บทที่ 36 - เคออสผู้ตื่นกลัวกับกองทัพเสริมที่มาล้างบางสนามรบ

บทที่ 36 - เคออสผู้ตื่นกลัวกับกองทัพเสริมที่มาล้างบางสนามรบ

ยานวิจัยลำหนึ่งกำลังแล่นฝ่าความเวิ้งว้างในอวกาศ

ภายในยานไม่ได้มีโรงงานสำเร็จรูป ไม่มีกลุ่มนักวิทยาศาสตร์จำนวนมาก และไม่มีลูกเรือประจำการ มีเพียงคลังแสงที่อัดแน่นไปด้วยอาวุธและสายพานการผลิตอาวุธที่น่าสะพรึงกลัว

ปืนไรเฟิลเกาส์แต่ละกระบอกที่เพิ่งผลิตเสร็จถูกส่งต่อให้เหล่าทหารทันที

เครื่องจักรสงครามแต่ละเครื่องเรียงรายเป็นระเบียบพร้อมติดตั้งอาวุธที่ดีที่สุด

นอกจากระบบขับเคลื่อนแล้ว ส่วนอื่นๆ ทั้งหมดถูกรื้อออกไปจนหมดสิ้น

เหลือทิ้งไว้เพียงสายพานการผลิตที่ส่งเสียงคำรามกึกก้องอยู่ภายในห้องเหล็กกล้า

โลกแกมม่าได้ดัดแปลงยานวิจัยลำนี้ให้กลายเป็นโรงงานผลิตอาวุธเคลื่อนที่

ตลอดเส้นทางการขนส่ง ยานลำนี้ยังคงเดินหน้าสร้างอาวุธทำลายล้างออกมาอย่างต่อเนื่อง

[เข้าสู่วงโคจรแล้ว]

[กำลังลดความเร็วเพื่อล็อกเป้าหมาย ปล่อยยานขนส่ง]

ประตูยานวิจัยค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ

ยานวิจัยในห้วงอวกาศปล่อยยานขนส่งที่เดินทางมาจากโลกแกมม่าออกจากตัวยาน

ประกายไฟพลาสมาถูกจุดระเบิดขึ้น เกิดเป็นวงแหวนมัคสีฟ้าหลายวงพวยพุ่งออกมาจากท้ายยานขนส่ง

ภายในนั้นบรรทุกกองกำลังรบชั้นยอดจากโลกแกมม่ามาเต็มลำ

รถถังที่สร้างจากเซรามิตซึ่งแข็งแกร่งดุจไททันร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าราวกับห่าฝน

ตอร์ปิโดอวกาศที่บรรจุดินระเบิดอานุภาพทำลายล้างสูงถูกยิงพุ่งเข้าใส่ยานรบของศัตรูที่ไร้การป้องกัน

[ปล่อยกองกำลังทางอากาศ]

[ปล่อยกองกำลังรถถัง]

ทุกภาคส่วนเริ่มปฏิบัติการเต็มกำลัง

บนพื้นดิน

สมรภูมิกำลังเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ แนวรบถูกบีบอัดเข้ามาทุกขณะ

จากแนวป้องกันด่านแรกถูกดันร่นมาจนถึงด่านที่สอง และถูกบีบจนต้องรวมกลุ่มกันเป็นค่ายเล็กๆ เพื่อรับมือศัตรู ตาชั่งแห่งสงครามกำลังเอียงไปทางฝั่งเคออสสเปซมารีน

"ศัตรูมันเร็วเกินไปแล้ว!"

"ต้านไว้! ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องต้านไว้ให้ได้!"

ฟิ้ว!

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ดรอปพอดแต่ละลูกร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

ทหารเคออสหลั่งไหลเข้าสู่สนามรบอย่างไม่ขาดสาย

ฆ่าไปชุดหนึ่งก็ยังมีอีกชุดโผล่ออกมา

พวกเคออสเหล่านี้ทำให้เกิดความรู้สึกเหนื่อยล้าและสิ้นหวังราวกับว่าฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด

ทำไมถึงยังมีอีกนะ

ศัตรูพวกนี้มันมีจำนวนไม่สิ้นสุดหรือไงกัน

สิ้นหวังเหลือเกิน

"ท่านบราวน์!"

"อย่ามัวแต่พล่าม ต้านเอาไว้ ศัตรูมันจนตรอกแล้ว"

บราวน์เองก็เริ่มเหนื่อยล้าเช่นกัน การควบคุมชุดเกราะพาวเวอร์อาร์เมอร์เป็นเวลานานแถมยังต้องเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่การล็อกเป้าศัตรู ทำให้พลังใจลดฮวบลงอย่างมาก

แต่เขาจะล้มลงไม่ได้

ปืนไรเฟิลเกาส์โอเวอร์โหลดไปนานแล้ว พลังงานหมดเกลี้ยงจนไม่สามารถยิงรังสีแห่งความกลัวเพื่อต้านทานศัตรูได้อีก

แต่เขาก็ยังต้องยืนหยัดต่อไป

"คอยดูเถอะ รอตาแก่อย่างฉันกลับไปได้ก่อน รอให้ทีมวิจัยของฉันสร้างอาวุธที่แรงกว่า อึดกว่า และมีประสิทธิภาพมากกว่านี้ได้เมื่อไหร่ ฉันจะเผาพวกเอเลี่ยนอย่างพวกแกให้วอดวายไปทั้งจักรวาลเลยคอยดู"

"คนแก่แบบฉันเนี่ย เป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นนะเว้ย! แค้น (กัดฟันกรอด) มากด้วย!!!"

บราวน์กัดฟันกรอดขณะขับเคลื่อนชุดเกราะพาวเวอร์อาร์เมอร์กางโล่พลังงาน พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะรับดาเมจแทนกองกำลังด้านหลัง

สายตาของเขามองไปยังทิศทางที่ซิสเลนจากไปอยู่ตลอดเวลา

เป็นห่วงแต่ก็ปลีกตัวไปไม่ได้

อารมณ์เหล่านี้แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นขั้นสุดที่มีต่อสิ่งมีชีวิตแห่งเคออสพวกนี้

เขาต้องการปืนใหญ่ที่ใหญ่กว่า แรงกว่า และน่ากลัวกว่านี้

เขาต้องการอาวุธทำลายล้างที่มีประสิทธิภาพ สั่งตายได้ทันที และโหดเหี้ยม

เขาต้องการ...

เขาต้องการ...

เขาต้องการทุกสิ่งทุกอย่าง

ตูม!

เสียงระเบิดดังสนั่น

นักรบแกมม่าคนหนึ่งกำลังจะระเบิดตัวเองไปพร้อมกับศัตรู แต่วินาทีถัดมาเคออสสเปซมารีนตนนั้นก็ถูกวัตถุขนาดมหึมาจากบนฟ้าหล่นทับจนจมดิน

วัตถุยักษ์นั้นแยกตัวออกจากตรงกลาง มันดูเหมือนโรงงานอัตโนมัติพวกนั้น แต่ทว่าโรงงานอัตโนมัติเครื่องนี้ติดตั้งปืนไรเฟิลเกาส์จำนวนมหาศาล และกำลังค้นหาศัตรูในสนามรบโดยอัตโนมัติ

ฟิ้ว!

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

กองกำลังทางอากาศเริ่มลงสู่สนามรบ

ประตูยานขนส่งเปิดออก แสงสีเขียวจำนวนนับไม่ถ้วนถูกยิงลงมาจากท้องฟ้า

"ท่านบราวน์ กำลังเสริมมาถึงแล้วครับ"

"กำลังเสริมเหรอ"

"กำลังเสริมงั้นรึ เหอะ พวกมันจะได้เห็นแค่กองกระดูกของพวกแกเท่านั้นแหละ! เลือดของผู้นำพวกแกจะถูกพวกข้าสูบจนแห้ง ดินแดนของพวกแกจะกลายเป็นสวนหลังบ้านแห่งใหม่ของพวกข้า ส่วนพวกแก..."

เคออสสเปซมารีนที่ยังพูดไม่ทันจบประโยค จู่ๆ ก็พบว่าตัวเองเตี้ยลง เขายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าขาหายไปตอนไหน แถมแสงสีเขียวที่ขาเนี่ยยังลามขึ้นมาเรื่อยๆ มันกำลังสลายร่างกายของเขา แยกองค์ประกอบร่างกายออกเป็นอะตอมที่เล็กที่สุด

เขาหันกลับไปมองบนท้องฟ้า

ยานรบลำหนึ่งกำลังร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน

ยานรบที่กำลังลุกไหม้

การเสียดสีกับชั้นบรรยากาศทำให้ไฟลุกโชนอย่างรุนแรงและมีควันดำพวยพุ่งออกมา...

นั่น... นั่นมันยานรบของพวกเรานี่หว่า!!!

"ไม่นะ!"

แต่สิ่งที่ตอบกลับเขามามีเพียงรังสีสีเขียวอันเย็นเยียบ

เหมือนกับการกวาดล้างขยะ ร่างกายของเขาถูกแสงสีเขียวจากปืนไรเฟิลเกาส์ยิงใส่จนสลายหายไปอย่างสมบูรณ์

บนยานขนส่งกลางเวหา ทหารระดับแนวหน้าของโลกแกมม่ากำลังโรยตัวลงมา

แสงสีเขียวแต่ละเส้นสาดส่องเข้าใส่พวกเคออสที่เหลือรอด เป็นการเปิดฉากโต้กลับอย่างดุเดือด

"ฉันไม่มีความอดทนและเวลามาเล่นเกมกับพวกแกหรอกนะ"

ซิสเลนหมดความอดทนที่จะเล่นเกมรุกรับสลับไปมากับพวกนี้แล้ว เขายังมีสัญญาณเคออสอีกนับสิบจุดที่ต้องไปจัดการ เมื่อเทียบกับภารกิจพวกนั้นแล้ว เจ้าพวกที่อยู่ตรงหน้าก็เป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อย การมาเสียเวลามากเกินไปกับเจ้าพวกกระจอกนี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลย

เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าแนวป้องกันด้านหลังต้องแตก

เป็นไปไม่ได้ที่แนวป้องกันจะต้านทานศัตรูได้ทั้งหมด เขาเองก็รู้เรื่องนี้ดี

แต่ชาวโลกแกมม่าไม่ใช่ดอกไม้ในเรือนกระจก

มนุษย์ต้องผ่านสงครามถึงจะเติบโต

และพวกเขาที่ผ่านการชุบตัวจากเปลวเพลิงแห่งสงครามจะเข้าใจถึงความโหดร้ายของสงครามอวกาศ และตระหนักว่าการก้าวเดินออกไปของโลกแกมม่านั้นต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงลิ่วเพียงใด

ส่วนเขาได้ช่วยจัดการปัญหาที่น่ากังวลให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว

ตอนนี้กองหนุนมาถึงแล้ว

เขาเองก็ต้องเร่งมือทำภารกิจให้จบเสียที

เท้าของซิสเลนเหยียบลงบนร่างของเคออสสเปซมารีนตนหนึ่ง

ขวานยักษ์ผ่าไหล่ของมันแยกออกเป็นสองซีก ลากยาวไปจนถึงหัวใจ

ซิสเลนเดินข้ามศพมันไปแล้วดึงขวานออกมา

ดรอปพอดร่วงหล่นลงมารอบตัวเขาอย่างต่อเนื่อง

พวกเคออสที่อยู่รอบๆ ภายใต้การควบคุมของ 'ผู้ใช้พลังจิต' ที่ซ่อนตัวอยู่ เริ่มดาหน้าเข้ามาหาเขา

ซิสเลนสะบัดเลือดที่ติดอยู่บนขวานทิ้ง เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์สีทองเริ่มลุกโชนขึ้นบนตัวขวานยักษ์

"..."

ดูออกเลยว่าเคออสสเปซมารีนพวกนี้มาจากคนละกองพัน

พวกมันขโมยยีนมาจากคลังพันธุกรรมของเหล่านักรบอวกาศ แล้วใช้พลังเคออสจากมิติย่อยมาทำให้ยีนอันศักดิ์สิทธิ์แปดเปื้อน เพื่อเพาะพันธุ์สมุนเคออสขึ้นมา

เคออสสเปซมารีนแต่ละตนล้อมซิสเลนเอาไว้

ในมือของพวกมันบ้างก็ถือขวาน บ้างก็กำค้อนสายฟ้า บ้างก็ถือดาบเลื่อยอันเป็นสัญลักษณ์ของจักรวรรดิ หรือไม่ก็ชูง้าวพลังงานขึ้นสูง แต่กลับไม่มีใครกล้าบุกเข้ามา

เคออสสเปซมารีนที่นอนตายเกลื่อนกลาดราวกับมนุษย์ธรรมดาบนพื้นดิน ได้ปูทางสู่ 'ความเป็นเทพ' ใต้ฝ่าเท้าของเขาเรียบร้อยแล้ว

ส่วนยานรบแบทเทิลชิปของพวกมันที่ไม่ได้กางโล่พลังงานและถูกทำลาย กำลังร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

พวกมันแพ้แล้ว

พวกมันดันมาแพ้ในสวนหลังบ้านของตัวเองเสียด้วย

"ไสหัวไป"

ซิสเลนที่อาบไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางฝูงเคออสราวกับเทวทูตองค์จริง ทำให้เหล่าเคออสสเปซมารีนหวาดกลัวจนต้องก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

[จบตอน]