บทที่ 35 : ศักยภาพของเวทมนตร์แห่งความโกลาหล! สองบุคลิกของวันด้า!
บทที่ 35 : ศักยภาพของเวทมนตร์แห่งความโกลาหล! สองบุคลิกของวันด้า!
บทที่ 35 : ศักยภาพของเวทมนตร์แห่งความโกลาหล! สองบุคลิกของวันด้า!
เวลาสองทุ่มตรง ที่เลานจ์ของหอคอยฝั่งเหนือ เกวนเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดลำลองเรียบร้อยแล้ว และกำลังนั่งรอวันด้ากับลอเรียนอยู่บนโซฟาอย่างใจเย็น แต่เมื่อเหลือบมองเวลา เธอก็ขมวดคิ้วทันที
"แปลกแฮะ..." เธอคิดในใจ
"ต่อให้เดินช้าแค่ไหน แต่ถ้าวันด้าใช้พลังช่วย อย่างมากก็น่าจะถึงแล้วสิ"
เธอเดินไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นเงาของใครทั้งคู่เลย
"เอาเถอะ...รออีกหน่อยละกัน เดี๋ยวก็คงมา"
…
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดลอเรียนก็ปรากฏตัวพร้อมกับวันด้า ขาเธอดูจะไม่มั่นคงนัก ราวกับเดินไม่ถนัดเล็กน้อย
เกวนเห็นทั้งคู่ทันที เธอรีบคว้ากระเป๋าเป้ใบเล็กสีเขียวแล้ววิ่งเข้าไปหา
"ในที่สุดก็มา รีบเถอะ เดี๋ยวชิงช้าปิด!"
ลอเรียนที่ยังรู้สึกเหมือนหัวใจล่องลอยอยู่ในกระเช้าค่อย ๆ พยักหน้ารับด้วยท่าทางรู้สึกผิดนิด ๆ
"อืม ไปกันเลย"
ในใจเขาแอบบอกตัวเองว่า
"เกวน…เดี๋ยวฉันจะชดเชยให้ทีหลังแน่นอน"
วันด้าในตอนนี้ดูอารมณ์ดีสุด ๆ บนริมฝีปากมีรอยยิ้มบางอย่างผู้ชนะ ก่อนเธอจะพยักหน้าและพูดเสียงหวาน
"ไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทันชิงช้าใช่มั้ย ลอเรียน?"
ลอเรียนได้แต่พยักหน้าอีกครั้ง พร้อมสั่งสอนตัวเองเงียบ ๆ
"ให้ตายสิ…เด็กดีที่เคยรู้จักหายไปไหนแล้วนะ? ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย"
...
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสามคนมายืนอยู่หน้า “ชิงช้าสวรรค์” อีกครั้ง ที่เดิม วิธีเดิม ก่อนขึ้น วันด้าก็ส่งสายตาซุกซนให้ลอเรียนหนึ่งที แล้วทั้งสามก็เดินขึ้นกระเช้าไปพร้อมกัน
“ว้าว…” เกวนพิงกระจก มองลงไปยังมหานครนิวยอร์กเบื้องล่าง
“วิวแบบนี้สวยจังเลย…”
ทั้งที่จริงเธอเคยขึ้นตึกที่สูงกว่านี้ตั้งหลายแห่ง แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ “มุมมอง”
จากบนนี้ เธอมองเห็นทั้งเกาะแมนฮัตตันเหมือนภาพพาโนรามาขนาดใหญ่ ถนนทุกเส้นพาดตัดกันอย่างเป็นระเบียบ แม้ไม่ใช่ผังเมืองที่สมบูรณ์ที่สุด แต่กลับดูสวยอย่างประหลาดจากที่สูง
ตรงกลางคือเซ็นทรัลพาร์กสวนสาธารณะยักษ์ที่ทอดยาวเป็นสิบกิโลเมตร หากเปรียบเกาะแมนฮัตตันเป็นแผงวงจร เซ็นทรัลพาร์กก็คือ "หน่วยประมวลผลหลัก" ที่ทำให้ทุกอย่างทำงาน
…
ระหว่างที่ดื่มด่ำกับวิวตรงหน้า ลอเรียนก็หันไปถามเกวนยิ้ม ๆ
“ว่าแต่…เพื่อนของเธอ เป็นยังไงบ้างแล้ว?”
“หืม? เอ่อ…”
เกวนหน้าแดงเล็กน้อย เธอจิกนิ้วเท้ากับพื้นเบา ๆ แล้วคิดก่อนตอบอย่างระมัดระวัง
“ก็…เธอสบายดีนะ ตอนนี้กำลังค่อย ๆ ปรับตัวตามที่ลอเรียนแนะนำเลย ฉันว่าอีกไม่นาน เธอก็พร้อมจะกลับไปเจอทุกคนได้แล้วล่ะ!”
น้ำเสียงเธอค่อย ๆ มั่นใจขึ้น
"แค่ให้เวลาเธาอีกนิดเดียว...ฉันเชื่อว่าเธอจะเปิดใจได้แน่นอน สัญญาเลย!"
ฟังแล้วก็แทบไม่รู้เลยว่าเกวนพูดถึงใคร เธอดูจริงใจเหมือนกำลังพูดถึง "เพื่อน" จริง ๆ
ลอเรียนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
"งั้นก็ดีแล้ว อย่ากดดันเธอล่ะ ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า"
ได้ยินน้ำเสียงแบบนั้น เกวนถึงกับยิ้มบาง ๆ ออกมาอย่างเขิน ๆ
“อืม เดี๋ยวจะบอกเธอให้นะ…”
...
ไม่นานนัก กระเช้าก็หมุนมาจนครบรอบ เกวนชี้ไปทางประตูทางเข้า
“นั่น…แบล็ควิโดว์”
ลอเรียนกับวันด้าหันไปตามสายตา ใช่จริง ๆ นาตาชามาแล้ว
วันด้าถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดเสียงอ่อน
"ฉันคงต้องไปแล้วล่ะ…ต้องเตรียมตัวสำหรับภารกิจพรุ่งนี้"
"ไม่เป็นไรหรอก" ลอเรียนยิ้มบาง ๆ ยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบา ๆ
"แค่ไม่กี่วันก็ได้เจอกันอีก ว่างเมื่อไหร่ก็แวะมาหาฉันได้ อีกอย่าง…เวทมนตร์ของเธอน่ะ สุดยอดยิ่งกว่าที่คิด พอฝึกจนคล่องเมื่อไหร่ เธอจะไปที่ไหนก็ได้ ต่อให้ข้ามมิติก็ยังได้เลยนะ"
“จริงเหรอ!?”
เสียงวันด้ากับเกวดังขึ้นพร้อมกัน ราวกับเด็กสองคนฟังนิทานแล้วอินสุด ๆ
ลอเรียนพยักหน้า
"จริงแน่นอน เวทมนตร์น่ะทรงพลังอยู่แล้ว แล้วเวทของวันด้าน่ะ...อยู่ในระดับแถวหน้าของโลกเลยด้วยซ้ำ เพราะงั้น…เชื่อมั่นในตัวเองไว้ ไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้หรอก"
วันด้าก้มมองฝ่ามือตัวเอง เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเอง “เก่ง” อย่างที่เขาบอกมาก่อน แต่คำพูดนั้น กลับเติมเต็มความเชื่อมั่นในใจของเธอจนเต็มล้น
"เข้าใจแล้ว! ฉันจะฝึกใช้พลังพวกนั้นให้คล่องที่สุดโดยเร็ว!" วันด้าพูดด้วยแววตามุ่งมั่น
...
เมื่อประตูกระเช้าเปิดออก ลอเรียน วันด้า และเกวนก็เดินลงมา แล้วมุ่งหน้าไปหานาตาชาที่รออยู่
นาตาชาเห็นทั้งสามเดินมาก็พอเดาได้ว่าไป “พักผ่อน” กันมาไม่น้อย เธอเอ่ยขอโทษเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เร่งรัด
“ขอโทษนะ วันด้า แต่เราต้องจัดทำรายงานเหตุการณ์เจ้ากิ้งก่าก่อนคืนนี้ ฉันเลยต้องมารับเธอกลับก่อนเวลานิดหน่อย”
วันด้าพยักหน้ารับเบา ๆ แบบพอใจ สิ่งที่เธอต้องการวันนี้ เธอได้ครบแล้ว
เธอหันมากอดลอเรียนแน่น ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะผละออกไปพร้อมน้ำเสียงเด็ดขาด
“ไปกันเถอะ ฉันไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว”
…
โห…แม้แต่ลอเรียนยังรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทันที เมื่อกี้นี้เอง เธอยังเป็นผู้หญิงแสนหวานที่ยิ้มละมุนให้เขาอยู่เลย แต่พอกลับเข้าสู่โหมด "อเวนเจอร์"... วันด้ากลับกลายเป็นอีกคนในพริบตา
น้ำเสียงเฉียบขาด ท่าทางมั่นใจ เยือกเย็นจนแทบจับต้องได้ หรือว่า...เธอจงใจเล่นบทตัดอารมณ์แบบนี้กันนะ?