บทที่ 40 : ปลดล็อกเทมเพลตซูเปอร์แมน! ออลสปาร์ค! ก็อดซิลล่า!

บทที่ 40 : ปลดล็อกเทมเพลตซูเปอร์แมน! ออลสปาร์ค! ก็อดซิลล่า!

เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขายังเอาแต่หยอกล้อกัปตันอเมริกาอยู่เลย แต่ตอนนี้... คนที่อึ้งไปดื้อ ๆ กลับกลายเป็นโทนี่เอง

คิดดูสิ เขากับกัปตันอยู่ในวงการนี้มากี่ปีแล้ว? แต่จู่ ๆ ก็มีหน้าใหม่ที่ทำท่าจะขึ้นมาแซงหน้าได้ในเวลาแค่ไม่นาน

โทนี่เหลือบมองกราฟสถิติที่ Friday จัดไว้ให้ บนชาร์ตฮีโร่ยอดนิยม เขากับกัปตันยังคงรั้งอันดับ 1 และ 2 อย่างเหนียวแน่น ไม่น่าแปลกใจ

แต่ที่น่าตกใจกว่าคือชื่อของ "สการ์เล็ตวิทช์" ที่พุ่งขึ้นมาอยู่อันดับ 3 แถมแต้มความนิยมยังทิ้งห่างอันดับรอง ๆ แบบไม่เห็นฝุ่น

“โอเค…” โทนี่ลูบมุมตา ถอนหายใจอย่างปลง ๆ

“แค่จิตแพทย์คนเดียว ทำไมถึงปั้นเธอจนรุ่งได้ขนาดนี้เนี่ย?”

ว่าแล้วเขาก็ส่ายหัว เลิกสนใจเรื่องนั้นแล้วหันกลับไปโฟกัสที่งานของตัวเอง

“ช่างเถอะ… กลับไปอัปเกรดชุดเกราะดีกว่า ใกล้ทะลุขีดจำกัดนาโนเทคเข้าไปทุกทีแล้ว”

ที่ผ่านมาเขาถึงได้ขลุกตัวอยู่ในบ้านแทบไม่โผล่ไปไหน ก็เพราะกำลังวิจัยชุดเกราะรุ่นใหม่ที่ว่าอยู่นี่แหละ…

เช้าวันถัดมา

เมื่อแสงอาทิตย์แรกของวันสาดผ่านหน้าต่าง ลอเรียนก็ยังซุกตัวอยู่บนเตียง แม้ผู้คนจะเร่งฝีเท้าไปทำงาน เคี้ยวแซนด์วิชไป เดินไป แต่เขาก็ยังไม่คิดจะลุก

จริง ๆ แล้วเขาตื่นตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ แต่แทนที่จะลุกขึ้นไปเริ่มต้นวันใหม่ เขากลับนอนเล่นเกมต่อเฉย ๆ

กระแอม…

จนกระทั่งนาฬิกาชี้เลข 8:30 เขาถึงค่อย ๆ ยอมลุกจากเตียง ล้างหน้าเสร็จตอน 8:40 อาบน้ำ แต่งตัวตอน 8:50 ลงบันได ออกจากห้องตอน 8:55 แล้วเดินเข้าร้านมานั่งที่เก้าอี้ก่อน 9 โมงนิดเดียว

เห็นไหม? เป๊ะตามเวลาทำงานสุด ๆ

ส่วนมื้อเช้าน่ะเหรอ? ข้ามไปก่อน ยังไงก็สั่งเอาได้อยู่ดี อาหารก็คืออาหาร จะกินตอนไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น

ทั้งช่วงเช้าผ่านไปแบบไร้สาระสุด ๆ จนเข้าสู่ช่วงบ่าย ลูกค้าคนแรกก็เดินเข้ามา

เธอนั่งลงอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะระบายความในใจว่า…

“ฉันรู้สึกสิ้นหวังกับโลกใบนี้ไปหมด ชีวิตไม่มีความหมายเลย แต่ก็กลัวตายนะ แล้วก็รู้สึกว่าโลกมันอันตรายไปหมด ฉันควรทำยังไงดี?”

ลอเรียนลองใช้สัมผัสตรวจจับความรู้สึก สิ่งที่สัมผัสได้คือความไม่มั่นคง โดดเดี่ยว และสิ้นหวัง

เขาจึงตอบอย่างเรียบง่าย

“ถ้ามีเงิน ก็หาอะไรทำเถอะครับ เช่นซื้อที่บนเขาสักแปลง ทำเป็นสถานที่พักส่วนตัวหนีโลก แล้วก็หาคนที่คิดเหมือนกันมาอยู่ด้วยกัน”

“หรือไม่ก็ออกเดินทาง โลกนี้ยังมีที่ที่อันตรายกว่าที่นี่อีกเยอะ”

ดูจากท่าทีแล้ว เธอคงเป็นคนมีฐานะแต่ก็เหงา และเบื่อชีวิต แต่เธอก็ดูจะเอาจริงกับแนวคิดของเขา คิดจะสร้าง “ที่หลบภัย” ส่วนตัวขึ้นมาจริง ๆ

และบอกเลยว่าเขาไม่ได้พูดเล่น ในอเมริกา “บังเกอร์ส่วนตัว” กลายเป็นธุรกิจมาแรงไปแล้วด้วยซ้ำ ถ้าอยากได้ความปลอดภัยแบบสุดขีด ยังไงก็ต้องสร้างเองกับมือ

...

หลังจากเธอจ่ายเงินและออกจากร้าน ลอเรียนก็กลับไปนั่งเล่นเกมต่อ จนถึงเวลาเลิกงาน เขาก็ลุกขึ้น เดินไปปิดประตู

แชะ

เสียงล็อกประตูดังขึ้นพร้อมกับคำที่เจ้าตัวพึมพำ

“เลิกงาน”

【เช็กอินสำเร็จ!】

【ได้รับ : เทมเพลตนายพลซ็อด แห่งดาวคริปตัน!】

“นายพลซ็อดเหรอ... ก็เวอร์ชันพื้นฐานของซูเปอร์แมนสินะ”

ระดับสูงสุดของร่างนี้สามารถไต่ระดับไปถึง ‘เกือบจักรวาล’ ขึ้นอยู่กับว่าดูดแสงอาทิตย์มาได้มากแค่ไหน

ถ้าเป็น ‘ซิลเวอร์ซูเปอร์แมน’ น่ะเหรอ? นั่นก็อีกเรื่องเลย แค่สะบัดมือก็ลบ เซเลสเทียล ได้แล้ว หรือแม้แต่ตบ ตุลาการสามหน้า ก็ยังไม่กระพริบตา

แต่แค่เทมเพลตพื้นฐานก็ดีมากแล้ว แค่ร่างกายของซูเปอร์แมนก็เพียงพอให้ลอเรียนหมดกังวลเรื่องการถูกลอบโจมตี ความอึดของร่างกายระดับนี้ ไม่ว่าใครก็ยอมรับ

ส่วนพวกคริปโตไนต์หรือจุดอ่อนอื่น ๆ แค่ใช้พลังล้างพิษนิดหน่อยก็เอาอยู่

พูดถึงรางวัลเช็กอิน…พักหลังเขาตั้งใจ “บล็อก” ไม่ยอมรับทันที เพราะรางวัลดี ๆ มันไม่ได้ออกทุกวัน เขาเลยชอบเก็บไว้หลายวันแล้วเปิดทีเดียว มันให้ฟีลเหมือนเปิดกาชาสิบโรลยังไงยังงั้น

แล้วรอบนี้ได้อะไรบ้างนะ…

【รางวัล : ซีรีส์การ์ตูน Tom and Jerry ครบชุด!】

【รางวัล ื: เครื่องยนต์ดาวเคราะห์ ×100!】

【รางวัล : ชุดชั้นในสุดโหดของราชินีเมดูซ่า ×1!】

【รางวัล : ออลสปาร์ค ×1!】

【รางวัล : ลูกก็อดซิลล่าเวอร์ชัน Singular Point ×1!】

ลอเรียน : “…เอิ่ม นี่มันอะไรกันเนี่ย”

การ์ตูน... ของเล่น... แล้วเครื่องยนต์ดาวเคราะห์นี่จะให้เอาไปทำอะไร? ดันโลกออกนอกวงโคจรเหรอ? พอธานอสมาถึงคงได้ยืนงงเป็นไก่ตาแตกว่า

“โลกไปไหนวะ?!”

ออลสปาร์คยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ว้าวขนาดนั้น แต่รางวัลสุดท้ายนี่สิ น่าสนใจจริง ๆ

【ลูกก็อดซิลล่าเวอร์ชัน Singular Point!】

สิ่งมีชีวิต? แบบนี้นาน ๆ ทีจะได้มา จากความทรงจำ ลอเรียนจำได้ว่าเวอร์ชันนี้คือหนึ่งในก็อดซิลล่าที่แข็งแกร่งที่สุด

อมตะ หรืออีกชื่อคือ “ก็อดซิลล่าแห่งเอกภพ” เหมือนเป็นเอกภพเคลื่อนที่ที่มีพลังมหาศาลในตัว พอโตเต็มวัยแล้วก็จะมีพลังงานระดับจักรวาล กับพลังพิเศษอีกเพียบ เหมือนเอา เซเลสเทียล กับ กาแลคตัส มาผสมกันยังไงยังงั้น

ในเมื่อมันเป็นสัตว์เลี้ยงก็เลี้ยงไว้ละกัน ยังไงมันก็เชื่อฟังเขาอยู่แล้ว

ลอเรียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ…

“ปล่อยมันไว้แถวญี่ปุ่นนั่นแหละ มีอาหารเพียบ”

แชะ เขาดีดนิ้วเบา ๆ หนึ่งที แล้วในพริบตาเดียว ร่างของเขาก็ปรากฏขึ้นเหนือมหาสมุทรแปซิฟิกใกล้ชายฝั่งฟุกุชิมะ

ด้วยพลังแห่งฟีนิกซ์ การวาร์ปข้ามพิกัดแบบนี้แทบไม่ต้องออกแรงเลยด้วยซ้ำ

แล้วทำไมไม่ใช้พลังบินของซูเปอร์แมนแทนล่ะ?

คำตอบมีแค่คำเดียว ขี้เกียจ

ขาโอบร่างด้วยพลังงาน ก่อนจะดำดิ่งลงสู่ใต้ผืนน้ำ จากนั้นจึงเรียกสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งได้มาออกมาจากระบบ

ลูกก็อดซิลล่า

“~?”

ทันทีที่มันปรากฏ เสียงร้องแบบเพศเมียก็ดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขา เป็นเสียงที่นุ่มนวล แต่ก็แฝงพลังบางอย่างไว้อย่างชัดเจน

ลอเรียนก้มมองมันด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวมันเบา ๆ จากนั้นก็ส่งเสียงลงไปในจิต

“ไปเถอะ เติบโตให้แข็งแกร่งล่ะ”

“เดี๋ยวฉันจะแวะมาดูบ้างเป็นระยะ ถ้าโตพอเมื่อไหร่... บางที เธออาจจะเปลี่ยนขนาดได้ แล้วฉีกมิติออกมาตามหาฉันก็ได้”

...