บทที่ 17 : เวทมนตร์แห่งความโกลาหลกวาดล้างฝูงหนู! สไปเดอร์เกว็นปรากฏตัว!
บทที่ 17 : เวทมนตร์แห่งความโกลาหลกวาดล้างฝูงหนู! สไปเดอร์เกว็นปรากฏตัว!
บทที่ 17 : เวทมนตร์แห่งความโกลาหลกวาดล้างฝูงหนู! สไปเดอร์เกว็นปรากฏตัว!
ทันทีที่ สการ์เล็ตวิทช์ ก้าวเข้าสู่สนามรบ สถานการณ์ก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ หากเทียบกับการช่วยชีวิตผู้คนแล้ว การใช้ เวทมนตร์แห่งความโกลาหล เพื่อทำลายล้างนั้น ง่ายและตรงไปตรงมากว่าหลายเท่า โดยเฉพาะเมื่อเป้าหมายคือฝูงหนูกลายพันธุ์ตรงหน้า
และเมื่อมีลอเรียนอยู่ข้างหลัง คอยเป็นแรงใจให้ทุกก้าว ความมั่นใจของวันด้าก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว พลังเวทสีชาดหมุนวนรอบกาย ลมแทบหยุดพัด มือขวาของเธอเหวี่ยงขึ้นกลางอากาศ วงพลังเวทห่อหุ้มกลุ่มหนูแน่นหนา มืออีกข้างกำแน่นเป็นหมัด
"ปัชชชช!"
เสียงระเบิดดังสะท้าน หนูกลุ่มนั้นสลายหายกลายเป็นละอองเลือดกลางอากาศ
หลังจากนั้น วันด้าก็เริ่มต้นภารกิจของเธออย่างแท้จริง รวบแล้วบด กวาดแล้วสลาย ไล่ไปทีละชุด ๆ จนฝูงหนูแตกกระจาย
“นั่นมันสการ์เล็ตวิทช์!”
“เธอช่วยเราไว้! เธอช่วยเราจริง ๆ!”
เสียงโห่ร้องจากผู้คนดังขึ้นรอบทิศ เมื่อเห็นพื้นที่รอบตัวปลอดภัย ฝูงชนก็เริ่มเข้าใจว่าใครคือคนที่ปกป้องพวกเขาไว้ และคราวนี้...เสียงเหล่านั้นทำให้หัวใจของวันด้ารู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอหันไปยิ้มพร้อมส่งวิ้งขี้เล่นให้ลอเรียนหนึ่งที ลอเรียนเพียงยกมือโบกเบา ๆ เป็นเชิงให้เธอกลับไปมีสมาธิกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
แต่แล้ว…
เคร้ง!
ฝาท่อระบายน้ำกระเด็นลอยขึ้น หนูชุดใหม่ไหลทะลักออกมาจากใต้ดินราวกับน้ำป่า
"บัซซซ!"
วันด้าตวัดมือ ร่ายเวทรวดเร็ว
"ปัชช!"
ระลอกใหม่ของหนูกลายพันธุ์แตกสลายทันที แต่เสียงโลหะสั่นสะเทือนกลับไม่หยุด ฝาท่อรอบตัวเริ่มขยับ ฝูงหนูกำลังจะบุกเข้ามาหลายทิศพร้อมกัน
“ลอเรียน! ฉันต้องทำยังไง!?”
เสียงเธอสั่น แต่ยังไม่หันกลับ เพราะเธอไม่มีเวลาพอจะละสายตาจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแม้แต่วินาทีเดียว
ลอเรียนยืนนิ่ง คิดเงียบ ๆ
จริง ๆ แล้วเขาจัดการเรื่องนี้ได้ในพริบตา แค่ทำให้โครงสร้างใต้ดินถล่ม ท่อระบายน้ำพัง ฝูงหนูก็จบสิ้นคนก็จะคิดว่าเกิดจากน้ำหนักหนูมากเกินไป ไม่มีใครสงสัย
แต่แล้ว...เขารับรู้ได้ถึงแรงเคลื่อนไหวเหนือศีรษะ ใครบางคนกำลังแกว่งตัวระหว่างตึก
เมื่อขยายสัมผัสพลังออกไป เขาก็รู้ทันทีว่า "เกว็น"
และเธอกำลังใส่ชุดฮีโร่…เป็นครั้งแรก
…
สไปเดอร์เกวน ไม่เหมือนสไปเดอร์แมนทั่วไป ตอนปีเตอร์ ปาร์คเกอร์เริ่มออกล่าอาชญากร ชุดของเขายังเป็นแค่ผ้าธรรมดาที่เย็บเอง
แต่เกว็นไม่ใช่แบบนั้น เธอฉลาด มีฐานะดี และพ่อของเธอคือหัวหน้าตำรวจนิวยอร์ก ชุดของเธอถูกตัดเย็บจากวัสดุระดับโอลิมปิก แนบตัวพอดี แข็งแรง ยืดหยุ่น ดีไซน์สะดุดตา ท่อนล่างสีดำ ท่อนบนสีขาว
หน้ากากขาวลายใยแมงมุมสีชมพู ฮู้ดขาวด้านนอก สีชมพูด้านใน
เธอเกาะอยู่บนกระจกตึกสูงจ้องลงไปเบื้องล่าง หนูกลายพันธุ์ ฝูงชน สการ์เล็ตวิทช์…และ…ลอเรียน!?
หัวใจของเธอกระตุกวูบ เพิ่งเห็นว่าเขายืนอยู่ข้างสการ์เล็ตวิทช์ ใกล้เกินไป ใกล้กับท่อที่หนูไหลออกมา และวันด้า…เริ่มแสดงอาการเสียจังหวะจากจำนวนศัตรูที่เพิ่มขึ้น
ถ้าเธอพลาดล่ะ?
ถ้าลอเรียนเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ?
ไม่ได้! ต้องช่วยเดี๋ยวนี้!
เกว็นยิงใยแมงมุมเส้นขาวออกไปแล้วพุ่งตัวจากยอดตึกตรงดิ่งไปยังจุดที่ลอเรียนยืนอยู่
…
ทางฝั่งวันด้า เธอยังสู้ไม่หยุด แม้จะบดขยี้หนูไปหลายร้อยตัว แต่หนูก็ยังผุดขึ้นมาราวกับไม่มีที่สิ้นสุด
เคร้ง!
ฝาท่อระบายน้ำอีกฝาถูกดีดขึ้น หนูอีกชุดพุ่งออกมา
“แย่แล้ว!”
“หนีเร็ว!”
เสียงร้องของผู้คนเริ่มแตกตื่น วันด้าหันหลังหมายจะบอกให้ลอเรียนถอย
“ลอเรียน! รีบหนีไป !”
แต่ลอเรียนเพียงชี้นิ้วไปยังอีกฟากถนน
วันด้าหันตาม
เกว็น!
เธอกำลังพุ่งมาจากกลางถนน ราวกับสายฟ้าแลบ! ใยแมงมุมพุ่งออกจากมือทั้งสองข้าง
“ปัชช! ปัชช!”
ใยยึดติดฝาท่อระบายน้ำหนักมหาศาลสองฝา ด้วยแรงเหวี่ยง เธอหมุนตัวกลางอากาศอย่างสวยงาม แล้วเหวี่ยงฝาท่อนั้นใส่ฝูงหนูตรงหน้า!
“ปัง! ปัง! ปัง!”
ฝาท่อพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างแม่นยำ บางตัวกระเด็นเข้าถังขยะ บางตัวกระแทกป้ายโฆษณา ส่วนที่เหลือ…แน่นิ่งอยู่บนพื้น
หนูตัวหนึ่งกลิ้งลงข้างทาง ก่อนจะคิดในใจเบา ๆ
“วันนี้...ดูท่าจะเป็นวันตายของข้าแล้ว...แอะ”
วันด้าไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอกวาดมือผ่านอากาศอีกครั้ง พลังเวทแห่งความโกลาหลห่อหุ้มฝูงหนูที่เหลือ ปลายนิ้วของเธอค่อย ๆ กำแน่น
"ปัฟฟฟ!"
ฝูงหนูกลายพันธุ์แตกกระจาย กลายเป็นละอองเลือดล่องลอยกลางอากาศ
ขณะเดียวกัน สไปเดอร์เกว็น ที่เพิ่งลงจอดบนหลังคารถอย่างคล่องแคล่ว ในชุดรัดรูปแนบเนื้อ ก็มองไปยังวันด้าด้วยแววตาอึ้งทึ่ง
“เวทมนตร์ของเธอนี่มันสุดยอดไปเลย!”
“แถมยังจัดการได้สะอาดหมดจดแบบนั้นอีก...ไม่น่าเชื่อ!”