บทที่ 18 : สองสาวผนึกกำลัง ปราบฝูงหนูกลายพันธุ์! วิกฤตกลายพันธุ์ถึงคราวอวสาน!
บทที่ 18 : สองสาวผนึกกำลัง ปราบฝูงหนูกลายพันธุ์! วิกฤตกลายพันธุ์ถึงคราวอวสาน!
บทที่ 18 : สองสาวผนึกกำลัง ปราบฝูงหนูกลายพันธุ์! วิกฤตกลายพันธุ์ถึงคราวอวสาน!
คำพูดของเกวนทำเอาวันด้าไปไม่เป็น เธอไม่คิดเลยว่า สิ่งแรกที่เด็กสาวลึกลับคนนี้ที่โหนตัวมาช่วยแบบไม่ให้ตั้งตัวจะพูด กลับเป็นคำชมแบบนั้น
วันด้าเดาว่าคงได้ยินประโยคประมาณว่า “ถอยไปก่อน ฉันจัดการเอง!” หรือ “ยอดมนุษย์มาถึงแล้ว!” หรือไม่ก็ร่ายคาถาเปิดฉากสู้
แต่เปล่าเลย... คำพูดแรกของเกวนคือคำชมเวทมนตร์ของเธอ
วันด้าเผลอยิ้ม มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่เจอมานาน นอกจากลอเรียน ก็ไม่มีใครชื่นชมพลังของเธอแบบนี้อีกเลย
จี๊ดดด! จี๊ดดด!
ช่วงเวลาดี ๆ จบลงทันควัน เมื่อเสียงกรีดร้องของฝูงหนูกลายพันธุ์ดังขึ้นจากช่องระบายรอบด้าน หนูจำนวนมาก และบางตัวยังเป็นงูเลื้อยออกมาจากความมืด
เกวนกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะยิงใยแมงมุมออกไปสองเส้น ดึงฝาท่อกลับมาปิดดัง โครม! โครม! โครม!
แต่แรงจากฝูงสัตว์ประหลาดมากเกินไป ฝาท่อที่ปิดไว้เริ่มกระเพื่อมขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะระเบิดออกมา
วันด้ารีบปล่อยพลังเวทมนตร์โกลาหลบดขยี้ฝูงหนูอีกกลุ่มหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เริ่มรู้ตัวจำนวนของมันเยอะเกินไป เธอคนเดียวไม่สามารถจัดการทั้งหมดได้
“เราจะเอายังไงดี?” เธอหันไปถามลอเรียนด้วยสีหน้าเครียด
ลอเรียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสนอ “ลองเอารถไปจอดทับฝาท่อดู พวกมันไม่มีทางดันรถออกได้หรอก”
วันด้าพยักหน้า “โอเค เดี๋ยวลองดู!”
แต่เขาก็แซวต่อพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “แต่อย่าใช้ เฟอร์รารี ของฉันล่ะนะ ฉันยังต้องขับไปส่งเธอกลับบ้านอยู่เลย”
พรวด
แม้อยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย วันด้าก็ยังหลุดหัวเราะออกมาได้ เธอสบตาเขาแล้วยิ้มขำ “จำไว้แล้วล่ะ~”
จากนั้นก็ยกมือทั้งสองขึ้น พลังเวทสีแดงเข้มโอบล้อมรถยนต์คันหนึ่ง เธอค่อย ๆ ยกรถขึ้นแล้ววางลงบนฝาท่อที่เกวนปิดไว้
รถหนักหลายตันกดทับอยู่แบบนั้น หนูที่อยู่ด้านล่างไม่มีทางดันขึ้นมาได้อีก
“สุดยอด!” เกวนส่งเสียงชม พร้อมยกนิ้วโป้งให้ลอเรียน “ความคิดเข้าท่าเลย!”
ลอเรียนยิ้มรับ ก่อนจะเอียงคอเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง “เสียงเธอฟังดูคุ้น ๆ แปลกแฮะ เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า?”
“อุ๊!” เกวนยกมือปิดปากทันที ก่อนรีบหันหลังให้เขา แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็ง ๆ “มะ... ไม่ใช่นะ! จำคนผิดแล้วแน่นอน!”
ท่าทางปฏิเสธเกินจริงแบบนั้นก็แทบจะกลายเป็นการสารภาพกลาย ๆ อยู่แล้ว
ลอเรียนเลยเล่นตามน้ำแบบละครหลังข่าว “เหรอ งั้นฉันคงจำผิดไปจริง ๆ”
แต่คำพูดนั้นกลับทำให้หัวใจของเกวนแอบหวิว ๆ อย่างแปลกประหลาด... เหมือนลึก ๆ แล้ว เธออยากให้เขารู้ว่าเธอคือใคร
ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ลอเรียนก็พูดขึ้นอีก
“แต่พูดจริง ๆ นะ เธอเหมือนผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันเพิ่งเจอไม่นานมานี้เลย สวยมาก หุ่นก็ดูคล้าย ๆ... แล้วเสียงก็เหมือนเป๊ะเลยด้วย”
เกวนชะงักไปทั้งตัว ในใจอยากจะหันกลับไปพูดว่า “จริงเหรอ!?” หรือไม่ก็เปิดเผยความจริงไปเลยว่า “ลอเรียน... ฉันเอง”
แต่สติก็รั้งเธอไว้ สถานการณ์ตอนนี้ยังไม่แน่นอน เธอยังไม่รู้ว่าเธอจะควบคุมพลังได้ดีแค่ไหน หรืออาจจะนำภัยมาสู่เขามากกว่าที่คิด จนกว่าจะมั่นใจในทุกอย่าง เธอจะไม่ดึงเขาเข้ามาเกี่ยวแน่นอน
แต่เมื่อถึงวันนั้น วันที่เธอมั่นใจในพลังและตัวเอง เธอสัญญากับตัวเองว่าจะเป็นฝ่ายไปหาเขาเอง
“อึ๊ก !”
จู่ ๆ ลอเรียนก็สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดตรงเอว เขาหันมองก็เห็นวันด้าหันหน้าไปอีกทาง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่แถวนั้นไม่มีใครอยู่ใกล้เขาเลย
โห... อีกคนก็เหมือนจะสารภาพไปครึ่งหนึ่ง อีกคนก็คอยแอบจิก
แบบนี้ไม่แต่งเลยล่ะเหรอ นี่มันอเมริกานะ สองสาวแต่งงานกันได้สบาย! แต่ถ้าจะเปิดรับเขาเพิ่มอีกคนก็ไม่ขัดข้อง
แฮ่ม
ลอเรียนปรบมือเรียกสติทุกคนกลับมา “โอเคพอแล้ว!”
เสียงไซเรนของตำรวจเริ่มดังใกล้เข้ามา
“เรารักษาสถานการณ์แบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ได้หรอก ตอนนี้ต้องกดฝาท่อไว้ก่อนให้หมด พอตำรวจมาถึงพวกเขาจะได้มารับช่วงต่อ คนเรามีน้อย ทำได้แค่ควบคุมไม่ให้ลุกลาม”
วันด้ากับเกวนพยักหน้าเห็นด้วยทันที
จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มลงมือ เกวนวิ่งไปรอบ ๆ ปิดฝาท่อระบายน้ำทุกฝา ส่วนวันด้าใช้เวทมนตร์ยกรถมาวางทับ ขณะเดียวกัน ถ้ามีหนูหลุดรอดออกมา เธอก็เพียงสะบัดมือหนึ่งที ปึ้ด! กลายเป็นละอองเลือดในพริบตา
ใช้เวลาไม่นาน ฝาท่อทุกบานที่อาจปล่อยหนูออกมาได้ก็ถูกจัดการเรียบร้อย
วี้หว่อ วี้หว่อ วี้หว่อ
รถตำรวจขับเข้ามาจอด ไฟกระพริบสว่างโร่ เกวนเห็นรถคันหนึ่งปุ๊บก็รู้ทันที เป็นรถของพ่อเธอเอง
“ต้องไปแล้ว!” เธอตะโกน พร้อมโบกมือลาให้ลอเรียนกับวันด้า ก่อนจะสะบัดข้อมือ ยิงใยแมงมุมออกไปแล้วโหนตัวหายลับไปในราตรี
“ไว้เจอกันนะ!”
วันด้าค่อย ๆ ลดมือลง หอบหายใจถี่จากการใช้พลังอย่างหนัก แต่เมื่อเห็นว่าโดยรอบถูกควบคุมไว้ได้จริง ๆ เธอก็หันมาทางลอเรียนทันที แล้วโผเข้ากอดเขาแน่น
“เราทำได้แล้ว!”
ลอเรียนที่ยืนอยู่เฉย ๆ แทบไม่ได้ขยับไปไหน กลับถูกเธอโถมตัวเข้าใส่เต็มแรง
ไม่ยุติธรรมเลย? เปล่าเลย มันยอดเยี่ยมต่างหาก
ถึงอย่างนั้น เขาก็ทำเพียงแค่ลูบไหล่เธอเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวกระซิบข้างหู
“โอเค พอแล้ว เดี๋ยวคนเข้าใจผิด”
“เธอคือสการ์เล็ตวิทช์เป็นซูเปอร์ฮีโร่นะ เรื่องแค่นี้จัดการได้อยู่แล้วถ้าตั้งใจจริง”
“แต่ถ้ายังจะกอดกันต่ออีกล่ะก็... ตอนนี้คนรอบ ๆ เริ่มยกมือถือถ่ายคลิปกันหมดแล้วนะ”
“อีกไม่นาน อินเทอร์เน็ตคงลือกันให้วุ่นว่า สการ์เล็ตวิทช์แอบมีใจให้นายคนหนึ่งเข้าแล้ว~”