ตอนที่ 26: อกตัญญู

“ไอ้นกนิสัยเสีย! จิกหน้าปัดนาฬิกาฉันแตกทำไมเนี่ย!”

อันหรานสะบัดมือกันเจ้านกกางเขนออกไป แล้วรีบก้มสำรวจนาฬิกาข้อมือทันที โชคยังดีที่แค่กระจกแตก หน้าจอยังพอแสดงผลและใช้งานส่วนอื่นได้อยู่

เจ้านกน้อยดูเหมือนจะรู้ซึ้งถึงความผิด มันยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ปีกสองข้างลู่ตกอย่างสำนึกผิด

อันหรานไม่มีเวลามาต่อว่ามัน เธอรีบกดรับสายที่ค้างอยู่

เสียงปลายสายเป็นผู้หญิงที่ดัดจนหวานหยด “สวัสดีค่ะ ดิฉันติดต่อจากกองกำลังทหารรับจ้างฟอลคอนไม่ทราบว่าเรียนสายคุณอันหรานอยู่หรือเปล่าคะ?”

อันหรานเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบสั้นๆ “ค่ะ”

“คืออย่างนี้ค่ะ ทางกองกำลังของเรากำลังเปิดรับสมัครผู้ปลุกพลังเข้าร่วมทีม สวัสดิการและค่าตอบแทนดีเยี่ยมมาก ซึ่งพลังพิเศษของคุณตรงกับเกณฑ์ที่เราต้องการพอดี ไม่ทราบว่าคุณอันหรานสนใจจะพิจารณาเข้าร่วมกับกองกำลังทหารรับจ้างฟอลคอนของเราไหมคะ?”

“ไม่ค่ะ”

อันหรานปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย “ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้วแค่นี้ก่อนนะคะ ฉันยุ่งมาก”

พูดจบเธอก็ตัดสายทิ้งทันที

ทางฝั่งผู้โทร เมื่อเห็นว่าสัญญาณถูกตัดไป เธอก็หันไปมองเฉินข่ายอย่างจนปัญญา “กัปตันเฉินคะ เธอปฏิเสธค่ะ”

เฉินข่ายหรี่ตาลง นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอยู่ครู่หนึ่งก่อนสั่งการ “พาคนไปสองคนไปคุยกับเธอต่อหน้าซะ ถือโอกาสสำรวจระดับพลังของเธอด้วย ถ้าเธอยังไม่ให้ความร่วมมืออีกก็ส่งเธอออกไปล่อพวกสัตว์กลายพันธุ์ซะ ยัยเด็กนั่นความเร็วพอๆ กับพวกพรสวรรค์สายความเร็วระดับ 2 ประสิทธิภาพในการล่อเหยื่อน่านจะดีกว่าพวกระดับ 1 เยอะ”

“รับทราบค่ะกัปตันเฉิน ดิฉันจะจัดการเดี๋ยวนี้” หญิงสาวพยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานและปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา

“พี่ครับ เมื่อวานยอดผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตของกองกลางเราอยู่ที่เท่าไหร่ สรุปยอดมาหรือยังครับ?” เฉินข่ายถามพี่ชายของเขา

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเลื่อนเอกสารแผ่นหนึ่งมาให้ “ดูเอาเองสิ”

เฉินข่ายหยิบขึ้นมาปรายตามองแล้วก็ขมวดคิ้วฉับ “ตาย 31 สาหัส 23? ทำไมมันเยอะขนาดนี้ล่ะ!”

เฉินจงจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบพลางเอ่ยเรียบๆ “ฝั่งกองกำลังธันเดอร์ตายเยอะกว่าอีก เห็นว่าโดนไปห้าสิบกว่าคน”

“นี่มัน...” เฉินข่ายถามต่อ

“แล้วพวกกลุ่มทหารรับจ้างอิสระกับพวกชาวบ้านล่ะ เสียชีวิตเท่าไหร่ครับ?”

เฉินจงพ่นควันบุหรี่ออกมา “นอกจากกองกำลังหลักสองกลุ่มของเราแล้ว ยอดตายรวมคือ 392 คน ส่วนพวกบาดเจ็บไม่ได้นับรวมในสถิตินี้”

“ตายเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?” เฉินข่ายรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นว่าคนอื่นตายมากกว่า

เฉินจงหึในลำคอ “คนพวกนั้นมันเยอะกว่าเราตั้งกี่เท่า กองกำลังหลักเรามีแค่ห้าร้อยกว่าคน ถ้าตัดกองกำลังธันเดอร์ออกไป พวกกลุ่มทหารรับจ้างอิสระน่ะมีจำนวนมากกว่าเราเป็นสิบเท่า แต่ตายไปแค่สามร้อยกว่าคน มันจะไปเยอะได้ยังไง?”

เฉินข่ายตาสว่างทันที เขาตบโต๊ะดังปังพลางสบถ “พวกขยะ! ถ้าไม่ใช่เพราะกองกำลังของเราคอยคุ้มหัวพวกมันไว้ พวกมันจะรอดมาได้เหรอ? แม่งเอ๊ย... ทรัพยากรในแคมป์ก็โดนพวกมันผลาญจนเกลี้ยง อยากจะไล่พวกมันออกไปเป็นอาหารสัตว์ข้างนอกให้หมดจริงๆ!”

“พอได้แล้ว! อย่าทุบโต๊ะจนพังอีกล่ะ”

เฉินจงเห็นน้องชายเริ่มระเบิดอารมณ์จึงโบกมืออย่างรำคาญ “ถ้ามีเวลามานั่งโมโหตรงนี้ สู้พาคนไปตรวจค้นตามห้องพักแต่ละห้องไม่ดีกว่าเหรอ? พวกกลุ่มอิสระใช้ทรัพยากรไปตั้งเยอะแต่ไม่มีปัญญาปกป้องแคมป์ สู้เรายึดกลับมาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดยังจะดีเสียกว่า”

“ดี! ผมจะไปค้นเดี๋ยวนี้แหละ แม่ง! คนเจ็บฝ่ายเราไม่มีแม้แต่ยาจะรักษา แต่พวกระยำนั่นกลับกวาดเอาทรัพยากรสำคัญไปซ่อนไว้เงียบๆ คราวนี้จะจัดระเบียบแคมป์ 98 ให้เข็ดเลย!”

เฉินข่ายกำลังจะก้าวออกไป แต่เฉินจงเรียกไว้ก่อน

“เดี๋ยว”

“มีอะไรอีกพี่?” เฉินข่ายหันกลับมา

เฉินจง: “หาคนออกไปล่าสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงนอกแคมป์ด้วย ลากซากพวกมันกลับมา แล้วให้ไอ้เด็กใหม่นั่นจัดการชำระล้างซะ”

เฉินข่ายตบหัวตัวเองดังปึกพลางหัวเราะร่า “เกือบลืมไปเลย ผมจะไปรวบรวมคนเดี๋ยวนี้แหละ”

จากนั้นเขาก็เปิดประตูออกไป

ตึก 7 ห้อง 59 ชั้น 4

อันหรานกำลังชูนาฬิกาข้อมือขึ้นบ่นใส่เจ้านกกางเขน “ไอ้ตัวเล็ก! นายทำของฉันพังแบบนี้จะชดใช้ยังไง? หรือจะเรียกพี่น้องนายมาให้หมด แล้วให้ฉันจิ้มรวบรวมสักหน่อยดีไหม?”

เจ้านกกางเขนก้มหน้าต่ำ ท่าทางเหมือนคนมีความผิดติดตัว

พอเห็นมนุษย์สาวบ่นไม่หยุด มันเลยใช้ปีกสองข้างซุกหัวตัวเองไว้ซะเลย

อันหรานเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ ความระแวดระวังที่มีต่อเจ้านกกางเขนเริ่มลดลงไปบ้าง

“จะหลบทำไม ไม่ไปหาญาติพี่น้องนายล่ะ?”

เธอลองยื่นมือไปลูบขนหลังของมันเบาๆ และครั้งนี้เจ้านกน้อยกลับไม่บินหนีเหมือนก่อน

อันหรานเลยขยับมันมาไว้ตรงหน้าแล้วลูบหัวมันเล่น ในใจเริ่มผุดความคิดที่จะเลี้ยงมันเป็นสัตว์เลี้ยงขึ้นมา

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น!

“จ๊าก!” เจ้านกกางเขนสะดุ้งสุดตัว มันพุ่งพรวดไปที่หน้าต่างทันที

อันหรานก้มมองนิ้วตัวเอง ที่นั่นถูกหนามแหลมจากขนของเจ้านกกางเขนเกี่ยวจนเป็นแผลลึก เลือดสดๆ ไหลซึมออกมา

“ใครน่ะ?” เธอถามด้วยอารมณ์กรุ่นๆ เดินไปเปิดประตูอย่างหัวเสีย

ที่หน้าประตูมีทหารติดอาวุธครบมือยืนอยู่สามคน เป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง และชายหนุ่มอีกสองคน

เธอไม่รู้จักใครเลยสักคน

อันหรานขมวดคิ้ว “มีธุระอะไร?”

หญิงสาวหน้าตาสะสวยยิ้มแย้มพลางแนะนำตัว “พวกเรามาจากกองกำลังทหารรับจ้างฟอลคอนค่ะ ฉันชื่อหลิวยู่อวี้ ส่วนสองคนนี้คือเพื่อนร่วมทีมของเรา พวกเราอยากจะคุยกับคุณหน่อย”

อันหรานกวาดสายตามองคนกลุ่มนี้ เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างลอบสำรวจเธออยู่ในความมืด

แต่หน้าประตู นอกจากคนกลุ่มนี้ก็ไม่มีใครอื่นอีก

“เข้ามาสิ” จะปล่อยให้ยืนแช่อยู่หน้าห้องก็ใช่ที่ อีกอย่างเธอไม่อยากแตกหักกับกองกำลังทหารรับจ้างฟอลคอนตอนนี้ และอยากรู้ด้วยว่าพวกมันมีแผนอะไร

“ขอบคุณค่ะ” เสียงของหญิงสาวช่างนุ่มนวลและเป็นกันเองจนยากจะรู้สึกรังเกียจ

อันหรานเดินนำเข้าห้องไป โชคดีที่ก่อนหน้านี้เธอเอาเป้กับถุงนอนออกมาจากถุงสัตว์ร้ายแล้ว ไม่อย่างนั้นห้องว่างๆ โล่งๆ คงทำให้คนพวกนี้สงสัยแน่

ในห้องมีเก้าอี้ไม้ตัวเดียว อันหรานจึงบอกให้แขกนั่ง ส่วนใครจะได้นั่งนั้นเธอไม่สนใจ

สุดท้ายเป็นหลิวยู่อวี้ที่นั่งลง เธอกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คืออย่างนี้ค่ะ พวกเราอยากทราบความต้องการที่แท้จริงของคุณ บางเรื่องคุยผ่านสายมันไม่ชัดเจน มาคุยต่อหน้าแบบนี้น่าจะสื่อสารกันได้ดีกว่า”

อันหรานไม่ตอบ เธอรินน้ำใส่ชามสามใบแล้วส่งให้ทั้งสามคน พร้อมกับแอบโยนดวงตาแห่งการสำรวจใส่ทีละคน

[ระบบแจ้งเตือน]

เป้าหมาย: หลิวยู่อวี้ | อายุ: 25 | ร่างกาย: 18 | พละกำลัง: 15 | ว่องไว: 12 | พลังจิตวิญญาณ: 20 | พรสวรรค์: ธาตุน้ำ ระดับ 2

เป้าหมาย: จางเฟิง | อายุ: 28 | ร่างกาย: 20 | พละกำลัง: 20 | ว่องไว: 22 | พลังจิตวิญญาณ: 18 | พรสวรรค์: สายความเร็ว ระดับ 2

เป้าหมาย: เฟิงอี้ | อายุ: 25 | ร่างกาย: 18 | พละกำลัง: 15 | ว่องไว: 13 | พลังจิตวิญญาณ: 25 | พรสวรรค์: สายสำรวจ ระดับ 2 (สามารถตรวจสอบเป้าหมายที่ระดับไม่สูงกว่าตนเองเกิน 2 ระดับ)

เชี่ย! ไอ้ผู้ชายตัวผอมนี่เป็นผู้สำรวจระดับ 2!

มิน่าล่ะถึงรู้สึกแปลกๆ เหมือนโดนจ้องตลอดเวลา ที่แท้ไอ้หมอนี่ก็ใช้สกิลใส่เธอนี่เอง

ในเมื่อแกกล้าเริ่มก่อน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ

ไอ้สารเลว มาดูสิว่าใครจะขาดทุนมากกว่ากัน!

อันหรานเดินเข้าไปหาเฟิงอี้ ยื่นชามน้ำไปตรงหน้าเขาพลางยิ้มบางๆ “ดื่มน้ำก่อนสิคะ”

[ติ๊ง! ใช้พลังจิตวิญญาณ 1 หน่วย - รวบรวมสำเร็จ!]

ค่าประสบการณ์: +50

ไอเทมที่ได้รับ: คุณได้รับค่าพลังจิตวิญญาณ 2 หน่วย

เฟิงอี้ที่กำลังจะโบกมือปฏิเสธ จู่ๆ ก็รู้สึกมึนหัววูบหนึ่ง เหมือนโดนพลังจิตจู่โจมเข้าอย่างจัง

เขาเอามือกุมขมับโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะจ้องมองอันหรานด้วยความระแวดระวัง “เธอ... เธอทำอะไรกับฉันกัน?!”