ตอนที่ 24 : พลังพิเศษของเธอช่างประหลาดล้ำ

“นั่นไง! เธออยู่นั่น!”

เสี่ยวชุยราวกับเห็นพระมาโปรด เขารีบชี้นิ้วไปที่อันหรานทันที “ผู้หญิงคนนั้นแหละครับ ไปถามเธอเอาเองเถอะ!”

สายตาทุกคู่ในโถงแลกเปลี่ยนพุ่งตรงมาที่เด็กสาวเป็นจุดเดียว

อันหรานที่เพิ่งรับเป้ใบเล็กมาจากเสี่ยวหลี่สัมผัสได้ถึงรังสีคุกคาม เธอปรายหางตามองเสี่ยวชุยและฝูงชน ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับทหารรับจ้างร่างยักษ์ที่เดินตรงดิ่งเข้ามาหา

“เมื่อคืนเธอเป็นคนเอาเนื้อกลายพันธุ์ระดับ 3 มาขายใช่ไหม?” กัปตันเฉินหยุดกริยาลงตรงหน้าเธอในระยะหนึ่งเมตร ดวงตาคมกริบประดุจใบมีดจ้องสำรวจเด็กสาวร่างผอมบางผมสั้นอย่างพิจารณา

“ใช่ แล้วยังไง?” อันหรานสบตาตอบอย่างไม่ลดละ

กัปตันเฉินสูดหายใจลึก พยายามคุมเสียงให้ดูเป็นงานเป็นการ “น้องสาว... เธอยังพอมีเหลืออีกไหม? หน่วยของผมมีคนเจ็บเยอะมาก พวกเราต้องการเนื้อระดับ 3 มาช่วยฟื้นฟูพลังงาน”

“ไม่มีแล้ว”

“ไม่มี?” สีหน้าของกัปตันเฉินบิดเบี้ยวไปทันที แววตาที่เคยอ้อนวอนกลับกลายเป็นเย็นเยียบ

“น้องสาว... การโกหกพี่ในตอนนี้มันไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดเลยนะ”

อันหรานตีหน้าขรึมลงเช่นกัน “ไม่มีก็คือไม่มี ฉันจำเป็นต้องโกหกด้วยเหรอ?”

พร้อมกันนั้น เธอก็แอบโยนดวงตาแห่งการสำรวจใส่ชายตรงหน้า

[ใช้จิตวิญญาณ 1 แต้ม ค่าประสบการณ์การสำรวจ +10]

[เป้าหมาย: เฉินข่าย | อายุ: 32 ปี | ร่างกาย: 22 | ความแข็งแกร่ง: 28 | ความคล่องตัว: 12 | จิตวิญญาณ: 15 | สถานะ: ผู้ตื่นพลังสายพละกำลัง ระดับ 2]

เชี่ย... พละกำลังกับร่างกายสูงกว่าเธอลิบลับ อันหรานรีบก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยทันที ไอ้หมอนี่ดูท่าทางอารมณ์ร้อน ถ้ามันเกิดคลั่งขึ้นมา ร่างกายเธอตอนนี้คงทนหมัดมันไม่ได้แน่

“แล้วเธอไปเอาเนื้อระดับ 3 มาจากไหน?” เฉินข่ายถามเสียงแข็งขึ้นเรื่อยๆ เมื่อไม่ได้ดั่งใจ

“ส่วนที่เหลือเธอขายให้ใครไปหมด!”

อันหรานรู้สึกไร้คำบรรยาย นี่กูเป็นนักโทษที่มึงต้องมาสอบสวนหรือไง? เธออยากจะสวนกลับไปว่าเสือกแต่ก็ระงับอารมณ์ไว้แล้วแต่งเรื่องขึ้นมาแทน “ฉันบังเอิญไปเก็บซากมันได้ข้างนอกนั่นแหละ แลกให้ค่ายไปหมดแล้ว ไม่มีเหลือหรอก”

เพื่อความสมจริงเธอจึงเสริมว่า “เมื่อคืนมันมืดมาก ฉันคว้ามาได้แค่สองชิ้นใหญ่ๆ รวมแล้วก็ราว 70-80 ชั่ง พอจะกลับไปเอาอีกรอบมันก็หาไม่เจอแล้วล่ะ”

ในเมื่อซากสัตว์ข้างนอกถูกแมลงรุมทึ้งจนเหลือแต่กระดูกสีดำเกลี้ยงเกลา ใครหน้าไหนก็หาหลักฐานมางัดข้อกับเธอไม่ได้ทั้งนั้น

เฉินข่ายจ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อไม่เห็นร่องรอยของการพิรุธเขาก็ใจหายวาบถ้าเธอไม่มีแล้วจริงๆ จะทำยังไงดี? ยาฟื้นฟูก็หมด เนื้อปนเปื้อนต่ำก็หาไม่ได้ พวกลูกน้องที่บาดเจ็บจนจิตวิญญาณแห้งขอดจะทนพิษบาดแผลได้นานแค่ไหน?

เฉินข่ายจิ๊ปากอย่างหัวเสียเตรียมจะเดินจากไปเพื่อไปหาเป้าหมายใหม่ แต่แล้วก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาขวางทางไว้

“กัปตันเฉิน อย่าไปเชื่อคำตอแหลของยัยนี่นะครับ” ชายขาเป๋ที่ค้ำไม้เท้าตะโกนขึ้น

เฉินข่ายหรี่ตามอง “หมายความว่าไง?”

“พรสวรรค์ของเธอคือทักษะรวบรวมครับ” คนที่พูดคือเฉียนอี้ฟาน

เขาเป๋เข้ามาพร้อมกับกลุ่มของจางเสี่ยวตงพลางมองอันหรานด้วยสายตาเย้ยหยัน “พลังของยัยนี่มันประหลาด ปกติเธอมักจะรวบรวมพืชที่มีค่าปนเปื้อนต่ำได้เสมอพวกผมเห็นมากับตา คราวนี้เธอก็คงใช้วิธีเดิมหาเนื้อกลายพันธุ์สะอาดๆ มาซ่อนไว้คนเดียวแน่ๆ”

คำพูดนี้ดึงดูดความโลภจากสายตาทุกคู่ให้กลับมาที่อันหรานอีกครั้ง

เฉินข่ายหันกลับมามองเด็กสาวด้วยสายตาที่เป็นประกาย “ที่เขาพูดมาจริงไหม?” โลกนี้มีพลังพิเศษแปลกๆ มากมาย ถ้าเด็กสาวคนนี้มีวิธีฟอกเนื้อปนเปื้อนสูงให้สะอาดได้จริงล่ะก็...

“งั้นคุณก็ไปถามเขาสิคะ” อันหรานสวนกลับทันควัน ไฟโทสะในอกเริ่มคุขึ้นมา ไอ้เฉียนอี้ฟาน มึงเรียกแขกให้กูได้เก่งจริงๆ!

เฉียนอี้ฟานเห็นอันหรานดูจนแต้มจึงยิ่งได้ใจ “อันหราน เลิกเสแสร้งเถอะ จะซ่อนพลังไว้ทำไม? เธอจะยอมเห็นลูกน้องของกัปตันตายไปต่อหน้าต่อตาเหรอ? พวกเขาบาดเจ็บเพื่อปกป้องพวกเรานะ อย่าเห็นแก่ตัวเก็บเนื้อระดับ 3 ไว้คนเดียวเลย!”

อันหรานเค้นเสียงหัวเราะเหอะๆในลำคอ มันรู้เรื่องพลังรวบรวมของเธอได้ยังไง? หรือมันจะมองทะลุเห็นระบบ?

เธอสาวเท้าเข้าไปหาเฉียนอี้ฟานช้าๆ ก่อนที่เขาจะทันได้ถอยหนี เธอพุ่งมือไปตบที่ไหล่เขาอย่างแรง

“โอ้โห! เพื่อนเฉียนอี้ฟานช่างเป็นคนดีศรีฐานที่มั่นจริงๆ!” อันหรานแสร้งทำน้ำเสียงชื่นชม

“ฉันจำได้ว่านายมีพรสวรรค์ชำระล้างนี่นา? ชำระล้างสารพิษระดับสูงได้ด้วย! ถ้างั้นในมือนายก็น่าจะมีเนื้อสะอาดระดับสูงซ่อนไว้เพียบเลยสิ ทำไมไม่เอาออกมาให้กัปตันเฉินช่วยคนล่ะคะ?”

มาดิ! มึงเปิดมา กูก็แฉกลับ!

[ติ๊ง! ใช้จิตวิญญาณ 1 แต้ม รวบรวมสำเร็จ! ค่าประสบการณ์ +50 คุณได้รับ จิตวิญญาณ 2 แต้ม]

หึหึ! ไม่เลว... ถือว่าค่าเสียเวลาที่ต้องมานั่งฟังแกพล่าม

อันหรานยิ้มกริ่มเตรียมจะรวบรวมอีกรอบ แต่ก็ถูกมือหนาของเจียงเสี่ยวเสี่ยวปัดออก

“อย่ามาถูกเนื้อต้องตัวกันนะ!” เจียงเสี่ยวเสี่ยวประคองเฉียนอี้ฟานถอยหลังไปหลายก้าวพลางจ้องอันหรานด้วยความหวาดระแวง พรสวรรค์ด้านการรับรู้ของเธอกำลังส่งสัญญาณเตือนว่า เด็กสาวตรงหน้าแผ่รังสีสังหารออกมาอย่างเข้มข้น

อันหรานแค่นเสียงหัวเราะ “แหม... ทำเป็นตื่นเต้นไปได้ อย่างกับฉันจะกินคนงั้นแหละ”

เธอหันไปมองฝูงชนแล้วประกาศเสียงดัง “ฉันแค่อยากจะเตือนทุกคนไว้ว่า พลังชำระล้างของเฉียนอี้ฟานน่ะแข็งแกร่งกว่าทักษะรวบรวมกระจอกๆ ของฉันเยอะ พวกนายที่ปิดบังไว้เนี่ยหมายความว่าไง? คิดจะโยนขี้ให้ฉันเพื่อซ่อนความจริงที่พวกนายตุนเนื้อสะอาดไว้คนเดียวงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

[ติ๊ง! ใช้จิตวิญญาณ 1 แต้ม ตรวจสอบเป้าหมาย: เฉียนอี้ฟาน | จิตวิญญาณ: 14 | ผู้มีพลังชำระล้างระดับเริ่มต้น]

ไอ้ระยำเอ๊ย! ขนาดโดนฉันสูบไปหลายรอบ จิตวิญญาณมันยังเหลือตั้ง 14 สวรรค์ช่างลำเอียงจริงๆ

“เธออย่ามาพูดมั่วๆ นะ!” เฉียนอี้ฟานทนไม่ไหวตะโกนด่า

“พวกเราไปซ่อนเนื้อระดับสูงไว้ตอนไหน!”

“แน่ใจนะ? งั้นให้คนไปค้นที่พักทีมพวกนายดูไหมล่ะ? เอาสิ ฉันก็ให้ค้นห้องฉันเหมือนกัน แฟร์ๆ ดีไหม?” อันหรานกล้าท้า เพราะเธอรู้ดีว่าคนอย่างจางเสี่ยวตงต้องตุนของไว้แน่

เฉียนอี้ฟานถึงกับน้ำท่วมปาก เขามองไปทางจางเสี่ยวตงด้วยความเลิ่กลั่ก เมื่อคืนทีมเขาเก็บเนื้อระดับ 2 และ 3 มาได้เกือบ 90 ชั่ง และเขาก็อดหลับอดนอนชำระล้างมันทั้งคืน ถ้าโดนค้นขึ้นมาจริงๆ...

จางเสี่ยวตงหน้าดำคร่ำเครียด เขาจ้องอันหรานด้วยแววตาอำมหิตแต่ไม่ปริปากสักคำ

“ไม่กล้าล่ะสิ? ร้อนตัวเหรอเฉียนอี้ฟาน?” อันหรานแค่นยิ้มเย็น

“ไอ้พวกขี้ขลาด!”

เธอคว้าเป้ขึ้นมาสะพายแล้วเดินจากไปทันที ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่คนเยอะ เธอคงซัดให้ไอ้ขาเป๋นี่จำไปจนตายว่าดอกไม้ทำไมถึงสีแดง(เจ็บจนหน้าหงาย)

กัปตันเฉินมองสถานการณ์ออกทันที เขาผ่านคนมาเยอะ แค่เห็นท่าทางของไอ้ขาเป๋เขาก็รู้แล้วว่ามันแค่จะใช้เขาเป็นเครื่องมือ แต่เขาก็ยังติดใจเรื่องพรสวรรค์ของเด็กสาวคนนั้นอยู่

“เฮ้! เดี๋ยวสิ!” เฉินข่ายก้าวเท้าจะตามไปรั้งเธอไว้ แต่อันหรานพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วปานสายฟ้า หายวับไปจากคลองสายตาในพริบตา

ความเร็วระดับนี้... มันน้องๆ ผู้ตื่นพลังสายความเร็วระดับ 2 เลยนี่หว่า!

เฉินข่ายดึงมือกลับอย่างเก้อเขิน ก่อนจะหันมามองเฉียนอี้ฟานด้วยสายตาเย็นเยียบ “แกชื่อเฉียนอี้ฟานใช่ไหม? พลังชำระล้างของแกอยู่ระดับไหนแล้ว... บอกมา!”