บทที่ 12 เรื่องยุ่ง ๆ

เจียงจูเยว่โอนเงินสองร้อยล้านให้เจียงหวยหนิงก่อนเป็นอันดับแรก

จากนั้นเธอก็กำชับคนขับรถให้จับตาดูคนตระกูลหลิวเป็นพิเศษ เธอไม่เคยชอบหน้าหลิวซั่งซูเลยสักนิด รู้สึกว่าเด็กคนนี้ร้ายลึกไปซะทุกอย่าง ใบหน้าหล่อเหลานั่นก็เป็นแค่ต้นทุนไว้ใช้หลอกลวงผู้คนเท่านั้น

การถอนหมั้นครั้งนี้ถือว่าเข้าทางเธอพอดี เธอไม่อยากให้ลูกสาวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายพรรค์นั้นเลยแม้แต่น้อย

ไม่นานเจียงหวยหนิงก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนว่าเงินเข้าบัญชีแล้ว

เธอกดโทรศัพท์ติดต่อไปยังเจ้าของห้องแล็บเพื่อนัดเวลาเซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ทันที

ระบบร้องอุทานด้วยความทึ่ง “โฮสต์ ทำงานเร็วจังเลยครับ!”

พอเลิกเรียนปุ๊บก็มีแผนปั๊บ หาเงินทุนได้ทันที แถมยังหาห้องแล็บที่เหมาะสมเจออีกต่างหาก

ด้วยประสิทธิภาพระดับนี้ โฮสต์ทำอะไรก็ต้องประสบความสำเร็จแน่นอน

เจียงหวยหนิงตอบกลับ “ก็ไม่ได้ทำผิดกฎหมายสักหน่อย อยากทำก็ทำสิ จะรออะไรอีกล่ะ?”

ในฐานะนักธุรกิจ เวลาสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

ในชาติก่อน เจียงหวยหนิงมักจะยุ่งจนลืมกินข้าว และเพราะความทุ่มเทอย่างหนักของเธอนี่แหละ ที่ทำให้สินทรัพย์ของตระกูลเจียงเพิ่มขึ้นจากหมื่นล้านเป็นแสนล้าน กำไรสุทธิต่อปีเพิ่มขึ้นถึงห้าเท่า

เจียงเฉิงเหอยอมยกบริษัทให้เธอ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการเกลี้ยกล่อมของเจียงจูเยว่ แต่อีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะเจียงหวยหนิงพิสูจน์ให้เขาเห็นว่า ภายใต้การนำของเธอ ตระกูลเจียงจะมีแต่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ

เธอทำได้ แต่กระบวนการมันไม่ง่ายเลย

เจียงหวยหนิงโทรศัพท์อีกสาย สั่งให้คนร่างสัญญาโอนห้องแล็บ รอแค่เซ็นชื่ออย่างเดียว

เมื่อเดินขึ้นมาที่ชั้นบน เธอเห็นเจียงหวยลู่แต่ก็ทำเหมือนมองไม่เห็น เดินผ่านไปหน้าตาเฉย

“ทำไมพี่ถึงขอเงินแม่ตั้งสองร้อยล้านคะ?” เจียงหวยลู่อดถามไม่ได้

“ฉันรู้ว่าพี่เก่ง แต่เรายังเป็นแค่เด็กมัธยมปลาย หน้าที่หลักคือการเรียนไม่ใช่เหรอคะ? ฉันก็ลงแข่งเคมีโอลิมปิกเหมือนกัน ช่วงนี้คะแนนฉันก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่พี่ไม่ได้เข้าคลาสติวมานานแล้วนะ”

เจียงหวยลู่พูดไปก็เริ่มไม่รู้เรื่องว่าตัวเองพูดอะไรอยู่

“ซั่งซูบอกฉันว่า พี่เป็นคนแบบนี้มาตลอด...”

เจียงหวยหนิงเลิกคิ้ว “ในเมื่อเธอฟังมาจากเขา ก็ไปถามเขาสิ จะมาถามฉันทำไม?”

“ฉัน...” เจียงหวยลู่อึกอัก “เขาแปลก ๆ แต่ก็ดีมาก ๆ เหมือนกัน”

เจียงหวยลู่สับสน เธอคิดว่าหลิวซั่งซูเป็นคนดี แต่บางครั้งเธอก็รู้สึกว่าเขาแปลก

พระเอกในนิยายมักจะตามใจนางเอกไม่ลืมหูลืมตา และต่อให้นางเอกจะปฏิเสธแค่ไหน เขาก็จะยัดเยียดความรักให้เธอจนได้

ครั้งหนึ่งเจียงหวยลู่ก็เคยโหยหาความรักแบบนั้น

“แปลก? แปลกยังไง? เธอไม่ชอบเขาเหรอ?” เจียงหวยหนิงแค่นเสียง

เพราะรู้ว่าโลกนี้คือนิยาย เธอเลยไปหาอ่านนิยายมาบ้าง แล้วก็นะ จะพูดยังไงดี เจียงหวยหนิงไม่เข้าใจเลยสักนิด

แต่เธอรู้สึกว่าเจียงหวยลู่ช่างเหมาะสมกับการเป็นนางเอกจริง ๆ ทั้งหน้าตาดี อ่อนโยน และ “ว่าง่าย” ยอมรับทุกอย่างที่คนอื่นยัดเยียดให้ไม่ว่าจะดีหรือร้าย แม้จะขัดขืนบ้างในบางครั้ง ก็เหมือนลูกแมวที่ถูกตัดเล็บ ข่วนไปก็ไม่เจ็บ

บุคลิกแบบนี้ทำให้เธอกลายเป็นผู้ถูกกระทำที่น่าสงสารโดยธรรมชาติ ไร้ซึ่งพลังจะต่อกร และนั่นก็เข้าเงื่อนไขที่จะรอให้พระเอกขี่ม้าขาวมา “ไถ่บาป” ช่วยเหลือพอดิบพอดี

“ฉันจะไปชอบเขาได้ยังไงคะ ขนาดตอนนี้เขาถอนหมั้นกับพี่แล้ว...” เจียงหวยลู่สวนกลับ “ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย”

เจียงหวยหนิงมองเจียงหวยลู่อย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยเตือน “อย่าเพิ่งรีบออกตัวแรง วันหนึ่งเกิดกลืนน้ำลายตัวเองจะทำยังไง? ถึงหลิวซั่งซูจะเป็นพวกนกสองหัวชอบนินทาคนลับหลัง แต่หน้าตาเขาก็ดี แถมยังทำดีกับเธอด้วย จะหลอกเด็กสาวใสซื่อสักคนก็ไม่ใช่เรื่องยากหรอก”

แน่นอนว่าเจียงหวยหนิงพูดด้วยเจตนาไม่ดี พระเอกเล่นงานบริษัทเธอหนักขนาดนั้นในชาติก่อน ชาตินี้พอรู้ว่าเป็นนิยายรักหวานแหวว เธอจะยอมให้พระเอกสมหวังในความรักง่าย ๆ ได้ยังไง?

ไม่มีทางที่เธอจะยอมให้หลิวซั่งซูมีความสุข หมูตอนอย่างนั้นไม่ควรได้ดี

ดังนั้น เธอจึงเต็มใจอย่างยิ่งที่จะเป็นมารผจญขัดขวางความรักของพระเอกนางเอก

เจียงหวยลู่พูดไม่ออก ไม่รู้จะเถียงยังไง “...เขาไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย”

เจียงหวยหนิงส่งสายตามีเลศนัย ราวกับจะบอกว่า ‘เห็นไหมล่ะ โดนหลอกเข้าเต็มเปาแล้ว’

เจียงหวยลู่เริ่มลนลาน รีบพูดโพลงออกมา “ฉันไม่มีทางชอบเขาหรอกค่ะ”

เจียงหวยหนิงส่ายหน้าเหมือนไม่เชื่อ “ก็ขอให้จริงเถอะ”

เธอนึกถึงคำถามของเจียงหวยลู่เมื่อครู่ “เมื่อกี้เธอถามว่าทำไมฉันถึงขอเงินใช่ไหม? ง่าย ๆ เลย เพราะฉันอยากซื้อห้องแล็บ ก็เลยขอเงินแม่ ถ้าเธออยากได้ เธอก็ขอสิ แม่ไม่ปฏิเสธหรอก”

แต่หลิวซั่งซูคงไม่อยากเห็นนางเอกมีห้องแล็บเป็นของตัวเองแน่ ๆ

เจียงหวยลู่ “ฉันจะเอาห้องแล็บไปทำไมคะ...?”

“อ้าวเหรอ?” เจียงหวยหนิงแสร้งทำเสียงเสียดายที่ไม่ได้เห็นปฏิกิริยาที่คาดหวัง “ไม่อยากได้จริง ๆ เหรอ?”

“ถ้าไม่อยากได้ แล้วเธอจะถามทำไม?”

...

การเซ็นสัญญาผ่านไปอย่างราบรื่น เจียงหวยหนิงใช้เงินหนึ่งร้อยล้านแลกกับห้องแล็บมาเป็นกรรมสิทธิ์ของตัวเองได้สำเร็จ

เซ็นสัญญาเสร็จแล้ว เจียงหวยหนิงก็ควรกลับไปเรียน

“หวยหนิง เธอจะไปทัศนศึกษาฤดูใบไม้ร่วงหรือเปล่า?”

มีแค่เด็ก ม.4 เท่านั้นที่ได้ไปทัศนศึกษาแบบสบาย ๆ นานขนาดนี้ พอขึ้น ม.5 ม.6 ต่อให้เป็นโรงเรียนเซนต์เอเชีย ก็ได้ไปอย่างมากแค่สัปดาห์เดียว

เจียงหวยหนิงส่ายหน้า “ฉันไปล่องเรือลิเบอร์ตี้ออฟเดอะซีส์มาสองรอบแล้ว ไม่อยากไปอีก พวกเธอไปเที่ยวให้สนุกเถอะ”

ครูประจำชั้นซ่งเจาหยางเดินเข้ามาพร้อมใบสมัคร “ใครจะไปทัศนศึกษาฤดูใบไม้ร่วงมาลงชื่อได้เลย ส่วนใครที่ไม่ไป ช่วงนี้ก็พักผ่อนอยู่บ้านรอโรงเรียนเปิดตามปกตินะ”

ตอนแรกเจียงหวยลู่ไม่ได้คิดจะไปทัศนศึกษาที่แพงหูฉี่ขนาดนี้ แต่พอได้ยินเจียงหวยหนิงบอกว่าเคยไปมาแล้วสองครั้ง เธอก็กัดฟันหยิบใบสมัครมา

หนึ่งล้านแปดแสนหยวน—เจียงหวยลู่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคนเราจะใช้เงินก้อนโตขนาดนี้ไปกับการเที่ยวเล่นได้ในคราวเดียว

มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะจรดปากกาเซ็นชื่อ

หลิวซั่งซูเห็นเจียงหวยลู่ลงชื่อ เขาจึงกรอกใบสมัครตามไปด้วย

ทัศนศึกษาครั้งนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญที่ความสัมพันธ์ของพระเอกนางเอกจะเปลี่ยนไป แน่นอนว่าพวกเขาจะขาดไม่ได้ ในชาติก่อนเจียงหวยหนิงไม่ได้ไป แต่ได้ยินมาว่าพระเอกช่วยชีวิตนางเอกไว้บนเรือลิเบอร์ตี้ออฟเดอะซีส์

ว่ากันว่านางเอกพลัดตกลงไปในทะเลหลังจากมีปากเสียงกับใครบางคน ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคน มีเพียงพระเอกที่กระโดดตามลงไปช่วยนางเอกที่ว่ายน้ำไม่เป็นขึ้นมาได้

ฟังดูเหมือนฉากวีรบุรุษช่วยสาวงามที่แสนเพอร์เฟกต์ แต่เจียงหวยหนิงกลับรู้สึกทะแม่ง ๆ เธอจำได้ว่าเรือลิเบอร์ตี้ออฟเดอะซีส์มีมาตรการความปลอดภัยที่รัดกุมมาก และมีไลฟ์การ์ดระดับแชมป์ว่ายน้ำอยู่บนเรือนับร้อยคน

ทำไมถึงมีแค่พระเอกที่กระโดดลงไปช่วยตอนเจียงหวยลู่ตกเรือ? พระเอกเชี่ยวชาญเรื่องกู้ภัยมากกว่าไลฟ์การ์ดมืออาชีพพวกนั้นหรือไง?

หรือไลฟ์การ์ดพวกนั้นท้องผูกกะทันหันกันหมด? หรือทุกคนพร้อมใจกันมองไม่เห็นตอนนางเอกตกเรือ? แล้วทำไมพระเอกถึงเห็นคนเดียว?

หรือจะพูดให้ถูกคือ... เขารู้ได้ยังไงว่านางเอก “จะตกเรือ”?

มันมีเงื่อนงำ

บางทีเธออาจจะระแวงเกินไป แต่ไม่ว่ายังไง การระวังตัวจอมวายร้ายอย่างหลิวซั่งซูไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย

เจียงหวยหนิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาแม่ให้ช่วยหาครูสอนว่ายน้ำให้เจียงหวยลู่ และเพิ่มจำนวนบอดี้การ์ดสำหรับการไปทัศนศึกษาครั้งนี้

“เจียงหวยลู่จะไปล่องเรือทัศนศึกษา ถึงระบบความปลอดภัยบนเรือจะดีมาก แต่กันไว้ดีกว่าแก้ค่ะแม่ เดี๋ยวจะโดนพวกไม่ประสงค์ดีฉวยโอกาสเอา”

เหตุผลที่เจียงหวยหนิงบอกเจียงจูเยว่นั้นเรียบง่าย อุบัติเหตุจริง ๆ อาจจะไม่เกิด แต่อุบัติเหตุจากฝีมือคนน่ะมีโอกาสสูงมาก

เจียงจูเยว่นึกถึงหลิวซั่งซูและเด็กผู้หญิงที่เขาเคยไปพัวพันด้วยทันที เธอตอบตกลงอย่างไม่ลังเล “ได้จ้ะ เดี๋ยวแม่จะจ้างครูมาสอนน้องให้”