บทที่ 15 ไม่มีแอร์

【50 คะแนน】

ซูเฉินกัดฟันกรอด สีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว “ซื้อ! เอาคะแนนทั้งหมดที่มีไปซื้อพนักงานเสมือนให้หมด!”

【กรุณารอสักครู่...... ซื้อพนักงานสำเร็จ รวมทั้งหมดเป็นพนักงานเสมือน 16 คน และพนักงานประเภทตัวช่วย 1 คน ต้องการจัดวางตำแหน่งเลยหรือไม่?】

“เอาเถี่ยซานไว้ที่ล็อบบี้ ส่วนชั้น 1, ชั้น 2 และชั้น 3 ให้วางพนักงานทำความสะอาดประจำการชั้นละสองคน”

“ที่เหลือเอาไปไว้ที่ห้องอาหารให้หมด”

การทำอาหารในห้องอาหารเป็นระบบอัตโนมัติ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องใช้พ่อครัว แค่ต้องมีคนคอยจัดอาหารใส่ถาดแล้วยกไปเสิร์ฟก็พอ

【จัดวางตำแหน่งสำเร็จ】

ซูเฉินที่นั่งอยู่บนโซฟาเงยหน้ามองเถี่ยซานที่ตัวใหญ่ราวกับภูเขาย่อมๆ แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ 200 คะแนนที่จ่ายไปถือว่าคุ้มค่าทีเดียว

“เถี่ยซาน ภารกิจของนายคือรักษาความปลอดภัยของโรงแรม ถ้ามีคนก่อความวุ่นวาย ให้จัดการหยุดพวกนั้นทันที”

เสียงห้าวทุ้มทรงพลังดังก้องไปทั่วล็อบบี้ “รับทราบครับเจ้านาย!”

ซูเฉินหันไปมองโลลิตัวน้อย “ตั่วตั่ว ต่อไปนี้เธอรับหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับของโรงแรมนะ เรื่องเติมคะแนน แลกคริสตัลคอร์ หรือเปิดห้องพัก พวกนี้เธอทำเป็นไหม?”

“เจ้านาย ตั่วตั่วเรียนรู้เรียบร้อยแล้วค่ะ”

ซูเฉินพยักหน้า “งั้นต่อไปนี้เธอรับผิดชอบตำแหน่งพนักงานต้อนรับนะ”

“เถี่ยซาน เวลาว่างๆ นายก็ไปเรียนรู้งานจากตั่วตั่วนะ เผื่อวันหลังนายจะต้องมาเข้ากะแทนตั่วตั่ว”

สองเสียงที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงดังขึ้นพร้อมกัน “รับทราบครับ/ค่ะ เจ้านาย!”

“โอเค งั้นฉันกลับห้องก่อนนะ มีอะไรก็ขึ้นไปหาฉันที่ห้องพักส่วนตัวชั้น 3”

“รับทราบครับ/ค่ะ เจ้านาย!”

..........

ซูเฉินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มสบายด้วยความเหนื่อยล้า

เรื่องพวกนี้ถึงจะไม่เปลืองแรงกาย แต่เปลืองสมองชะมัด

ซูเฉินต้องจัดการวางระบบเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อย

“อาบน้ำ อาบน้ำ!”

หลังจากอาบน้ำอุ่นจนสบายตัว ซูเฉินใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น

ตอนนี้ยังไม่มีความบันเทิงอะไรให้ทำ มีแค่ทีวีในห้องนั่งเล่นที่พอดูได้

“ไม่รู้ว่าจะดูได้หรือเปล่านะ” ซูเฉินพึมพำกับตัวเอง

พอกดปุ่มเปิด หน้าจอทีวีก็สว่างขึ้น

ไม่กี่นาทีต่อมา ขณะดูรายการหาคู่ที่ฉายอยู่บนจอ ซูเฉินก็เอ่ยถามระบบ: “โลกเป็นแบบนี้แล้ว ทีวีรับสัญญาณมาจากไหนเนี่ย?”

【ผมเชื่อมต่อสัญญาณมาจากโลกอื่น】

ซูเฉินนั่งไขว่ห้าง “นับว่าแกยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างนะไอ้หนู”

【......】

ซูเฉินกดสั่งบาร์บีคิวและเบียร์เย็นเจี๊ยบผ่านแอป 【ชือเลอเมอ】

สองนาทีต่อมา ซูเฉินก็ลงไปนั่งบนพื้นตรงช่องว่างระหว่างโต๊ะกลางกับโซฟา ปากก็เคี้ยวเมนูมื้อดึก ส่วนตาก็มองละครน้ำเน่าในทีวีไปพลาง

..........

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเฉินสะดุ้งตื่นเพราะความร้อน

ซูเฉินที่เพิ่งตื่น หัวสมองยังมึนงงอยู่บ้าง เขาตะเกียกตะกายลุกจากเตียงอย่างไม่เต็มใจ ล้างหน้าด้วยน้ำเย็นถึงค่อยรู้สึกตาสว่างขึ้นมาหน่อย

พูดตามตรง เมื่อคืนก่อนนอน ไม่ใช่ว่าซูเฉินไม่ได้คิดเรื่องติดแอร์ในห้องตัวเอง

แต่เมื่อคืนซูเฉินหน้ามืดไปหน่อย เลยเอาคะแนนที่เหลือทั้งหมดไปซื้อพนักงานจนเกลี้ยง

อย่าว่าแต่แอร์เลย แม้แต่พัดลมสักตัว ซูเฉินก็ไม่มีปัญญาซื้อ ตอนนี้ในบัญชีคะแนนของเขาไม่มีเหลือสักแดงเดียว

วันนี้ห้องอาหารเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ ซูเฉินตั้งใจว่าจะลงไปดูสถานการณ์หน่อย

เมื่อถึงเวลาเปิดร้าน พนักงานเสิร์ฟจะเปิดประตูห้องอาหารเอง ซูเฉินเลยไม่ต้องถ่อสังขารลุกจากเตียงมาเปิดประตูตอน 6 โมงเช้าทุกวัน

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ล็อบบี้ชั้น 1 โลลิตัวน้อยและเจ้ายักษ์ใหญ่ก็กล่าวทักทายซูเฉินพร้อมกัน

“เจ้านาย อรุณสวัสดิ์ค่ะ!”

“อรุณสวัสดิ์ครับ!”

ซูเฉินเดินเข้าไปในห้องอาหาร ตอนนี้เริ่มมีคนนั่งทานข้าวกันบ้างแล้ว

หลินลี่ที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นซูเฉิน ก็เอ่ยทักทาย “อรุณสวัสดิ์ครับ”

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

ซูเฉินนั่งลงตรงข้ามหลินลี่ บนโต๊ะทุกตัวจะมีหน้าจอขนาดเล็กฝังอยู่ เมื่อสแกนใบหน้าปลดล็อกแล้วก็สามารถกดสั่งอาหารได้ทันที

หลินลี่: “เสี่ยวหลงเปาอร่อยมากเลยครับ”

ซูเฉินเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “โอเค เดี๋ยวผมลองดู”

สองนาทีต่อมา พนักงานเสิร์ฟก็ยกเข่งเสี่ยวหลงเปาและโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับหนึ่งชามมาวางตรงหน้าซูเฉิน

พนักงานเสิร์ฟเหล่านี้มีรูปลักษณ์เป็นหุ่นยนต์ ดีไซน์โดยรวมดูทันสมัยและเต็มไปด้วยเทคโนโลยี ใบหน้าของพวกมันเป็นหน้าจออิเล็กทรอนิกส์

หลังจากวางอาหารลงบนโต๊ะตรงหน้าซูเฉินแล้ว บนหน้าของพนักงานเสิร์ฟก็ปรากฏอีโมจิรูปยิ้ม พร้อมเสียงสังเคราะห์แบบเครื่องจักรดังขึ้น:

“ขอให้ทานให้อร่อยนะคะ!”

ซูเฉิน: “ขอบคุณ!”

พนักงานเสิร์ฟ: ด้วยความยินดีค่ะ!

ซูเฉินลองชิมเสี่ยวหลงเปาไปลูกหนึ่ง เป็นไส้หมูสับปรุงรส รสชาติยอดเยี่ยมจริงๆ

หลินลี่เป็นคนพูดน้อย โดยปกติแล้วเขาจะสนใจแค่การกินอาหารของตัวเอง

เมื่อเช้าตอนตื่นนอน หลินลี่ตั้งใจจะกดสั่งมื้อเช้าผ่านแอป 【ชือเลอเมอ】 แต่ปรากฏว่าในแอปไม่มีของขายเลยสักอย่าง

พอนึกถึงเรื่องนี้ หลินลี่ก็กลืนอาหารในปากลงคอ “เอ่อ ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าให้ผมเรียกคุณว่าอะไรดี?”

ซูเฉินชะงักไปนิดหนึ่ง ดูเหมือนเขายังไม่ได้แนะนำตัวกับใครเลยนี่นา

“ซูเฉิน”

“สวัสดีครับเถ้าแก่ซู ผมชื่อหลินลี่”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“เถ้าแก่ซูครับ ในแอป 【ชือเลอเมอ】 ไม่มีสินค้าให้กดซื้อเลยครับ เถ้าแก่ลองดู...”

“ห๊ะ? อ้อๆๆ!” ซูเฉินเพิ่งนึกขึ้นได้

ถ้าหลินลี่ไม่ทัก ซูเฉินคงลืมไปแล้วว่าตัวเองต้องจัดการเรื่องนี้

เพราะวันนี้เขาวางแผนจะออกไปกวาดของตามห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ ในเมือง

รายได้จากมื้อเช้าวันนี้ไม่ถึง 100 คะแนน แต่แอร์หนึ่งเครื่องในร้านค้าของระบบต้องใช้ถึง 200 คะแนน

ซูเฉินล้มเลิกความคิดที่จะซื้อผ่านร้านค้าไปโดยปริยาย

ถ้าไปหาแอร์ฟรีๆ จากห้างข้างนอกมาได้ ก็เท่ากับกำไรเห็นๆ

“ปัญหาที่คุณบอก ผมทราบแล้วครับ เดี๋ยวสายๆ ผมจะจัดการให้”

หลินลี่พยักหน้าอย่างตื่นเต้น แม้การสั่งผ่าน 【ชือเลอเมอ】 จะมีค่าบรรจุภัณฑ์และค่าส่งเพิ่มเข้ามา แต่การสั่งผ่านแอปมันไม่มีข้อจำกัดเรื่องเวลาและสถานที่นี่นา!

แน่นอนว่า สำหรับลูกค้าที่มีคะแนนไม่มากอย่างอู๋ฮุ่ย พวกเขาคงไม่ยอมควักเนื้อจ่ายค่าธรรมเนียมพวกนี้แน่

ในเมื่อเดินลงมาข้างล่างไม่กี่ก้าวก็ได้กินของอร่อยเหมือนกัน ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด

ซูเฉิน: “วันนี้คุณว่างไหม?”

หลินลี่เงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง ชี้ที่ตัวเอง “หมายถึงผมเหรอครับ?”

“ใช่ครับ”

“วันนี้ผมไม่มีธุระอะไรครับ”

ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของซูเฉินก็เปื้อนยิ้ม “อากาศแบบนี้มันก็ร้อนไปหน่อย ผมอยากจะหาแอร์มาติดในโรงแรมสักหน่อย คุณพอจะรู้ไหมว่าแถวนี้มีห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ บ้างไหม?”

ดวงตาของหลินลี่เป็นประกายวาววับ เมื่อคืนเขายังนอนคิดอยู่เลยว่า ถ้าในห้องมีแอร์สักเครื่อง เขาคงได้นอนตากแอร์เย็นฉ่ำหลับสบาย ฟินสุดๆ ไปเลย

“ผมรู้ครับ! แถวนี้มีอยู่ห้างหนึ่ง เดินเท้าไปประมาณหนึ่งชั่วโมง”

“คุณช่วยนำทางให้ผมหน่อยได้ไหม? ไม่ให้ทำฟรีๆ หรอกนะ ผมเลี้ยงข้าวคุณเอง อยากกินอะไรสั่งได้เลย”

หลินลี่ไม่ใช่คนเรื่องมากหรือขี้เกรงใจอยู่แล้ว จึงตอบรับทันที: “ได้ครับ! ผมอยากกินซี่โครงหมูผัดแห้ง!”

“จัดไป! มื้อเที่ยงเดี๋ยวจัดให้!”

ทั้งสองคนเพิ่งจะตกลงกันเสร็จ เสียงสัญญาณเตือนภัยอันแสบแก้วหูก็ดังลั่นมาจากทางประตูห้องอาหาร

“ห้ามนำอาหารออกนอกห้องอาหาร! ห้ามนำอาหารออกนอกห้องอาหาร! เตือนครั้งที่หนึ่ง!”