บทที่ 41 : ก็อดซิลล่าเร่ร่อน! จุดกำเนิดทรานส์ฟอร์เมอร์!

บทที่ 41 : ก็อดซิลล่าเร่ร่อน! จุดกำเนิดทรานส์ฟอร์เมอร์!

หลังจากพูดจบ ลอเรียนก็ปล่อยเจ้าก็อดซิลล่าลงทะเล ตอนนี้มันยังตัวแค่ลูกวัว นึกไม่ออกเลยว่าต่อไปจะโตจนยักษ์ขนาดไหน

“ยี๊บ~!”

แต่ทันทีที่โดนปล่อย เจ้าตัวเล็กก็ดิ้นว่ายกลับมาหาเขาเต็มแรง ส่งเสียงร้องอ้อนเหมือนไม่อยากถูกทิ้งไว้ลำพัง

ลอเรียนยิ้มบาง ๆ แล้วลูบหัวมันเบา ๆ

“อยู่ที่นิวยอร์กไม่ได้หรอกนะ ที่นั่นเลี้ยงแกไม่ไหวแน่ อยู่ที่นี่แหละ โตให้ไว ถ้าสักวันแกโตพอ หรือฉันทำให้แกย่อขนาดได้เมื่อไหร่จะพากลับไปเอง”

“อยู่ให้ดี อย่าซนมากล่ะ... เอ่อ ไม่สิ โตไว ๆ นะ”

ว่าแล้วเขาก็พลันนึกบางอย่างขึ้นมา ก็อดซิลล่าดูดซับพลังงานจากนิวเคลียร์ฟิวชันเพื่อเติบโตได้นี่นา… พูดง่าย ๆ คืออะไรก็ตามที่มีพลังงานเข้มข้นมันกินได้หมด

แล้วเครื่องยนต์ดาวเคราะห์ที่เขาเพิ่งได้จากระบบ… มันขับเคลื่อนด้วยนิวเคลียร์ฟิวชันหนักไม่ใช่เหรอ? แบบนี้ก็เหมาะจะเป็นอาหารของเจ้าตัวน้อยสุด ๆ

คิดได้แบบนั้น ลอเรียนก็พุ่งดิ่งลงสู่ก้นทะเลทันที ก่อนจะปลดปล่อยพลังสร้างเขตป้องกันขึ้นมารอบ ๆ

เขาหยิบเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์จากเครื่องยนต์ออกมา แกนเชื้อเพลิงขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางราวสองเมตร วางไว้ตรงกลางเขตพลังงานแบบพอดีเป๊ะ ขอแค่เจ้าก็อดซิลล่าอยู่ใกล้ ๆ มันก็จะดูดพลังจากเตานั้นได้เรื่อย ๆ

“เรียบร้อย”

พอวางเตาปฏิกรณ์ลง…

“ยี๊บ~!”

เจ้าตัวน้อยก็ตะกายขึ้นไปบนแกนกลม ๆ แล้วฟุบตัวลงเหมือนเจอที่นอนนุ่ม ๆ

ลอเรียนลูบหัวมันอีกรอบ

“ฉันต้องไปแล้ว ไว้จะแวะมาหาใหม่นะ”

“ยี๊บ~”

เสียงออดอ้อนนั้นทำเอาเขาอดยิ้มไม่ได้

แปะ!

เขาดีดนิ้วแล้วหายวับไปในทันที

…

กลับถึงบ้าน ลอเรียนก็นึกไม่ถึงเลยว่า ตัวเองจะได้มาเลี้ยงก็อดซิลล่าแบบปล่อยเร่ร่อน แถมยังไม่ใช่เวอร์ชันธรรมดา แต่เป็น Singular Point Godzilla ก็อดซิลล่าที่แข็งแกร่งที่สุด!

เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่า สุดท้ายมันจะพัฒนาไปได้ถึงขั้นไหน แต่ถ้าสักวันเขาเผลอเอาอินฟินิตีสโตนให้มันเข้า…ก็อดซิลล่าเวอร์ชันอินฟินิตีสโตน ฟังดูน่ากลัวเกินบรรยายเลยทีเดียว

…

หลังจัดการเรื่องสัตว์เลี้ยงยักษ์เสร็จ ลอเรียนก็นึกถึงอีกไอเทมที่เขาได้จากการเช็กอิน ออลสปาร์ค

เจ้านี่คือสิ่งของวิเศษที่สามารถเปลี่ยนเครื่องจักรที่มีพลังงานให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตได้

พูดอีกอย่าง มันสามารถ “ใส่จิตวิญญาณ” ลงไปในเครื่องยนต์ได้เลย

แต่เงื่อนไขก็คือ เครื่องจักรนั้นต้องมีแหล่งพลังงานของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นเครื่องยนต์ แบตเตอรี่ หรือเตาปฏิกรณ์ ถ้าคิดในแง่หนึ่ง มันก็คล้ายกับโซลสโตน... แต่เป้าหมายคนละเรื่องกันชัด ๆ

…

เดี๋ยวนะ...จู่ ๆ ลอเรียนก็คิดขึ้นมาได้

ในเมื่อ ออลสปาร์ค  มอบชีวิตให้เครื่องจักรได้ แล้ว…

เครื่องยนต์ดาวเคราะห์ล่ะ?

มันก็เป็นเครื่องจักร แถมมีเตาปฏิกรณ์ในตัวอยู่แล้ว

แต่ปัญหาคือ...มันใหญ่เกินไป ใหญ่ระดับหลายพันเมตร ถ้าแปลงร่างกลายเป็นหุ่นยนต์เมื่อไหร่ หุ่นใน Pacific Rim คงดูเหมือนโมเดลเด็กเล่นไปเลย

แต่สุดท้ายลอเรียนก็ส่ายหน้า

“ช่างมันก่อนละกัน แปลงเจ้าบ้านั่นไม่ได้หรอก ใหญ่ขนาดนั้นจะเก็บยังไงไหว”

ว่าแล้วเขาก็ยิ้มมุมปาก

“แต่... รถสปอร์ตของฉันน่ะ แปลงได้แน่นอน”

…

ลอเรียนเดินออกจากบ้าน ลงลิฟต์ส่วนตัวไปยังโรงจอดรถใต้ดิน ในช่อง VIP เขาเห็น เฟอร์รารี่ คู่ใจจอดอยู่

ว่าแต่...กล้องวงจรปิด?

แปะ~

ดีดนิ้วหนึ่งที ระบบกล้องทุกตัวก็จะฉายภาพ “ปกติ” ไปอีกสามสิบนาที จากนั้นเขาก็หยิบ ออลสปาร์ค  ออกมา

ลูกบาศก์โลหะขนาดพอเหมาะปรากฏในมือ และทันทีที่มันปรากฏ บรรยากาศในโรงรถก็เปลี่ยนไป รถทุกคันสั่นไหวราวกับจะมีอะไรระเบิดจากภายใน

ลอเรียนใช้ ออลสปาร์ค  เคาะเบา ๆ ที่ฝากระโปรงของ เฟอร์รารี่

ติ๊ง~

แล้ววางมันลง

คลื่นโลหะแผ่จากจุดสัมผัสออกไปทั่วตัวรถ ราวกับละลายกลืนเป็นหนึ่งเดียวกัน ลอเรียนถอยหลังออกมาสองก้าว มองภาพตรงหน้าอย่างตั้งใจ

ติ๊ง...ติ๊ง…

รถเริ่มแปรสภาพ ล้อหดเข้า เครื่องยนต์เลื่อนมาเป็นทรวงอก ประตูแปรเปลี่ยนเป็นใบมีดแหลมข้างแขน ระบบส่งกำลังกลายเป็นขา

ไม่นาน เฟอร์รารี่ สีแดงเพลิงก็ก่อตัวเป็นหุ่นยนต์ยักษ์ สูงกว่าเก้าเมตร ยืนตระหง่านราวกับฟีนิกซ์ที่เกิดจากโลหะ

ครืน!

ใบหน้าของมันเปิดออก ก่อนจะทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง ยกมือทั้งสองประคอง ออลสปาร์ค  แล้วกล่าวด้วยเสียงทุ้มดังกังวาน

“ขอบคุณนายท่านผู้สร้าง... ที่มอบชีวิตให้ข้า!”

ลอเรียนหยิบ ออลสปาร์ค  กลับ เก็บลงระบบอย่างไม่ลังเล

“ต่อไปเรียกฉันว่า ‘บอส’ พอ ‘นานท่าน’ ไว้ให้สาว ๆ เรียกก็พอ”

“รับทราบ บอส!” หุ่นยนต์ยังคงคุกเข่าแน่นิ่ง “ขอรับนามจากบอสด้วย!”

เขามองสีแดงเพลิงที่สะท้อนแสงในโรงรถ เหมือนไฟกำลังลุกโชน

ในเมื่อโลกนี้ยังไม่มี เจ็ตไฟร์…

เขาก็พยักหน้าตัดสินใจ

“เจ็ตไฟร์”

“รับทราบ!”

หลังจากตั้งชื่อเสร็จ ลอเรียนก็เดินวนไปรอบ ๆ ตัว เจ็ตไฟร์ เพื่อตรวจสอบรายละเอียด สิ่งหนึ่งที่สะดุดตาก็คือ บนร่างของมันไม่มีตราสัญลักษณ์ของ ทรานส์ฟอร์มเมอร์สs อยู่เลย ไม่มีโลโก้ของ Autobot และไม่มีของ Decepticon เช่นกัน

แต่สิ่งที่ลอเรียนเจอแทน… กลับทำให้เขาหยุดมองอยู่นาน

[ลอเรียน ซู]

ชื่อตัวเอง ถูกสลักไว้ตรงด้านข้างอย่างประณีต งดงาม ราวกับตั้งใจฝังไว้ตั้งแต่ต้น

ลอเรียนยิ้มกว้างด้วยความพอใจสุด ๆ นี่คือ ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส ของเขา...เป็นของเขาโดยสมบูรณ์

เจ็ตไฟร์ จะเชื่อฟังเพียงคำสั่งของเขาคนเดียวเท่านั้น

เสียงเครื่องยนต์คำรามขึ้นเบา ๆ เฟอร์รารี่ ที่เพิ่งแปลงร่างกลายเป็นหุ่นยนต์เมื่อครู่ บัดนี้กลับมาอยู่ในรูปรถอีกครั้ง ดูเท่ขึ้น โฉบเฉี่ยวกว่าเดิม และทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ

จากนั้นมันก็แล่นออกจากโรงจอดรถใต้ดินของตึก North Building มุ่งตรงขึ้นทางด่วนอย่างสง่างาม ราวกับราชาที่เพิ่งตื่นจากนิทรา