บทที่ 36 : เคอร์ฟิวของเกวน... กับคำถามของคุณพ่อจอร์จ!

บทที่ 36 : เคอร์ฟิวของเกวน... กับคำถามของคุณพ่อจอร์จ!

ลอเรียนกับเกวนยืนมองตามแผ่นหลังของวันด้าที่เดินจากไป ทั้งคู่สบตากัน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างปลง ๆ

พวกฮีโร่นี่... ช่างยุ่งกันเหลือเกิน ไม่ใช่ว่าจะมีเรื่องให้ทำทุกวันหรอกนะ แต่ต่อให้ไม่มีอะไร พวกเขาก็ไม่เคยนั่งนิ่งเฉยได้เลย

“ยังไงก็เถอะ…” ลอเรียนบ่นพึมพำกับตัวเอง “ฉันไม่อยากเป็นฮีโร่หรอก... งานมันเยอะเกิน เหนื่อยชะมัด”

เกวนได้ยินก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ฉันก็ไม่อยากเป็นเหมือนกัน มันเหมือนทำงานประจำเลย ถ้าเลือกได้ ฉันอยากเป็นฮีโร่ฟรีแลนซ์มากกว่า เจออาชญากรรมก็ค่อยจัดการ ไม่เจอก็ใช้ชีวิตชิล ๆ แบบคนธรรมดา... แบบนั้นน่ะดีที่สุดแล้ว”

“ถูกของเธอแฮะ” ลอเรียนคิดในใจ ก่อนจะพยักหน้าแล้วชูกำปั้นขึ้นเบา ๆ

เกวนยิ้มกว้าง ยื่นหมัดมาแตะกับของเขา เป็นข้อตกลงแบบไม่ต้องพูดให้มากความ

…

พอมานึก ๆ ดู บุคลิกของ ‘สไปเดอร์เกวน’ ก็เป็นแบบนี้จริง ๆ ในบรรดาสไปเดอร์แมนจากหลากจักรวาล เธอถือว่าเป็นคนที่นิ่งที่สุด เป็นตัวของตัวเองที่สุด และก็ตรงไปตรงมาที่สุดด้วย

รับมือกับสถานการณ์ได้ดี ใจเย็น และอย่างที่เธอบอก ไม่อยากเป็นฮีโร่ประจำ เธอแค่อยากเป็นฮีโร่ “พาร์ตไทม์”

ลอเรียนชอบแนวคิดนี้มาก

ฮีโร่มืออาชีพ? ไม่เอาดีกว่า ฮีโร่แบบตามอารมณ์? อืม… ก็โอเคนะ

นั่นแหละคือความต่าง วันด้าเองก็มีทัศนคติแบบเดียวกัน เลยไม่แปลกที่ทั้งสามจะเข้าขากันได้ดีขนาดนี้

…

ลอเรียนเหลือบดูนาฬิกา ตอนนี้ 21:30 แล้ว ทันใดนั้น เขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันไปหาเกวนทันที

“เกวน เธอมีเคอร์ฟิวรึเปล่า?”

เกวนมาจากครอบครัวดี พ่อเธอเป็นถึงหัวหน้าตำรวจนิวยอร์ก จะมีเคอร์ฟิวก็คงไม่แปลก

เกวน : !!!

ดวงตาเธอเบิกโพลงทันที

“ตอนนี้กี่โมงนะ!?”

“สามทุ่มครึ่ง”

“ตายแล้ว! ฉันต้องถึงบ้านก่อนสี่ทุ่มนะลอเรียน!”

ยังไม่ทันที่ลอเรียนจะได้พูดอะไร เกวนก็จับมือเขาแล้วลากออกตัววิ่งทันที

“ไปเร็วเข้า!”

...

แสดงว่าเธอมีเคอร์ฟิวจริง ๆ แถมด้วยตำแหน่งของคุณพ่อ คงเข้มงวดใช่เล่น ตอนออกมาวันด้าเป็นคนลากเขาออกมาตอนประมาณหนึ่งทุ่ม ตอนนี้ 21:30 เขากลับถูกเกวนลากกลับ

นี่มันอะไรเนี่ย... โยโย่เหรอ?

ทั้งคู่มีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงจากตรงนี้ไปถึงบ้านเธอ โชคดีที่เกวนไม่ได้อยู่ไกลถึงควีนส์เหมือนสไปเดอร์ฮีโร่คนอื่น ไม่งั้นคงไม่ทันแน่ ๆ

ทั้งสองวิ่งลัดเลาะข้ามสนามหญ้า ข้ามถนน เรียกรถแท็กซี่กลางทาง ข้ามสะพาน แล้วมุ่งตรงสู่ย่านบ้านพักอาศัย

และในที่สุด แท็กซี่ก็จอดตรงถนนใกล้บ้านเกวน เวลา 21:55 น.

ลอเรียนควักเงินจ่ายค่ารถแทบจะทันที ก่อนจะรีบจูงมือเธอวิ่งไปที่หน้าบ้าน

21:58 น.

“ลอเรียน บ๊ายบาย~ ฝันดีนะ!”

“ฝันดี เกวน” เขายิ้มให้ก่อนโบกมือ “ว่าแต่...การแสดงวันนี้ของเธอเยี่ยมมากเลย!”

คำพูดนั้นทำให้เกวนดีใจจนแทบจะลอยได้ เธอยิ้มกว้าง ส่งจูบในอากาศให้หนึ่งที แล้วรีบควานหากุญแจจากกระเป๋า พอไขประตูเข้าไปได้ เธอก็ตะโกนขึ้นทันที

“ถึงบ้านแล้วนะ! ไม่สายด้วย!”

ลอเรียนยืนอยู่หน้าประตู มองจนแน่ใจว่าเธอเข้าไปเรียบร้อยแล้วจึงหันหลังกลับ

“ขอโทษนะหนุ่มน้อย... พอจะมีเวลาสักหน่อยไหม? ฉันว่าพวกเราน่าจะต้องคุยกันหน่อย”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้างบ้าน ลอเรียนหันไปมอง และก็จำได้ทันที ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ จอร์จ สเตซี่ หัวหน้าตำรวจนิวยอร์ก และเป็นพ่อของเกวนนั่นเอง

หลังจากเรียกเขาไว้ จอร์จก็เดินเข้ามาอย่างใจเย็น มองลอเรียนตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้าเหมือนพอใจในสิ่งที่เห็น เขายื่นมือมาอย่างเป็นมิตร

“คิดว่าคงใช้เวลานิดหน่อย มีที่ไหนให้นั่งคุยกันไหม?”

ลอเรียนมองเวลา 22:03 น. ยังพอมีเวลา

เขาพยักหน้า “ได้เลยครับ ไปกันเถอะ”

…

ทั้งสองเดินไปยังบาร์ใกล้ ๆ แบบไม่เร่งรีบ

“ขอโทษนะครับ อยากทราบว่าคุณไปรู้จักกับลูกสาวผมได้ยังไง?”

ยังไม่ทันที่ลอเรียนจะตอบ จอร์จก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย

“ขอโทษด้วยนะ ผมเป็นตำรวจ อาจจะพูดจาตรงไปหน่อย”

เขาจงใจพูดว่า “ตำรวจ” แทนที่จะใช้คำว่าผู้บัญชาการ นั่นแสดงว่าเขาต้องการรู้จักตัวตนของคนที่พาลูกสาวเขากลับบ้านมากกว่าเรื่องตำแหน่งหน้าที่

น้ำเสียงเขาสุภาพ ใจเย็น เป็นมิตร ลอเรียนเลยพยักหน้าเล็กน้อย แสดงว่าเขาไม่ถือ และพร้อมจะคุย

“เราเจอกันที่งานประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์ครับ เกวนเป็นหนึ่งในทีมวิจัย”

ประโยคนั้นทำให้ดวงตาของจอร์จสว่างวาบ

ประชุมทางการแพทย์งั้นเหรอ? ก็แปลว่าหนุ่มคนนี้อยู่ในวงการแพทย์ แสดงว่าลูกสาวเขาไม่ได้ไปยุ่งกับพวกมีปัญหา แต่กำลังคุยอยู่กับคนมีการศึกษาและมีอนาคต

ในอเมริกา อาชีพแพทย์ถือว่ามีเกียรติอย่างมาก ใครที่เป็นหมอได้ ชีวิตแทบจะการันตีความสำเร็จ แค่นี้ก็พอทำให้จอร์จรู้สึกเบาใจขึ้นเยอะ

“อ้อ งานนั้นเอง ผมได้ยินมาว่าหมอสตีเฟ่น สเตรนจ์ก็ไปด้วยใช่ไหม? ศัลยแพทย์ชื่อดังคนนั้นน่ะ แล้วก็ได้ยินว่ามีนักจิตวิทยาคนหนึ่ง ถึงจะไม่ดังในสื่อ แต่ในวงการถือว่าเป็นระดับท็อปเลย เป็นงานที่รวมแต่คนเก่ง ๆ ทั้งนั้น

ว่าแต่...คุณอยู่กับทีมไหนเหรอครับ?”

ลอเรียน : …