ตอนที่ 2: ผลกำไร

อันหรานเดินเข้าไปในป้อมดินหลังหนึ่ง เธอเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์แล้วชูนาฬิกาข้อมือขึ้น

หลังจากแต้มถูกหักออกไป 500 แต้ม เธอก็ได้รับกุญแจห้องพักขนาดเล็กที่สุดมาครอบครอง

เข้าห้อง ล็อกกลอน

เธอกระชากของในเป้ออกมาทั้งหมด เริ่มจัดระเบียบและคัดเลือกสิ่งของที่จำเป็นสำหรับการออกไปเผชิญโลกภายนอกทีละชิ้น

มีดสั้นหนึ่งเล่ม พลั่วเหล็กกล้า ชุดป้องกันมลพิษ รองเท้าคอมแบตนิรภัย หน้ากากกรองอากาศพร้อมหมวกกันน็อก ไฟแช็ก ผงไล่แมลง หม้อเหล็กใบเล็ก และแท่งโปรตีนสารอาหารอีกสองสามแท่ง

ของพวกนี้คืออุปกรณ์พื้นฐานที่ต้องสวมใส่ทันทีที่ย่างกรายเข้าสู่ป่าลึก

ส่วนของอื่นๆ อย่างถุงนอน ผ้าห่ม ชุดผลัดเปลี่ยน และรองเท้าสำรอง เธอทิ้งไว้ในห้องพัก หากโชคดีรวบรวมของได้มากพอ เธออาจจะพักอยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันเพื่ออัปเลเวลของทักษะรวบรวม

อันหรานสวมรองเท้านิรภัย รัดสายรัดหน้าแข้งและข้อมือจนแน่นหนา สวมหน้ากากป้องกัน แล้วเหน็บมีดสั้นไว้ที่ข้อมือให้หยิบใช้ได้ถนัดที่สุด

ในพื้นที่รกร้าง แมลงกลายพันธุ์ชุกชุมมาก โดยเฉพาะพวกแมลงดูดเลือดและปรสิตที่เปรียบเสมือนฝันร้ายของเหล่านักเก็บขยะ การป้องกันร่างกายให้มิดชิดจึงเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

หลังจากพ่นผงไล่แมลงไปทั่วตัวและเช็กความเรียบร้อยของเป้อีกครั้ง อันหรานก็ก้าวออกจากค่ายพักแรม มุ่งหน้าสู่ทุ่งร้างอันกว้างใหญ่

ตอนนี้เริ่มบ่ายคล้อยแล้ว เธอตั้งใจว่าจะไม่เข้าไปลึกนัก แค่สำรวจรอบนอกและยังไม่คิดจะร่วมทีมกับใคร

ขณะเดิน อันหรานเรียกเปิดหน้าต่างคุณสมบัติขึ้นมา... ใช่แล้ว พลังพิเศษของเธอนั้นค่อนข้างพิเศษ มันมาพร้อมกับหน้าต่างระบบที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็น

[ ข้อมูลตัวละคร ]

ชื่อ: อันหราน

อายุ: 18 ปี

เผ่าพันธุ์: มนุษย์

ร่างกาย : 10 (แข็งแรงกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย)

ความคล่องตัว : 5 (ความเร็วของคุณเทียบเท่ากับหอยทากในหมู่ผู้ใช้พลัง)

พละกำลัง : 7 (พลังของคุณช่างไม่คู่ควรกับฐานะผู้ใช้พลังเอาเสียเลย)

จิตวิญญาณ: 10 (ฝืนใช้ทักษะได้ 10 ครั้ง หากใช้จนหมดแล้วไม่พักผ่อนทันที มีสิทธิ์หมดสติได้)

ทักษะ: [รวบรวมระดับต้น เลเวล 1] | EXP: 3450/5000

อย่าดูถูกว่ามันแค่เลเวล 1 เพราะเธอต้องใช้เวลาถึง 3 ปีเต็มในการไต่ระดับจากเลเวล 0 ขึ้นมา การอัปเกรดครั้งแรกต้องใช้ค่าประสบการณ์ถึง 5000 แต้ม เธอจึงคาดเดาว่าตราบใดที่ยังไม่ถึงระดับกลาง ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้น่าจะอยู่ที่ 5000 แต้มเท่ากันทุกเลเวล

เดินมาได้สักพักจนกระทั่งเงาผู้คนเริ่มเบาบางลง เบื้องหน้าของเธอคือป่าพืชกลายพันธุ์ที่เขียวชอุ่ม ยิ่งพืชพรรณหนาแน่นเท่าไหร่ ก็ยิ่งหมายถึงอันตรายที่มากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน... ผลตอบแทนก็สูงขึ้นตามไปด้วย

อันหรานกวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะมุดเข้าไปในป่ารกที่ไม่มีคน

ป่าที่ว่านี้แท้จริงแล้วคือทุ่งพืชยักษ์ที่สูงได้ถึง 7-8 เมตร ในยุคหลังการล่มสลายของอารยธรรมแห่งนี้ สิ่งมีชีวิตทุกอย่างเติบโตจนสูงใหญ่และดุร้าย แม้แต่ยอดหญ้าหรือเถาวัลย์ยังวิวัฒนาการจนมีทักษะการล่าเหยื่อ

พวกแมลงกลายพันธุ์ยิ่งบ้าคลั่งกว่า ไม่ใช่แค่ขนาดที่ใหญ่ขึ้น แต่ความกระหายเลือดก็ทวีคูณ บางชนิดถึงขั้นรุกรานโจมตีมนุษย์ก่อน

อันหรานเคยอ่านเจอในหนังสือประวัติศาสตร์ว่า สิ่งมีชีวิตก่อนยุคภัยพิบัตินั้นช่างอ่อนแอและไร้พิษสง แม้แต่เด็กสามขวบยังบี้มดตายได้ทั้งรัง แต่ดูมดสมัยนี้สิ... ขนาดใหญ่กว่าเดิมร้อยเท่า แรงกัดและพิษของมันสามารถล้มกระต่ายกลายพันธุ์ตัวยาวเมตรครึ่งให้ตายคาที่ได้ในพริบตา

เธอเบี่ยงตัวหลบใยแมงมุงยักษ์อย่างระมัดระวัง และในไม่ช้าเธอก็พบกับดงพุ่มไม้กลายพันธุ์

โดยไม่ต้องใช้นาฬิกาสแกน เธอก็จำได้ทันทีว่ามันคือ ผักจี๋ไช่กลายพันธุ์ แต่ละต้นสูงกว่าสองเมตร ดอกสีขาวบานสะพรั่ง ลำต้นส่วนล่างหนากว่าชามข้าวเสียอีก

ทว่า ลำต้นและใบของพวกมันกลับถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำจางๆ ดูลึกลับและน่าขนลุก คาดว่าค่ามลพิษคงไม่ต่ำกว่า 300 แต้ม

เมื่อร้อยปีก่อน รัฐบาลกลางได้คำนวณปริมาณค่าดัชนีมลพิษเอาไว้แล้ว และได้ให้คำแนะนำที่เหมาะสมไว้ด้วยดังนี้:

1 - 10: ไร้มลพิษ

11 - 30: มลพิษต่ำ

31 - 70: มลพิษปานกลาง (ใช้งานได้ในปริมาณจำกัด)

71 - 100: มลพิษสูง (กินแล้วไม่ตายทันที แต่เจ็บป่วยแน่นอน 100%)

สูงกว่า 300: ต้องถอยห่างทันที เพราะแค่เข้าใกล้ก็เสี่ยงต่อการติดเชื้อทางอากาศ

ตอนแรกอันหรานกะจะเดินผ่านไป เพราะชุดป้องกันอาจต้านทานมลพิษเข้มข้นขนาดนี้ไม่ไหว แต่เมื่อมองไปรอบๆ แล้วไม่มีเป้าหมายอื่นที่น่าสนใจกว่า เธอจึงตัดสินใจพุ่งเข้าไปใกล้และใช้ทักษะรวบรวมทันที!

แสงสีขาววาบขึ้นที่ปลายนิ้ว:

[ ติ๊ง! เสียค่าจิตวิญญาณ 1 แต้ม รวบรวมสำเร็จ! EXP +2 ]

[ คุณได้รับ: ผักจี๋ไช่ป่ารสเลิศ x1 (ดัชนีมลพิษ: 55) ]

อันหรานคลี่ยิ้มออกมาทันที เธอรีบยัดผักลงเป้แล้วใช้ทักษะต่อ

[ ติ๊ง! เสียค่าจิตวิญญาณ 1 แต้ม รวบรวมสำเร็จ! EXP +2 | ได้รับ: ผักจี๋ไช่ป่ารสเลิศ x1 (มลพิษ: 54) ]

[ ติ๊ง! ... ]

ฮึๆ! นึกไม่ถึงเลยว่าการรวบรวมพืชที่มีมลพิษสูงลิ่ว จะทำให้ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!

เมื่อเห็นว่าค่าจิตวิญญาณเหลือเพียง 1 แต้ม อันหรานจึงหยุดมืออย่างเด็ดขาด

เธอหาที่ว่างที่พืชพรรณเบาบางเพื่อนั่งพัก ถอดหน้ากากออกแล้วหยิบแท่งโปรตีนขึ้นมาเคี้ยวพลางพ่นผงไล่แมลงซ้ำอีกรอบ

ห่างออกไปไม่ไกล มีคนกลุ่มหนึ่งลอบมองเธออยู่บ่อยครั้ง ท่าทางเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะเข้ามาหาเรื่องดีไหม

อันหรานทำเป็นไม่เห็น เธอชักมีดสั้นที่ส่องประกายวาววับออกมาเช็ดถูเบาๆ มีดเล่มนี้เธอซื้อมาด้วยแต้มถึง 1000 แต้ม มันคมกริบขนาดตัดเหล็กได้เหมือนตัดกระดาษ อย่าว่าแต่คนเลย ต่อให้เป็นสัตว์กลายพันธุ์เลเวล 1 เธอก็แทงทะลุหนังหนาๆ ของมันได้สบาย

เมื่อเห็นความนิ่งและอาวุธในมือเธอ คนกลุ่มนั้นก็ค่อยๆ ถอยห่างไป

หลังจากกินอิ่มและพักจนค่าจิตวิญญาณฟื้นกลับมาเป็น 3 แต้ม อันหรานก็ตัดสินใจไปเสี่ยงโชคที่อื่นต่อ ถ้าเจอสมุนไพรกลายพันธุ์ มันจะมีค่ามากกว่าผักจี๋ไช่หลายเท่า

เดินลัดเลาะในป่ามาอีกสิบกว่านาที ในที่สุดเธอก็พบกับต้นตีนตุ๊กแกยักษ์

อันหรานแหงนหน้ามอง... ต้นตีนตุ๊กแกนี้สูงเกือบ 5 เมตร ลำต้นหนาจนคนโอบไม่มิด มันไม่ใช่พืชล้มลุกอีกต่อไปแล้ว แต่มันเหมือนไม้ยืนต้นยักษ์เสียมากกว่า

เธอยื่นนาฬิกาเข้าไปใกล้เพื่อวัดค่ามลพิษ

[ ดัชนีมลพิษ: 500+ ]

อันหรานตกตะลึง! มิน่าล่ะถึงไม่มีใครขุดสมุนไพรห้ามเลือดที่แสนล้ำค่าต้นนี้ไป ที่แท้มลพิษมันสูงเกินขีดจำกัดนี่เอง ขนาดแค่วัดอากาศรอบๆ ยังพุ่งกระฉูด ถ้าไปแตะโดนน้ำเลี้ยงของมัน ค่ามลพิษไม่ทะลุ 1000 เลยเหรอ?

เธอรีบถอยฉากออกมา เช็กชุดป้องกันให้ดีว่าไม่มีรอยรั่ว การโดนพลังงานมลพิษระดับนี้เล่นงานไม่ใช่เรื่องตลก แม้จะไม่ตายทันที แต่ค่ารักษาพยาบาลมหาศาลคือสิ่งที่เธอตอนนี้จ่ายไม่ไหวแน่ๆ เพราะเธอเรียนจบแล้ว ไม่มีสวัสดิการโรงเรียนมาช่วยซัพพอร์ตอีกต่อไป

อันหรานตั้งสติก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ใหม่อีกครั้ง ยื่นมือออกไป:

[ ติ๊ง! เสียค่าจิตวิญญาณ 1 แต้ม รวบรวมล้มเหลว! ]

อันหรานอึ้งไปครู่หนึ่ง... ทำไมถึงพลาด? หรือว่าเลเวลของมันจะสูงเกินไป? เธอรู้ดีว่าหากเป้าหมายมีระดับสูงกว่าเลเวลทักษะเกิน 3 เท่า จะมีโอกาสล้มเหลวสูง นั่นหมายความว่าไอ้ต้นนี้เลเวลไม่ต่ำกว่า 4!

ดวงตาของอันหรานเป็นประกายวาววับด้วยความโลภ สมุนไพรกลายพันธุ์เลเวล 4! นี่มันระดับพรีเมียมชัดๆ เขาขายกันเป็นกรัมเลยนะเนี่ย!

รวยแน่... แต่ปัญหาคือตอนนี้รวบรวมไม่ได้ จะให้ตัดใจเดินจากไปง่ายๆ ก็เสียดายค่าจิตวิญญาณที่เสียไปเปล่าๆ อันหรานลูบคางครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจชักมีดออกมาฟันกิ่งของมันให้ขาดออกมาท่อนหนึ่ง

เธอฉุดลากกิ่งยักษ์ยาวเมตรกว่าเข้าไปในที่ลับตาคน แล้วยื่นมือออกไปรวบรวมอีกครั้ง:

[ ติ๊ง! เสียค่าจิตวิญญาณ 1 แต้ม รวบรวมสำเร็จ! EXP +10! ]

[ คุณได้รับ: สมุนไพรตีนตุ๊กแกกลายพันธุ์เลเวล 4 x1 (มลพิษ: 68) ] (หมายเหตุ: สามารถนำไปปรุงเป็นยาสมานแผลระดับสูงได้)

อันหรานมองกิ่งไม้สีเขียวขจีในมือแล้วหลุดหัวเราะออกมาอย่างผู้ชนะ ส่วนกิ่งที่เหลืออยู่บนพื้นหลังถูกรวบรวมสารสกัดบริสุทธิ์ออกไปแล้ว ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเทาดำและเหี่ยวเฉาราวกับเศษไม้ผุพัง