บทที่ 14 พนักงานใหม่: เถี่ยซาน

ซูเฉินมีสีหน้าสงบนิ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: “ปรับเงิน, ตักเตือน, ขับไล่, ขึ้นบัญชีดำของโรงแรมฮอลิเดย์, หรือกำจัดทิ้งทันที ฯลฯ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ครับ”

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดแทรก ซูเฉินจึงกล่าวต่อ: “ตอนนี้โรงแรมได้รับการอัปเกรดแล้ว สิ่งอำนวยความสะดวกภายในห้องพักได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้น ดังนั้นค่าห้องพักก็จะปรับขึ้นตามไปด้วยครับ”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ของซูเฉิน หน้าของเจียงตงและครอบครัวอู๋ฮุ่ยซีดเผือดลงทันตา เดิมทีคะแนนในมือพวกเขาก็มีไม่มากอยู่แล้ว การขึ้นราคาค่าห้องในตอนนี้ถือเป็นข่าวร้ายสำหรับพวกเขาอย่างยิ่ง

ทว่าสีหน้าของหลินลี่และกลุ่มของเหลียงเหวินกลับไม่เปลี่ยนแปลง สำหรับพวกเขาแล้วนี่เป็นเพียงเศษเงิน ส่วนหลิวชุ่ยชุ่ยและหยางหลงยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะทั้งคู่ไม่ได้เข้าพักในโรงแรม

“ห้องเตียงคู่คืนละ 80 คะแนน ห้องเตียงเดี่ยวคืนละ 60 คะแนน สำหรับลูกค้าที่จองและชำระเงินไปก่อนหน้านี้ ค่าห้องตามจำนวนวันที่จองไว้จะยังคงราคาเดิม แต่หลังจากครบกำหนดแล้ว จะคิดราคาตามเรตใหม่ครับ”

อู๋ฮุ่ยกำชายเสื้อตัวเองแน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประหม่า: “ของใช้ในห้องน้ำ ผ้าขนหนู พวกนี้ต้องเสียเงินเพิ่มไหมคะ?”

ซูเฉิน: “ไม่เสียครับ ในโรงแรมมีป้ายราคาบอกชัดเจน ส่วนไหนที่ต้องเสียเงินเพิ่ม ทางเราจะแจ้งล่วงหน้าหรือมีป้ายระบุไว้อย่างชัดเจนครับ”

พอพูดถึงเรื่องนี้ ซูเฉินก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมว่า: “ผมไม่เหมือนกับคนบางประเภทที่ชอบมัดมือชกขายของหรอกนะครับ”

หลินลี่แอบค่อนขอดในใจ: “กล้าพูดเนอะว่าไม่ได้มัดมือชกฉัน?”

ระบบ: 【ไอ้บางคนที่คุณพูดถึง หวังว่าจะไม่ใช่ผมนะ】

ซูเฉินตอบกลับในความคิด: “ฉันพูดว่า ‘คน’ แกเป็นคนรึไง?”

【......】

ซูเฉินยิ้มบางๆ: “ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ผมจะขอพูดเรื่องต่อไปนะครับ”

รออยู่หนึ่งนาที เมื่อไม่มีใครคัดค้าน ซูเฉินจึงพูดต่อ: “เกี่ยวกับห้องอาหารชั้น 1 เวลาให้บริการเริ่มตั้งแต่ 6 โมงเช้า ถึง 4 ทุ่มครับ”

“รูปแบบการทานอาหารคือสั่งอาหารที่โต๊ะ แล้วจะมีพนักงานนำมาเสิร์ฟให้ครับ”

ซูเฉินนิ่งคิดครู่หนึ่ง “ภายในห้องอาหารจะมีตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติวางไว้หนึ่งเครื่อง สามารถซื้ออาหารได้ตลอด 24 ชั่วโมง”

“ห้องอาหารจะเริ่มเปิดให้บริการตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป”

“สำหรับเรื่องนี้ มีข้อสงสัยไหมครับ?”

ทุกคนส่ายหน้า

ซูเฉิน: “เอาล่ะ เรื่องสุดท้าย ขอบเขตความปลอดภัยของโรงแรมฮอลิเดย์ได้ขยายออกไปเป็นรัศมี 10 เมตร ภายในขอบเขตความปลอดภัยนี้ จะไม่ถูกซอมบี้โจมตีครับ”

..........

ภายในห้อง 204 ท่ามกลางแสงสลัว เหลียงเหวินสูดควันบุหรี่ที่คีบไว้ในนิ้วเข้าปอดลึกๆ ครู่ต่อมา ควันบุหรี่รูปวงกลมที่สมบูรณ์แบบก็ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ

ชายอีกสามคนต่างสูดลมหายใจเข้าลึก ทำสีหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับมัวเมา ราวกับแค่ได้กลิ่นควันจางๆ ในอากาศก็ได้รับความพึงพอใจแล้ว

ในวันสิ้นโลก บุหรี่นับเป็นของหายากสำหรับสิงห์อมควันอย่างพวกเขา ปกติแทบจะหาโอกาสสูบไม่ได้เลย

แม้ลูกพี่จะมีติดตัวอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ค่อยสูบ ยกเว้นเวลาที่เจอเรื่องหนักใจจนแก้ไม่ตกจริงๆ

ทั้งสามคนต่างรู้กันดีและรักษาความเงียบไว้ เพราะรู้ว่าลูกพี่กำลังใช้ความคิด

ดวงตาภายใต้กรอบแว่นของเหลียงเหวินฉายแววอ่านยาก

ภารกิจของทีมพวกเขาในครั้งนี้คือการรวบรวมเสบียง

นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอ ‘ปลาตัวใหญ่’ เข้าให้

พอคิดถึงซูเฉิน สัญชาตญาณลึกๆ ของเหลียงเหวินร้องเตือนว่า คนคนนี้ไม่ธรรมดา

แต่พอคิดว่าในมือซูเฉินอาจจะมีเสบียงมหาศาลครอบครองอยู่ เหลียงเหวินก็รู้สึกคันยุบยิบในหัวใจด้วยความโลภ

ก้อนเนื้ออันหอมหวานแขวนยั่วน้ำลายอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กลับกินไม่ได้

ด้วยกำลังคนเพียง 4 คนในทีม เหลียงเหวินไม่มีความมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะสามารถยึดโรงแรมแห่งนี้ได้

แต่ครั้นจะส่งข่าวกลับไปที่ฐานเพื่อเรียกกำลังเสริม ก็จำต้องโดนหารส่วนแบ่งไปอย่างแน่นอน

บุหรี่ในมือมอดไหม้จนเกือบจะหมดมวน ในที่สุดเหลียงเหวินก็ตัดสินใจได้

“หวังเหล่ย พรุ่งนี้แกกลับไปที่ฐาน รายงานสถานการณ์ของที่นี่ซะ”

“ครับ”

..........

หลิวชุ่ยชุ่ยและหยางหลงย้ายเข้าพักที่ห้อง 302 ตอนนี้ทั้งคู่กำลังอาบน้ำสวีทหวานด้วยกันสองต่อสอง พวกเขาวางแผนกันไว้แล้ว

ขอแค่โรงแรมแห่งนี้ยังเปิดให้บริการ พวกเขาก็จะพักอยู่ที่นี่ตลอดไป

ครอบครัวของเจียงตงและอู๋ฮุ่ยในห้อง 202 ก็มีความคิดแบบเดียวกัน

ที่นี่ไม่เพียงแต่ปลอดภัย แต่ยังมีอาหารจำหน่าย ขอแค่ออกไปล่าซอมบี้เพื่อหาคริสตัลคอร์มาแลกก็พอ

พวกเขาทุกคนต่างรู้สึกว่า บนโลกนี้ไม่มีที่ไหนดีไปกว่าที่นี่อีกแล้ว

ถ้าอยู่ข้างนอก นอกจากจะต้องกังวลเรื่องปากท้องมื้อในต่อไป ยังต้องคอยระแวงทั้งซอมบี้และมนุษย์ด้วยกันเอง

ส่วนหลินลี่ที่อยู่ห้อง 303 เขามีแผนจะปักหลักอยู่ที่นี่ระยะยาวตั้งนานแล้ว

..........

ซูเฉินซื้อตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติมาหนึ่งเครื่องแล้วนำไปวางไว้ในห้องอาหาร

หลังจากโรงแรมฮอลิเดย์อัปเกรด ซูเฉินก็ได้รับสิทธิ์ในการตั้งค่าตู้จำหน่ายสินค้า

สำหรับตู้ที่อยู่ในห้องอาหาร ซูเฉินตั้งค่าให้ขายเฉพาะอาหาร เช่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไส้กรอก และขนมปัง เป็นต้น

ส่วนตู้ที่อยู่ในล็อบบี้ ซูเฉินตั้งค่าให้ขายของใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น ผงซักฟอก ชุดชั้นในชายและหญิง และอื่นๆ

ไม่เพียงเท่านั้น ซูเฉินยังซื้อตู้กดน้ำมาวางไว้ข้างตู้จำหน่ายสินค้า มีทั้งน้ำร้อนและน้ำเย็น เพื่อให้คนที่ซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมีน้ำร้อนไว้ต้มกินได้ทันที

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ซูเฉินก็ตระหนักถึงปัญหาที่สำคัญกว่านั้น

“ระบบ แล้วพนักงานล่ะ? จะเอายังไง? คงไม่ใช่ให้ฉันทำงานคนเดียวรวบยอดทุกตำแหน่งหรอกนะ?”

ตอนนี้ในโรงแรมมีแค่ซูเฉินกับตั่วตั่วเพียงสองคน

แต่งานในโรงแรมไม่ใช่สิ่งที่คนสองคนจะทำไหว ทั้งทำความสะอาดห้องพักหลังจากแขกเช็กเอาต์ พนักงานเสิร์ฟในห้องอาหาร พนักงานต้อนรับ และอื่นๆ อีกมากมาย

ยิ่งไปกว่านั้น ซูเฉินไม่อยากทำงานเลยสักนิด เขาอยากนอนตีพุงขี้เกียจไปวันๆ มากกว่า

ดังนั้นงานพวกนี้ เขาไม่มีทางลงมือทำเองเด็ดขาด

【มีพนักงาน 3 ประเภท】

【พนักงานท้องถิ่น: คือชนพื้นเมืองในโลกนี้ โฮสต์ต้องรับสมัครด้วยตนเอง รับผิดชอบเรื่องต่างๆ ด้วยตนเอง รวมถึงไม่จำกัดเพียงการจัดหาอาหารและที่พัก หมายเหตุ: พนักงานประเภทนี้สามารถเพิ่มค่าความภักดีได้】

【พนักงานประเภทตัวช่วย: ได้รับจากการสุ่มวงล้อหรือการอัปเกรด มีความคิดและการเรียนรู้เป็นของตัวเองในระดับหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องกิน ไม่ต้องนอน ทำงานได้ตลอด 24 ชั่วโมง หมายเหตุ: พนักงานประเภทนี้ต้องระวังข้อมูลในหมายเหตุเป็นพิเศษ】

【พนักงานเสมือน: สร้างขึ้นโดยระบบ ต้องใช้คะแนนในการซื้อ ปฏิบัติตามคำสั่งเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องกิน ไม่ต้องนอน ทำงานได้ตลอด 24 ชั่วโมง หมายเหตุ: สามารถอัปเกรดได้】

【หมายเหตุ: พนักงานทุกคนจะได้รับการคุ้มครองโดยระบบป้องกันของโรงแรม】

ซูเฉินสะดุดตากับ ‘พนักงานประเภทตัวช่วย’ ทันที “ตอนนี้ฉันอัปเกรดเป็นเลเวลสองแล้ว ฉันสามารถรับพนักงานประเภทตัวช่วยเพิ่มอีกคนได้ไหม? ต้องหักคะแนนหรือเปล่า?”

【ได้ หัก 200 คะแนน】

ซูเฉิน: ......ไอ้ระบบหน้าเลือด

หลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่ง ซูเฉินตัดสินใจว่าจะยังไม่รับสมัครพนักงานท้องถิ่น

ในฐานะมนุษย์ พวกเขามีความคิดซับซ้อนเป็นของตัวเอง ไม่สะดวกต่อการปกครองของซูเฉิน

ซูเฉิน: “งั้นเอาพนักงานประเภทตัวช่วยมาก่อนหนึ่งคน”

【กรุณารอสักครู่】

ไม่กี่วินาทีต่อมา ซูเฉินก็ตกอยู่ในห้วงความคิดเมื่อเห็นตัวเลือกพนักงานประเภทตัวช่วยที่ปรากฏตรงหน้า

“เลือกได้แค่คนเดียวเหรอ?” แต่เขาอยากได้ทุกคนเลยนี่นา!

【ถูกต้อง】

ท่ามกลางเหล่าตัวช่วยที่ผิวขาวสวยหุ่นดีมากมาย ซูเฉินกัดฟันตัดใจ เลือกชายหนุ่มร่างกายกำยำล่ำบึ้กที่ดูไม่เข้าพวกที่สุดมาหนึ่งคน: เถี่ยซาน

【หัก 200 คะแนน ซื้อพนักงานประเภทตัวช่วยสำเร็จ: เถี่ยซาน, หมายเหตุ: ฉันเกลียดหนอนบุ้งที่สุดเลย!】

ซูเฉินวางแผนจะให้ตั่วตั่วไปเป็นพนักงานต้อนรับ ส่วนเจ้ายักษ์ใหญ่เถี่ยซานให้เป็น รปภ. ดูแลความปลอดภัยในล็อบบี้ แบบนี้น่าจะช่วยลดปัญหาจุกจิกกวนใจไปได้เยอะ

แค่รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดุดันและตัวใหญ่ยักษ์ของเขาก็สร้างแรงกดดันได้มหาศาล รับรองว่าข่มขวัญพวกที่มีความคิดไม่ซื่อได้ชะงัดนัก

ซูเฉินเหลือบมองบัญชีตัวเอง ตอนนี้เหลือคะแนนอยู่ 800 คะแนนพอดี

“พนักงานเสมือนราคาคนละเท่าไหร่”