บทที่ 16 อำนาจของเถ้าแก่

ซูเฉินหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นหวังเหล่ยยืนถืออาหารอยู่หน้าประตูทางออก

วันนี้หวังเหล่ยจะต้องกลับไปที่ฐาน เขาจึงตั้งใจจะเอาอาหารเหล่านี้กลับไปด้วย เพื่อใช้เป็นหลักฐานยืนยันความจริงเกี่ยวกับโรงแรมฮอลิเดย์แห่งนี้

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าแค่ก้าวแรกก็เจออุปสรรคเข้าเสียแล้ว

แม้เสียงสัญญาณเตือนจะดังแสบแก้วหู แต่หวังเหล่ยชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะตัดสินใจเดินหน้าต่อเพื่อก้าวออกจากประตูห้องอาหาร

ทว่า ทันทีที่ขาขวาก้าวพ้นประตู กระแสไฟฟ้าแรงสูงก็พุ่งเข้าใส่ร่างเขาทันที

หวังเหล่ยถูกช็อตจนตัวลอยกระเด็นกลับเข้ามา กระแทกพื้นอย่างแรง อาหารในมือกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

เขานอนชักกระตุกอยู่บนพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว

ซูเฉิน: “ระบบ ตั้งป้ายประกาศไว้หน้าห้องอาหาร เขียนว่าห้ามนำอาหารออกนอกห้องอาหาร”

【หัก 50 คะแนน ติดตั้งป้ายประกาศเรียบร้อย】

ซูเฉินทำหน้าปวดใจ คะแนนที่เพิ่งเข้ากระเป๋ายังไม่ทันอุ่น ก็ต้องควักจ่ายออกไปซะแล้ว

เหลียงเหวินและลูกทีมอีกสองคนที่เดินออกมาจากห้องอาหาร เมื่อเห็นเหตุการณ์ในล็อบบี้ก็พากันขมวดคิ้ว

หวังเหล่ยเป็นถึงผู้มีพลังธาตุไฟระดับ 3 แต่กลับถูกจัดการได้อย่างง่ายดายขนาดนี้

ที่สำคัญคือ พวกเขามองไม่ทันด้วยซ้ำว่าซูเฉินลงมือตอนไหน

หวังเหล่ยยันตัวลุกขึ้นจากพื้นด้วยความเจ็บปวด จ้องมองซูเฉินด้วยแววตาอาฆาตราวกับอาบยาพิษ “เถ้าแก่ อาหารพวกนี้ผมใช้คะแนนซื้อมา ทำไมถึงเอาออกไปไม่ได้!”

“ผมซื้อแล้ว ผมก็ควรจะมีสิทธิ์จัดการกับมันสิ!”

ซูเฉินตีหน้านิ่ง “ไม่มีทำไมครับ นี่คือกฎของโรงแรม”

พูดประโยคนี้จบ ซูเฉินก็รู้สึกคุ้นหูพิกล เหมือนเคยได้ยินใครพูดใส่มาก่อน นึกอยู่ไม่กี่วินาทีเขาก็นึกออก

อ๋อ ระบบมันก็เคยพูดกับเขาแบบนี้เหมือนกันนี่หว่า

หวังเหล่ยโกรธจนหน้าดำหน้าแดง “กฎบ้าบออะไรของแก! ฉันไม่สน! ฉันใช้คะแนนซื้อมา ฉันก็จะเอาออกไป!”

ซูเฉินยักไหล่ “ก็แล้วแต่คุณ”

หวังเหล่ยตะเกียกตะกายลุกขึ้น แล้วเดินมุ่งหน้าไปทางประตูห้องอาหารอีกครั้ง

และถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด... ก็คือไม่มีอะไรผิดพลาดจริงๆ

หวังเหล่ยถูกไฟฟ้าช็อตกระเด็นกลับมาอีกรอบ

รอบนี้เขาหมดสภาพ จนไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน

เหลียงเหวินและลูกทีมอีกสองคนเดินกลับเข้ามาในห้องอาหาร หลัวหม่านและเฝิงหยวนอู่รีบเข้าไปหิ้วปีกหวังเหล่ยขึ้นมานั่งบนเก้าอี้

ซูเฉินปรายตามองกองอาหารที่หวังเหล่ยทำหกเรี่ยราด ทั้งหมดเป็นอาหารที่สั่งซื้อมาทั้งนั้น

ซูเฉินสื่อสารกับระบบในใจเงียบๆ ให้เพิ่มกฎอีกข้อลงบนป้ายหน้าห้องอาหาร: “ห้ามกินทิ้งกินขว้าง!”

“หากเหลือเศษอาหารเกิน 50 กรัม ทุกๆ 1 กรัมที่เกินมา ปรับ 1 คะแนน ปรับจนกว่าคะแนนจะหมดบัญชี”

【เพิ่มกฎเรียบร้อย】

ซูเฉินมองยอดคงเหลือ 45 คะแนนในบัญชีแล้วถอนหายใจเงียบๆ ยอมจ่าย 30 คะแนนซื้อตู้กดน้ำมาวางไว้ในห้องอาหารอีกเครื่อง

เพราะมีระบบจอมหน้าเลือดอยู่ด้วย ซูเฉินเลยพลอยกลายเป็นพ่อค้าหน้าเลือดไปด้วยเลย

กฎของซูเฉินตอนนี้คือ ถ้าจะกินข้าวในร้าน ก็ต้องกินในห้องอาหารเท่านั้น

ถ้าอยากจะไปกินในห้องพักหรือที่อื่นๆ เชิญกดสั่งผ่านแอป 【ชือเลอเมอ】 (เพราะจะได้กินค่าธรรมเนียมและค่าส่ง)

หวังเหล่ยยังอยากจะเถียงต่อ แต่ถูกเหลียงเหวินเอามือปิดปากไว้เสียก่อน

แม้เนื้อในของกลุ่มเหลียงเหวินจะไม่ใช่คนดีเด่อะไรถ้าดูแค่ภายนอก พวกเขาก็สามารถตบตาคนได้มากมาย

แน่นอนว่าใช้ไม่ได้ผลกับซูเฉิน

ดวงตาของซูเฉินสามารถมองทะลุปรุโปร่งคนส่วนใหญ่ได้ นี่คือความมั่นใจและศักยภาพที่ได้มาจากการทำภารกิจระดับ SSS มาเป็นร้อยครั้ง

เหลียงเหวินคิดว่าตัวเองซ่อนเขี้ยวเล็บได้แนบเนียนแล้ว แต่หารู้ไม่ว่าซูเฉินมองเห็นไส้เห็นพุงเขามาตั้งแต่ต้น

ไม่เพียงแค่นั้น ซูเฉินยังภาวนาให้หมอนี่รีบๆ ไปตามพวกพ้องมาเยอะๆ ด้วยซ้ำ (จะได้มีลูกค้าเยอะๆ)

ยิ่งคนมาที่นี่เยอะเท่าไหร่ ฐานลูกค้าของเขาก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น รายได้ของโรงแรมฮอลิเดย์ก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

สำหรับซูเฉินแล้ว ธาตุแท้ของคนพวกนี้จะเป็นอย่างไร ไม่สำคัญเลยสักนิด

เขาคือนักธุรกิจ ขอแค่ยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินที่นี่ เขาจะปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม ส่วนนิสัยใจคอจะเป็นยังไง เคยฆ่าคนมาเท่าไหร่ หรือทำเรื่องชั่วช้ามามากแค่ไหน ก็ไม่เกี่ยวกับซูเฉินแม้แต่น้อย

เลิกสนใจพวกหวังเหล่ย ซูเฉินเรียกหลินลี่ แล้วเดินออกจากห้องอาหาร

“เราจะไปกันเลยไหมครับ?”

“ใช่ ออกเดินทางเลย”

“ได้ครับ”

ซูเฉินกำชับตั่วตั่วเรื่องข้อควรระวังไม่กี่ข้อ แล้วเดินตามหลินลี่ออกจากโรงแรม

เมื่อยืนอยู่ที่สี่แยก ซูเฉินหันกลับไปมองโรงแรมฮอลิเดย์ ตัวตึกทั้งหลังส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงแดด ป้ายชื่อที่เคยเต็มไปด้วยสนิมเขรอะ ก็กลับมาดูใหม่เอี่ยมอ่องนานแล้ว

..........

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ซูเฉินและหลินลี่ก็มาถึงห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุด

ห้างนี้หลินลี่เคยมาแล้วครั้งหนึ่ง ข้างในไม่ค่อยมีซอมบี้ แต่ภาพเหตุการณ์ที่ถูกซอมบี้นับร้อยไล่กวดเมื่อวานยังคงติดตาตรึงใจ หลินลี่จึงระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ

ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้มีทั้งหมด 6 ชั้น แบ่งเป็นชั้นใต้ดิน 2 ชั้น และชั้นบนดิน 4 ชั้น

หลินลี่พาซูเฉินตรงขึ้นไปที่ชั้น 3 ซึ่งเป็นโซนเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดใหญ่

ทุกที่เต็มไปด้วยฝุ่นจับหนาเตอะ ดูเหมือนไม่มีคนเข้ามาเหยียบที่นี่นานมากแล้ว

หลินลี่เห็นซูเฉินมองสำรวจไปรอบๆ จึงอธิบายว่า: “ที่นี่ถูกคนขนของออกไปเกลี้ยงตั้งแต่ช่วงแรกของวันสิ้นโลกแล้วครับ พวกเสื้อผ้า เฟอร์นิเจอร์ เครื่องใช้ไฟฟ้าที่ชั้น 3 หรือพวกกระเป๋ารองเท้า เครื่องสำอางที่ชั้น 2 ของพวกนี้ไม่มีใครเขาเอากันหรอกครับ เลยยังเหลือรอดมาจนถึงทุกวันนี้”

ซูเฉินพยักหน้าเห็นด้วย อาหารย่อมต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก ของอย่างอื่นแทบไม่มีประโยชน์

ขนาดกินยังกินไม่อิ่ม ใครจะไปสนเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมหรือของใช้กันล่ะ

พอขึ้นมาถึงชั้น 3 หลินลี่ก็ชี้ไปที่ร้านค้าด้านหน้า “เถ้าแก่ซู ดูร้านนั้นสิครับ ข้างในเหมือนจะมีแอร์อยู่!” ซูเฉินมองตามนิ้วที่ชี้ไป ก็เห็นเครื่องปรับอากาศฝุ่นจับเขรอะวางอยู่หลายเครื่องจริงๆ

ประตูกระจกหน้าร้านถูกทำลายไปนานแล้ว ซูเฉินผลักเบาๆ ประตูก็เปิดออก

ภายในร้าน นอกจากแอร์ตัวโชว์ที่วางอยู่ด้านนอกแล้ว ยังมีแอร์ใหม่อีกหลายเครื่องที่ยังไม่ได้แกะกล่อง

หลินลี่ทำหน้าลำบากใจ “เถ้าแก่ซู เราจะขนกลับไปกันยังไงครับ?”

“รอเดี๋ยว ขอฉันคิดแป๊บ”

ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่ความจริงแล้วซูเฉินกำลังสื่อสารกับระบบในสมอง

【ผมช่วยคุณวาร์ปของกลับไปได้ คิดค่าบริการชิ้นละ 1 คะแนน】

ซูเฉิน: ไอ้หน้าเลือด... “ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอ?”

【เปิดใช้งานฟังก์ชันช่องเก็บของในร้านค้า เพียง 500 คะแนน โฮสต์ก็จะได้รับพื้นที่เก็บของขนาดไม่จำกัด】

ซูเฉิน: “ดูสภาพฉันตอนนี้เหมือนคนมีคะแนนเหรอ?”

ระบบเงียบกริบ

ซูเฉินรู้สึกจนปัญญาขึ้นมาบ้างแล้ว

เข้าตำราวีรบุรุษตกม้าตายเพราะเงินแดงเดียวจริงๆ! ซูเฉินกัดฟันกรอด คิดในใจว่าระบบนี่มันช่างสรรหาวิธีมาบีบคั้นเขาได้เก่งเหลือเกิน

สายตาของซูเฉินตกไปอยู่ที่หลินลี่ แววตาฉายประกายประหลาดวูบหนึ่ง หึๆ นี่ไง ‘หมูตัวอ้วน’ ให้เชือดอยู่ตรงนี้นี่เอง!

ซูเฉิน: “ในฐานะเจ้าของโรงแรมฮอลิเดย์ ฉันควรจะมีสิทธิพิเศษบางอย่างใช่ไหม อย่างเช่น... ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน ขอแค่ไม่อยู่ในโรงแรม ฉันก็สามารถวาร์ปกลับโรงแรมได้ทันที”

【ได้】

ซูเฉิน: “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ควรจะมีอำนาจในการเลื่อนขั้นลูกค้าเป็น VIP ด้วยสิ”

【ได้】

ซูเฉิน: “งั้นเพื่อความปลอดภัยของลูกค้าในโรงแรม ฉันก็สามารถมอบสิทธิพิเศษให้ลูกค้า VIP ได้ใช่ไหม อย่างเช่น... ให้พวกเขามีความสามารถในการวาร์ปกลับโรงแรมได้ทันทีเหมือนกัน”

คราวนี้ระบบเงียบไปนานมาก

เห็นระบบไม่ตอบสักที ซูเฉินเลยยอมถอยคนละก้าว: “ลูกค้า VIP ให้สิทธิ์วาร์ปกลับโรงแรมได้วันละ 3 ครั้ง”

【ตกลง】