บทที่ 29 วีรบุรุษพลาดท่าช่วยสาวงาม

การรับสมัครผู้ทดลองใช้ผลิตภัณฑ์ดำเนินไปเป็นเวลาสองวัน เจียงหวยหนิงได้รับใบสมัครกว่าสองพันใบ

จำนวนผู้สมัครนั้นมากกว่าที่เธอคาดการณ์ไว้มาก

เธอจึงสั่งให้ระบบช่วยคัดกรองรายชื่อทันที

กลุ่มเป้าหมายหลักคือสตรีที่เคยผ่านการคลอดบุตร และผู้ที่มีรอยแผลเป็นจากอุบัติเหตุ ไฟไหม้ หรือสาเหตุอื่น ๆ

เมื่อคัดเลือกจนเหลือหนึ่งร้อยคน เจียงหวยหนิงก็เลือกใช้บริการขนส่งเอกชนที่มีระบบโลจิสติกส์รวดเร็วที่สุด เพื่อส่งผลิตภัณฑ์ทดลองไปถึงมือผู้ใช้ให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

นับตั้งแต่วินาทีที่ได้รับของ ผู้ทดลองใช้จะต้องบันทึกสภาพรอยแผลเป็นของตนเองเอาไว้

เนื่องจากมีผู้ทดลองบางส่วนอยู่ในเมืองเดียวกัน ในวันแรกที่ครีมลบรอยแผลเป็นถูกส่งออกไป ก็เริ่มมีกระทู้หัวข้อเกี่ยวกับครีมลบรอยแผลเป็น "การเริ่มต้นใหม่" ปรากฏขึ้น

เจียงหวยหนิงใช้บิกดาต้าค้นหากระทู้นี้จนเจอ ปัจจุบันโพสต์ดังกล่าวยังไม่มีกระแสหรือความนิยมใด ๆ แถมยังมีบางคนเข้ามาคอมเมนต์ถามใต้โพสต์ของบล็อกเกอร์ด้วยว่า เป็นสินค้าเถื่อนที่ไม่มีอย.หรือเปล่า

แต่เพียงวินาทีถัดมา คอมเมนต์นั้นก็ถูกเจ้าของบล็อกลบทิ้งไป

เจียงหวยหนิงยิ้มมุมปากแล้วละสายตาออกมา

เรื่องราวเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เธอไม่รีบร้อน

จะว่าไปแล้ว...

เจียงหวยหนิงนึกขึ้นได้ว่า วันนี้ดูเหมือนจะเป็นวันที่พระเอกในนิยายต้นฉบับจะต้องแสดงบทวีรบุรุษช่วยสาวงามนี่นา

เธอชักอยากรู้แล้วสิว่า เจียงหวยลู่ที่ตอนนี้ว่ายน้ำเป็นแล้ว จะยังต้องให้พระเอกมาช่วยไว้อีกหรือเปล่า?

ดึกสงัด

เจียงหวยลู่ยืนรับลมทะเลอยู่บนดาดฟ้าเรือสำราญ เธอมองดูดวงดาวบนท้องฟ้า นัยน์ตาคู่นั้นดูราวกับมีแสงดาวระยิบระยับอยู่ภายใน

"ไม่รู้ว่าที่บ้านจะเป็นยังไงบ้าง"

ฮวาอีได้ยินดังนั้นก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "เธอเป็นห่วงคุณแม่เหรอ?"

เจียงหวยลู่ส่ายหน้า "เปล่าหรอก แค่ออกมานานขนาดนี้ ไม่รู้ว่าคุณแม่จะลืมฉันไปแล้วหรือยัง"

"จะเป็นไปได้ยังไง เธอเป็นลูกแท้ ๆ ของท่านนะ" ฮวาอีไม่เข้าใจความกังวลของเธอ จึงเอ่ยชวนว่า "หัวหน้าห้องบอกว่าฝนกำลังจะตกแล้ว เราเข้าไปข้างในกันเถอะ"

"วันนี้พวกไลฟ์การ์ดส่วนใหญ่กำลังฝึกซ้อมกันอยู่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา พวกเขาอาจจะมาช่วยไม่ทันท่วงที"

เจียงหวยลู่ตอบว่า "ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่ายน้ำเป็นแล้ว"

บนเรือลิเบอร์ตี้ออฟเดอะซีส์ลำนี้ก็มีสระว่ายน้ำเช่นกัน

เจียงหวยลู่มีปมฝังใจเรื่องการจมน้ำ แต่เธอก็ยังฝืนใจไปฝึกซ้อม

เธอหัดว่ายน้ำในตอนที่คิดว่าตัวเองกำลังจะตาย ดังนั้นต่อให้หวาดกลัวแค่ไหน เธอก็ไม่อยากเป็นคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นอีกต่อไป

หลิวซั่งซูที่แอบซุ่มอยู่ได้ยินบทสนทนานั้นเข้าพอดี

หัวใจของเขาหล่นวูบ

เจียงหวยลู่เพิ่งกลับเข้าตระกูลเจียงได้ไม่นาน ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็ว่ายน้ำเป็นแล้วงั้นเหรอ?

เขาจำได้แม่นว่าข้อมูลระบุไว้ว่าเจียงหวยลู่กลัวน้ำมาก ตามหลักแล้วเธอไม่น่าจะเรียนรู้ได้เร็วขนาดนี้

การจะว่ายน้ำเป็น ด่านแรกคือต้องเอาชนะความกลัวน้ำให้ได้ และเขาไม่คิดว่าด้วยนิสัยของเจียงหวยลู่ เธอจะทำเรื่องแบบนี้ได้ง่าย ๆ

หลายวันมานี้ เพื่อที่จะได้รับบท "วีรบุรุษช่วยสาวงาม" เขาอุตส่าห์ฟิตซ้อมร่างกายอย่างหนัก กลัวว่าจะช่วยเธอไว้ไม่ได้

แต่ตอนนี้ เจียงหวยลู่ดันว่ายน้ำเป็นแล้ว สิ่งที่เขาพยายามมาตลอดหลายวันนี้มันจะมีความหมายอะไร?

สีหน้าของหลิวซั่งซูมืดครึ้มลงทันตา

เขาไม่ได้เข้าไปหาเจียงหวยลู่ แต่เลือกที่จะเดินกลับห้องพักแล้วต่อสายโทรศัพท์

"ยกเลิกแผนการ"

ปลายสายพูดอะไรบางอย่างกลับมา หลิวซั่งซูแสดงสีหน้าหงุดหงิด "ไม่ต้องมาเถียง เงินมัดจำฉันยกให้ ส่วนที่เหลือฉันจะจ่ายให้ครึ่งหนึ่ง พวกแกไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่รับเงินแล้วหุบปากให้สนิท เข้าใจไหม?"

ถ้าเขาช่วยชีวิตเจียงหวยลู่ไว้ได้ ตระกูลเจียงย่อมไม่สงสัยสาเหตุที่เธอตกน้ำ แต่ถ้าเจียงหวยลู่รอดขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง เรื่องนี้จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ทันที และอาจลุกลามไปถึงข้อหาพยายามฆ่าทายาทตระกูลเจียง

หลิวซั่งซูรู้ดีว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

เขารู้สึกว่าเรื่องราวมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้

กับเจียงหวยหนิงก็ไม่เคยได้ดิบได้ดี แล้วตอนนี้กับเจียงหวยลู่เขาก็ยังต้องคว้าน้ำเหลวอีกงั้นเหรอ?

หลิวซั่งซูคิดว่าชีวิตของเขาควรจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ ไม่ใช่ติดขัดไปหมดจนทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่างแบบนี้

คนปลายสายไม่อยากทิ้งเงินอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือ จึงพยายามเกลี้ยกล่อมต่อ "คุณชายหลิวครับ เรือลิเบอร์ตี้ออฟเดอะซีส์กำลังจะเดินทางกลับแล้วนะครับ ถ้ายกเลิกตอนนี้ จะวางแผนใหม่ทีหลังคงไม่ทันการ คุณชายจะถอดใจจริง ๆ เหรอครับ?"

แน่นอนว่าเขาอยากทำต่อใจจะขาด

แต่เขาไม่ได้ถอดใจเพราะเต็มใจสักหน่อย

"ความเสี่ยงมันสูงเกินไป วันพระไม่ได้มีหนเดียว ไม่ต้องรีบร้อน"

【แผนการของพระเอกล้มเหลว】 ระบบซึ่งเฝ้าติดตามสถานการณ์บนเรือรายงาน

ระบบที่เลือกผูกมัดกับตัวร้ายฝ่ายหญิง ย่อมไม่ใช่ระบบที่มีศีลธรรมสูงส่งอะไรนัก

ศีลธรรมของมันก็เหมือนกับเจียงหวยหนิง คือเป็นดั่งควันจาง ๆ ที่พร้อมจะระเหยหายไปเมื่อเจอแสงแดด

อีกอย่าง มันไม่ใช่คน จึงไม่มีกรอบศีลธรรมของมนุษย์มาผูกมัด

ในโลกยุคดวงดาว มนุษย์ทุกคนต่างใช้ชีวิตภายใต้การจับตามองของปัญญาประดิษฐ์ แล้วมันจะผิดตรงไหนที่ตอนนี้มันจะจับตามองพระเอกบ้าง?

เจียงหวยหนิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่ "เขายอมแพ้ดื้อ ๆ แบบนี้เลยเหรอ?"

เดิมทีเธอตั้งใจจะรอดูละครฉากเด็ดของตระกูลหลิว เพราะถ้าหลิวซั่งซูลงมือจริง เธอจะยัดข้อหา "พยายามฆ่าลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเจียง" ให้เขาอย่างแน่นอน และถือโอกาสหาหลักฐานส่งเขาไปนอนเล่นในคุกสักสองสามวัน

ตอนนี้น่าเสียดายชะมัด

หลิวซั่งซูกลับไม่กล้าลงมือ พระเอกเป็นคนขี้ขลาดตาขาวขนาดนี้เลยเหรอ?

ไหนว่าพระเอกนิยายรักยอมฝ่าฟันอุปสรรคทุกอย่างเพื่อความรักไง?

แค่ตำรวจก็กลัวหัวหดแล้วเหรอ?

【โฮสต์ เขาคือพระเอกครับ ไม่ใช่อาชญากร】

"ฉันมองไม่เห็นความแตกต่างระหว่างเขากับอาชญากรเลยนะ" เจียงหวยหนิงกล่าวอย่างเสียดาย "เขาไม่ได้กลัวการทำผิดกฎหมาย เขาแค่กลัวการต้องชดใช้ความผิดต่างหาก แต่โลกนี้มันไม่มีของฟรีหรอกนะ"

ต่อให้มีของฟรีจริง ๆ เธอนี่แหละที่จะเป็นคนเตะชามข้าวของหลิวซั่งซูทิ้งเอง

กล้ามากระตุกหนวดเธอ วันเวลาดี ๆ ของหลิวซั่งซูจบลงแล้ว

"รวบรวมไฟล์เสียงพวกนี้ส่งไปให้คุณพ่อของฉัน ให้ท่านพิจารณาจัดการตามความเหมาะสม"

ช่วงนี้เจียงหวยหนิงยุ่งมาก ไม่มีเวลาไปจัดการหลิวซั่งซูด้วยตัวเอง ให้เจียงเฉิงเหอจัดการน่าจะดีกว่า

ในฐานะผู้นำตระกูลเจียง เจียงเฉิงเหอย่อมรู้ดีว่าควรทำอย่างไร ถึงยังไงเขาก็เป็นคนที่มีความสามารถ ทั้งในฐานะพ่อและผู้นำองค์กรธุรกิจ

แม้เจียงหวยหนิงจะเติบโตมาด้วยการดูแลของเจียงจูเยว่เป็นส่วนใหญ่ แต่เธอก็จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เจียงเฉิงเหอมักจะพาเธอไปทำงานที่บริษัท และตอนที่เธอขึ้นมัธยมต้น เขาก็ยังมอบบัญชีหุ้นให้เธอทดลองเล่นด้วยตัวเอง

【ส่งไปยังอีเมลส่วนตัวของเจียงเฉิงเหอเรียบร้อยแล้วครับ】

เธอลุกขึ้นยืนทอดสายตามองความมืดมิดนอกหน้าต่าง

"เวลาผ่านไปเร็วจัง หมดไปอีกวันแล้วสินะ"

เธอหวังว่าครีมลบรอยแผลเป็นจะแสดงผลลัพธ์ในเร็ววัน เธอชักจะอดใจรอไม่ไหวแล้วที่จะได้เห็นว่าครีมกระปุกนี้จะสร้างแรงสั่นสะเทือนให้ตลาดได้มากแค่ไหน

เจียงหวยหนิงชอบความรู้สึกตอนที่เงินเปลี่ยนเป็นตัวเลขแล้วไหลมาเทมาหาเธอที่สุด