื้อเขาเบาๆ แล้วบุ้ยปากไปทางด้านหลังของซูเสี่ยวอวี่

นักเรียนชายร่างสูงมองตามสายตาเพื่อนไป ก็เห็นลู่เหอยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวใต้ต้นอู๋ถง เห็นไอ้ขยะระดับ E ที่กำลังมี “ชื่อเสียงกระฉ่อน” ไปทั่วในหมู่นักเรียนใหม่คนนั้น

ความกระตือรือร้นบนใบหน้าของหนุ่มร่างสูงมอดดับลงทันที เปลี่ยนเป็นความระแวดระวังและรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

“พวกคุณ? เพื่อนร่วมทีมของคุณ... คือหมอนั่นเหรอ”

คำว่า “หมอนั่น” ถูกเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

ใบหน้าของซูเสี่ยวอวี่แดงก่ำขึ้นมาทันที

เธอพยักหน้า “ใช่ค่ะ เขาคือลู่เหอ”

“ขอโทษที ไม่สนใจแล้ว”

ท่าทีของนักเรียนชายร่างสูงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้า เขาไม่อยากจะเสียเวลาพูดต่อแม้แต่คำเดียว รีบหันหน้าหนีไปทันที ราวกับว่าถ้าคุยกับพวกเขาต่ออีกสักประโยค ความซวยจะกระโดดมาเกาะตัว

“จะบ้าเหรอ ไปตั้งทีมกับระดับ E เนี่ยนะ”

“ก็ไอ้คนโหดที่ไปหาเรื่องหวังสงเมื่อวานไม่ใช่รึไง ดูแล้วก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่หว่า”

“อย่าไปสนใจเลย ตัวเสนียดชัดๆ รีบไปกันเถอะ”

แม้คนพวกนั้นจะลดเสียงลง แต่คำพูดเหน็บแนมบาดหูเหล่านั้นก็ยังลอยมาเข้าหูอย่างชัดเจน

ซูเสี่ยวอวี่กำหมัดแน่น

เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ความอับอายและความน้อยใจถาโถมเข้าใส่จนจุกอก

เธออยากจะโต้แย้ง อยากจะบอกพวกเขาว่าลู่เหอเก่งกาจมาก

แต่คำพูดเหล่านั้นกลับจุกอยู่ที่ลำคอ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เพราะในแง่ของข้อมูลตัวเลข ลู่เหอก็คือระดับ E ที่อ่อนแอที่สุดจริงๆ

เธอก้มหน้า เดินกลับมาหาลู่เหออย่างเงียบงัน

“ขอโทษนะ... ฉัน...”

“ลำบากเธอแล้ว”

ลู่เหอพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดๆ เจือปน เขายังมองตามหลังคนกลุ่มนั้นที่เดินจากไปอย่างนึกสนุกด้วยซ้ำ

“ดูท่า ชื่อเสียงของฉันจะดังกว่าที่คิดไว้ซะอีก”

คำพูดที่กึ่งเยาะเย้ยตัวเองกึ่งล้อเล่นนี้ ทำให้ซูเสี่ยวอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ความน้อยใจในอกพลันจางหายไปอย่างน่าประหลาด

เธอเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่สงบนิ่งราวกับบ่อน้ำลึกของลู่เหอ ในแววตานั้นไม่มีความท้อแท้หรือความโกรธอยู่เลยแม้แต่น้อย

“งั้น... ตอนนี้เราจะเอายังไงกันดีคะ” ซูเสี่ยวอวี่เริ่มทำตัวไม่ถูก

“ไม่ต้องไปง้อพวกนั้นหรอก” ลู่เหอกล่าว

“เราไปหาระดับ E สักคนก็พอ”

ดวงตาของซูเสี่ยวอวี่เบิกกว้าง สงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า

“หา... ระดับ E อีกคนเหรอคะ”

เธอรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะสติแตกเต็มที

ระดับ B หนึ่งคน แบกระดับ E หนึ่งคน แค่นี้ก็ท้าทายสามัญสำนึกของทุกคนมากพอแล้ว นี่ยังจะเพิ่มมาอีกคนเนี่ยนะ?

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องอันตรายหรือไม่อันตรายแล้ว แต่มันคือ... ความคิดของคนเสียสติชัดๆ!

“ลู่เหอ นายอย่าล้อเล่นน่า” น้ำเสียงของเธอเริ่มร้อนรน “ถึงจะเป็นแค่ภารกิจสำรวจ แต่มันก็ยังอันตรายสำหรับผู้กึ่งตื่นรู้นะ”

“ระดับ B หนึ่งคนแบกระดับ E สองคน...”

ลู่เหอไม่รีบร้อนโต้แย้ง เขาเพียงแค่มองเธอเงียบๆ แล้วถามกลับไปประโยคหนึ่ง

“เครื่องนั่นบอกว่าฉันเป็นระดับ E เธอก็เชื่อตามนั้นจริงๆ เหรอ”

ประโยคเดียว ทำเอาซูเสี่ยวอวี่ถึงกับพูดไม่ออก

นั่นสิ... ตัวเธอเองก็รู้สึกว่าลู่เหอเก่งมากไม่ใช่เหรอ?

แต่ระดับ E คนอื่นจะเหมือนลู่เหอได้อย่างไร?

อันที่จริง เธอเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่เธอเชื่อว่าลู่เหอเก่งนั้นเป็นเรื่องจริง หรือเป็นเพราะเขาเคยช่วยเธอไว้ เธอถึงได้มาขอตั้งทีมกับเขา

ลู่เหอเห็นเธอเงียบไป จึงพูดต่อ “วางใจเถอะ มีฉันอยู่ทั้งคน”

“คนที่สามก็แค่หามาให้ครบจำนวนเท่านั้นแหละ จะระดับ A หรือระดับ E สำหรับฉันแล้วก็ไม่ต่างกันหรอก”

เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง

“อย่าว่าแต่ระดับ E เลย ต่อให้เราหิ้วหมาไปด้วยสักตัว ฉันก็พามันกลับมาได้อย่างปลอดภัย”

ซูเสี่ยวอวี่อ้าปากค้าง

เธอมองใบหน้าที่ฉายแววว่า ‘มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว’ ของลู่เหอ จนไม่รู้จะสรรหาคำใดมาตอบ

สีหน้าที่ไม่ยี่หระต่อสิ่งใด...

คำพูดที่โอหังจนไม่เห็นใครอยู่ในสายตา...

เขาเอาความมั่นใจมหาศาลขนาดนั้นมาจากไหนกัน?

เหตุผลบอกเธอว่านี่มันความคิดบ้าๆ บอๆ ชัดๆ

แต่สัญชาตญาณ และความตื่นตะลึงที่ลู่เหอมอบให้เธอในวันนั้น กลับกระตุ้นให้เธอลองเสี่ยงดูสักตั้ง

ซูเสี่ยวอวี่เม้มปากแน่น

แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ตกลง! เอาตามที่นายว่าเลย!”

ในใจเธอเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว

อย่างมากที่สุด... ก็แค่คิดซะว่าสองคนนี้เป็นภาระที่ต้องคอยปกป้อง ถึงตอนนั้นเธอจะลุยเดี่ยวเอง!

ทั้งสองคนเปลี่ยนเป้าหมายทันที เลิกสนใจพวกทีมกระแสหลักเหล่านั้น แล้วเดินตรงไปยังบอร์ดประชาสัมพันธ์สาธารณะที่มุมจัตุรัส

ที่นี่เป็นพื้นที่สำหรับพวก “ผู้ไร้สังกัด” ที่หาทีมไม่ได้มาแปะประกาศหาทีม

บนบอร์ดส่วนใหญ่เป็นประกาศของนักเรียนระดับ D หรือ C ที่กำลังมองหาขาใหญ่ระดับ B หรือ A ให้ช่วยแบก

【ระดับ D หาตี้ ขอขาใหญ่ระดับ B ช่วยแบก ถึกทนชนได้ ฟังคำสั่ง!】

【เด็กใหม่ระดับ C ทีมสองคน หาเพื่อนร่วมทีมโหดๆ หนึ่งคน!】

แทบไม่มีใครมาหาเพื่อนร่วมทีมระดับ E ที่นี่เลย

ซูเสี่ยวอวี่กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วก็ต้องผิดหวังเล็กน้อย

แต่สายตาของลู่เหอกลับไปสะดุดอยู่ที่มุมขวาล่างสุด

【ระดับ E หาตี้】

【มีชีวิต ขยับได้】

【ไปไหนก็ได้ ขอแค่มีข้าวกินก็พอ】

...

ประกาศนี้ จะเรียกว่ารับสมัครก็คงไม่ถูก เรียกว่าขอทานยังจะเหมาะกว่า มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความต่ำต้อยด้อยค่าและยอมจำนนต่อโชคชะตาอย่างถึงที่สุด

ซูเสี่ยวอวี่ก็สังเกตเห็นข้อความนี้เช่นกัน สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่น

เธอหันมาสบตากับลู่เหอ ทั้งคู่ต่างเห็นแววตาของอีกฝ่ายที่สื่อความหมายเดียวกัน...

ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“เอาคนนี้แหละ” ลู่เหอตัดสินใจอย่างรวบรัด

เขากดส่งข้อความไปตามเบอร์เทอร์มินัลที่ทิ้งไว้บนนั้น

【ซากปรักหักพังหมิงซา ภารกิจสำรวจ ขาดหนึ่งคน มาไหม?】

แทบจะทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไป ฝั่งตรงข้ามก็ตอบกลับมาในเสี้ยววินาที

มีแค่คำเดียว

【มา!】

ตามด้วยสติกเกอร์รูปเสือหิวตะครุบเหยื่อ

จากนั้น ข้อความอีกข้อความก็เด้งตามมาติดๆ

【ลูกพี่! ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ! พี่ห้ามไปหาคนอื่นนะ! ผมวิ่งเร็วมาก!】

ห้านาทีต่อมา

ร่างผอมแห้งราวกับไม้เสียบผีก็วิ่งกระหืดกระหอบพุ่งเข้ามาจากระยะไกล ก่อนจะเบรกเอี๊ยดหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน

ผู้มาใหม่ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขา แต่ใบหน้ากลับเหลืองซีด เบ้าตาลึกโหล ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนก เครื่องแบบสำนักศึกษาจี้เซี่ยตัวใหม่เอี่ยมที่เขาสวมอยู่นั้นดูหลวมโครกราวกับเด็กที่ขโมยเสื้อผู้ใหญ่มาใส่

เขามองลู่เหอก่อน แล้วจึงหันไปมองซูเสี่ยวอวี่

พอเห็นตราสัญลักษณ์ระดับ B บนหน้าอกของเธอ ดวงตาของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาราวกับหลอดไฟสองพันวัตต์

“ท่านเทพ! ท่านเทพคลาส B! ผะ... ผะ... ผมชื่อไป๋ฉวี่ซินครับ”

เขาตื่นเต้นจนพูดจาติดขัด รีบโค้งคำนับปลกๆ พลางยื่นมือออกไป แต่พอเห็นมือที่สกปรกมอมแมมของตัวเอง ก็รีบหดกลับไปด้วยความเจียมตัว

“ท่านเทพครับ ผมทำได้ทุกอย่างเลยนะ!”

“เดินนำ ลาดตระเวน เก็บขยะ รับจบ... ขอแค่มีข้าวกินก็พอครับ!”