บทที่ 23 : โทนี่ปรากฏตัว! ถ้าได้เจอกันเร็วกว่านี้ก็คงดี!
บทที่ 23 : โทนี่ปรากฏตัว! ถ้าได้เจอกันเร็วกว่านี้ก็คงดี!
บทที่ 23 : โทนี่ปรากฏตัว! ถ้าได้เจอกันเร็วกว่านี้ก็คงดี!
พอเห็นสีหน้าชวนปวดตับของสตีเฟน ลอเรียนก็เข้าใจทันที หมอคนนี้...ยังไม่รู้ใจตัวเองเลยสักนิด แต่ลอเรียนไม่ใช่พ่อสื่อ และเขาก็ไม่ใช่พระรองสายรับฟัง เขาเลยพูดเพียงสั้น ๆ ว่า
“บางเรื่องพูดไปก็เปล่าเปลืองน้ำลาย”
“มันต้องเจอกับตัว ถึงจะเข้าใจ”
“ฉันฝากไว้แค่อย่างเดียว ยอมพลาด ดีกว่าไม่ได้ลอง”
แม้จะดูเป็นคำสอนทั่ว ๆ ไป แต่มันก็ใช้กับเรื่องความรักได้ดีไม่แพ้กัน
สตีเฟนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “อืม เข้าใจแล้วล่ะ”
ลอเรียนยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง เพราะยังไงมันก็ไม่ใช่ชีวิตรักของเขา เขาไม่ใช่คนที่วิ่งไล่ตามความรัก...แต่จะรอให้มันมาหาในเวลาที่เหมาะสม
อย่าถามว่าทำไม...ก็เพราะว่า ความรักน่ะ มันน่ารำคาญจะตาย
หลังจากแน่ใจว่าลอเรียนปลอดภัยดีจากเหตุการณ์เมื่อคืน สตีเฟนก็เตรียมตัวจะกลับ เขายังมีผ่าตัดอีกชุดใหญ่ตอนเที่ยง เพราะในชีวิตของศัลยแพทย์แถวหน้าของโลก คำว่า “ว่าง” ไม่มีอยู่จริง เขาก้มดูนาฬิกา
“ฉันต้องไปละ มีผ่าตัดตอนเที่ยง”
“ไว้เจอกันนะ ลอเรียน”
“ไว้เจอกัน” ลอเรียนโบกมือลา
...แต่ยังไม่ทันไร
แกร๊ก!
ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกเสียงดัง
ชายในสูทเนี้ยบ นาฬิกาไฮเทค แว่นดำ และเคราสุดเท่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยท่าทางสบาย ๆ และรอยยิ้มกวนประสาท
“สองคนนี้มานั่งปรึกษาจิตกันเหรอ?”
“จะให้ฉันรอข้างนอก? หรือจ่ายเพิ่มขอแทรกคิวดี?”
แค่เสียงนั้น ลอเรียนก็ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใครมา
โทนี่ สตาร์ก
“ไอรอนแมน?” สตีเฟนทวนอย่างประหลาดใจ แม้ทั้งคู่จะเคยเจอกันสมัยก่อนโทนี่จะใส่ชุดเกราะ แต่ก็ยังไม่เคยสนทนากันจริงจัง
“โอ้ ไม่ ไม่ ไม่” โทนี่โบกมือปฏิเสธทันที
“วันนี้ฉันไม่ได้ใส่ชุด ฉันคือโทนี่ สตาร์ก คนธรรมดา ไม่ใช่ฮีโร่ไอรอนแมน”
“โอเค บางทีมันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่...แต่วันนี้ขอมาแบบสบาย ๆ ละกัน”
ถึงจะบอกว่า “คุยแบบธรรมดา” แต่ความกวนและความมั่นหน้าในน้ำเสียงของโทนี่ ก็ยังเต็มเปี่ยมตามสไตล์
ดีที่ลอเรียนกับสตีเฟนไม่ใช่พวกจริงจังจ๋า...แม้ว่าในอนาคต สตีเฟนอาจกลายเป็นจอมเวทย์สูงสุดก็เถอะ
แต่ลอเรียน? ไม่มีทาง
“เชิญเลยครับ คุณสตาร์ก” ลอเรียนผายมือเชิญ
“เมื่อวานเพิ่งเจอฮีโร่ วันนี้เจออีกคน ถือว่าเป็นเกียรติเลยละกัน”
พูดพลางลากเก้าอี้ให้นั่ง พร้อมวางชานมไข่มุกไว้ให้ทุกคนคนละขวด (เขาเริ่มติดนิสัย “แจกชานม” เป็นประจำไปแล้ว)
โทนี่มองขวดชานมด้วยสายตาสงสัย แต่ยังไม่ดื่ม Friday กำลังวิเคราะห์ส่วนผสมผ่านแว่นอัจฉริยะให้เขาอยู่แล้ว
“จริง ๆ ฉันมีนามบัตรนายติดตัวมานานแล้วนะ” โทนี่พูดขึ้น
“แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอกันวันนี้”
“ว่าแต่นายรู้จักฮีโร่กี่คนแล้วเนี่ย? ถ้ารวมนายเข้าไปด้วย?”
คำถามนี้ตอบง่ายมาก เมื่อวานวันด้า วันนี้โทนี่ ก่อนหน้านั้นบรูซ แบนเนอร์
ลอเรียนล้วงเอารูปถ่ายกับ ฮัลค์ ออกมายื่นให้
“สาม รวมถึงบรูซ แบนเนอร์”
“ว้าว...” โทนี่ดูรูปอย่างทึ่ง
“รูปกับฮัลค์เนี่ยนะ? ฉันยังไม่กล้าถ่ายเลย!”
“ฉันกับนายก็เป็นคนธรรมดาเหมือนกัน แต่นายกล้ากว่าฉันเยอะ”
สตีเฟนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเบิกตากว้าง
“เดี๋ยวนะ นายรู้จักฮัลค์ด้วย?”
ลอเรียนแค่ยักไหล่ “ตอนแรกเขามารับคำปรึกษา จากนั้นถึงกลายเป็นเพื่อนกัน”
โทนี่วางรูปลง มองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคน ก่อนจะหัวเราะในลำคอ
“จิตแพทย์อันดับหนึ่งของประเทศ”
“ศัลยแพทย์มือหนึ่งของโลก”
“ถ้าฉันได้รู้จักพวกนายเร็วกว่านี้...บางทีฉันคงไม่ต้องทนทรมานกับโรควิตกจริต หรือเศษโลหะในหน้าอกที่เกือบคร่าชีวิตฉันไปแล้ว”
ลอเรียนกับสตีเฟนสบตากันแวบหนึ่ง...ใช่ เขาไม่ได้พูดผิดเลยเพราะปัญหาสองอย่างนั้น พวกเขาน่าจะช่วยแก้ได้ตั้งแต่ต้น
ลอเรียนยกชานมไข่มุกขึ้นจิบหนึ่งคำ ก่อนพูดขึ้นเรียบ ๆ
"แล้วตอนนี้ล่ะ?"
"ฉันอ่านเหตุผลที่คุณมาที่นี่ออกเลยนะ..."
"ยี่สิบเปอร์เซ็นต์เพื่อบรูซ แบนเนอร์"
"ยี่สิบเปอร์เซ็นต์เพื่อทีมอเวนเจอร์ส"
"ยี่สิบเปอร์เซ็นต์เพื่อตัวคุณเอง"
"แล้วก็...อีกสี่สิบเปอร์เซ็นต์ เพราะความอยากรู้อยากเห็นล้วน ๆ"
โทนี่เลิกคิ้ว มองลอเรียนอย่างแปลกใจ
ลอเรียนส่งยิ้มบาง ๆ แล้วพูดแค่สองคำ
"ผมพูดถูกไหม?"