ตอนที่ 13: ดังชั่วข้ามคืนและเหรียญตราความสำเร็จใหม่

การทำทริปเปิล-ดับเบิลใน NCAA ไม่ใช่เรื่องหมูๆ ดูอย่างคนล่าสุดที่ทำได้สิ ดเวย์น เวด ซึ่งตอนนี้คว้าแชมป์ NBA ไปแล้ว

แน่นอน แชมป์ปี 2006 ของเวดคงเป็นไปไม่ได้ถ้าขาดความช่วยเหลือจากโอ นีล แต่จะว่าไป สมัยเรียนมหาลัย โอ นีล ก็เคยทำทริปเปิล-ดับเบิลเหมือนกันนะ

แต่ทริปเปิล-ดับเบิลของโอ นีล ใน NCAA มันเป็นทริปเปิล-ดับเบิลแบบบล็อกต่างหาก: 26 แต้ม 13 รีบาวด์ 11 บล็อก

สรุปสั้นๆ คือ พวกปีศาจทริปเปิล-ดับเบิลนี่น่ากลัวกันทั้งนั้น

แฟนๆ UCLA ยังคงอ้อยอิ่งอยู่ในสนาม ไม่อยากกลับบ้าน เกมนี้มันเกินความคาดหมายของพวกเขาไปไกล มีแค่พวกนักพนันบางกลุ่มที่หัวร้อน

ส่วนใหญ่ก่นด่ามหาวิทยาลัยหลุยส์วิลล์ว่ากระจอกชะมัด!

เดิมทีเกมที่ไม่ได้เป็นคู่เอกแบบนี้ สื่อกับนักข่าวก็ไม่ได้สนใจมากนัก แต่หลังจบเกม เคย์ซกลับโดนรุมล้อมเป็นไข่แดง

แสงแฟลชวูบวาบ กล้องวิดีโอหมุนรอบตัวเขาไม่หยุด

นักข่าวเริ่มยิงคำถามรัวๆ หวังจะได้พาดหัวข่าวเด็ดๆ

แต่เคย์ซเจนจัดเรื่องพวกนี้ดี พอโดนถาม เขาก็พูดแต่เรื่อง "ความเชื่อใจกันในทีม" และ "ยกความดีความชอบให้โค้ช"

ส่วนคำถามปั่นๆ ทั้งหลาย คำตอบมีแค่ "คำถามต่อไปครับ"

สุดท้าย นักข่าวก็พบว่าพ่อหนุ่มตัวโตคนนี้ตอบคำถามได้ไร้ที่ติ

แต่นั่นก็หยุดสื่อไม่ได้หรอก นักข่าวไร้จรรยาบรรณงัดมุก "นั่งเทียนเขียนข่าว" มาใช้ทันที

เคย์ซ ลี ประกาศกร้าว: นอร์ทแคโรไลนาฝีมือไม่ถึง แชมป์ต้องเป็นของ UCLA เท่านั้น

เรื่องที่ไม่เกี่ยวกันเลยถูกจับแพะชนแกะ สงครามน้ำลายรอบใหม่กำลังจะปะทุแน่นอน

ในห้องแต่งตัว UCLA เพื่อนร่วมทีมฉลองกันสุดเหวี่ยง การทะลุเข้า Sweet Sixteen ถือเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์สุดๆ

"ทำได้เยี่ยมมากทุกคน! รักษาความมุ่งมั่นนี้ไว้ เราจะไปต่อให้สุดทาง!"

เบนเองก็หน้าบาน ยังไงซะเคย์ซก็เป็นเด็กปั้นที่เขาดึงตัวมาเอง เล่นดีเขาก็ได้หน้าไปด้วย!

"เคย์ซ นี่ลูกบาสที่ใช้แข่ง เก็บรักษาไว้ให้ดีนะ นี่คือทริปเปิล-ดับเบิล เป็นความทรงจำไปชั่วชีวิตเลยนะเว้ย" คอลลิสันส่งลูกบาสให้เคย์ซ

"ว้าว ขอบคุณมากเพื่อน! พูดจริงนะ ถ้าไม่มีพวกนาย ฉันทำไม่ได้หรอก เราคือครอบครัวเดียวกัน และเราจะคว้าแชมป์ด้วยกัน!"

พูดจบ เคย์ซก็ตะโกนโห่ร้องไปกับเพื่อนๆ ความสุขของวัยรุ่นมันเรียบง่ายแค่นี้แหละ

กลับถึงโรงแรม โทรศัพท์เคย์ซแทบระเบิด ข้อความจากครอบครัว เพื่อนฝูง และพวกเพื่อนกินหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

หลังจากไล่ตอบทีละคน เคย์ซเบรกความคิดจะบุกห้องกลางดึกของบริทนีย์ แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงอย่างหมดสภาพ

เกมนี้สูบพลังงานเขาไปมหาศาล และในเวลานี้เองที่น้ำหญ้างูพลังงานเฟลจากมิติความฝันแสดงอิทธิฤทธิ์

ถึงรสชาติจะบัดซบ แต่สรรพคุณฟื้นฟูพลังกายนี่ยกนิ้วให้เลย

"นี่สินะความรู้สึกของการดังชั่วข้ามคืน? ถ้าไม่ระวังคงหลงระเริงได้ง่ายๆ" เคย์ซค่อยๆ ผล็อยหลับไปพร้อมความคิดนี้

ในความฝัน เคย์ซเข้ามาในมิติฝึกซ้อม เขาตื่นเต้นนิดหน่อย

"เกมนี้จะได้เหรียญตราอะไรบ้างนะ"

ความรู้สึกเหมือนตอนแกะกล่องสุ่มเลยแฮะ

เรียกแผงควบคุมโฮโลแกรมขึ้นมา เคย์ซกดเข้าห้องแห่งความสำเร็จทันที พอเข้าไป เขาก็เห็นเหรียญตราทองแดงใหม่สองอันลอยเด่นอยู่

พอแตะที่เหรียญตรา ข้อมูลก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า

เหรียญตราความสำเร็จ [Ankle Breaker]: 2/50

เพิ่มโอกาสในการเลี้ยงหลอกหรือใช้ท่าหลอกให้ตัวประกบเสียหลัก และเพิ่มความแม่นยำในการชู้ตชั่วคราวหลังเจาะผ่านสำเร็จ

เหรียญตราความสำเร็จ [Rhythm Shooter]: 5/50

เพิ่มความสามารถในการชู้ตหลังจากสลัดตัวประกบหลุด

เคย์ซมองดูเหรียญตราใหม่ทั้งสองอันอย่างครุ่นคิด

"แค่รับแล้วยิง (Catch-and-shoot) เฉยๆ ไม่ได้เหรียญตรา แต่พอยิงหลังจากสลัดตัวประกบหลุด ดันได้มาสองอันซะงั้น"

ดูเหมือนว่าการทำหน้าดุ ทุบอกคำรามหลังยิงลูกจัมป์ชู้ตเลือดเดือดจะไร้ประโยชน์สินะ

"หรือว่าฉันทุบไม่แรงพอ? ลูกยิงเลือดเดือดมันปลดล็อกยากขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เคย์ซหวังอยากได้เหรียญตราที่เกี่ยวกับ Catch-and-shoot บ้าง จะได้ยิงนิ่งขึ้น

ตอนนี้เขายังพึ่งพาความรู้สึกในการยิง (Shooting Touch) มากเกินไป ทัวร์นาเมนต์ที่แล้วเขายิงวืดติดต่อกันเป็นชุด ยิงยังไงก็ไม่ลง

ตอนนี้เข้ารอบ Sweet Sixteen แล้ว ถ้าฟอร์มบู่ขึ้นมาอีก นอกจากเพื่อนจะองค์ลงพร้อมกัน ก็เตรียมเก็บกระเป๋ากลับบ้านได้เลย

เคย์ซสรุปคร่าวๆ ว่า ถ้าจะเอาเหรียญตรา เขาต้องทำแต้มด้วยท่ายากๆ

ต้องเลิกเล่นสไตล์ "โรลเพลเยอร์" อย่างสิ้นเชิง

"นี่มันจังหวะบังคับให้เป็นตัวถือบอลหลักชัดๆ ต้องครองบอลเยอะๆ ถึงจะปั๊มเหรียญตราได้ไวๆ"

เคย์ซนึกถึงลูก้า ดอนซิช อัจฉริยะจากโลกเดิม พ่อหนุ่มคนนี้กวาดรางวัลในยุโรปมาเรียบ และไปได้สวยมากหลังเข้า NBA

"เสียดายที่ไม่รู้ว่าจะโดนดราฟต์ไปอยู่ทีมไหน ถ้าไม่ได้ถือบอลเยอะๆ ก็คงปั๊มเหรียญตราไม่ได้ดั่งใจ"

คิดแล้วเคย์ซก็เกาหัวแกรกๆ ตามหลักการแล้ว ไปอยู่ทีมอ่อนๆ แล้วปั๊มสถิติน่าจะเหมาะกับเขาที่สุด แต่เขาก็ต้องการเกมคุณภาพสูงด้วย

ถ้าแพ้แล้วไม่ได้เหรียญตรา เคย์ซคงกระอักเลือด

ยิ่งถ้าทีมดันเน้น "กระบวนการ" (The Process - การแทงค์เพื่อดราฟต์ตัวดีๆ) แล้วแทงค์ยาว 3-4 ปีติด จบเห่กันพอดี

เก็บความกังวลเรื่องอนาคตไว้ เคย์ซเริ่มซ้อมพื้นฐานประจำวันในมิติความฝัน

"ความสามารถตอนไม่มีบอลต้องมี ตอนถือบอลก็ต้องแกร่ง สองมือต้องหนักแน่น สองมือต้องแข็งแกร่ง!"

ชีวิตของ "ราชาแห่งความขยัน" มันก็น่าเบื่อแบบนี้แหละ

ตี 5 ครึ่ง เคย์ซตื่นตรงเวลา รีบกระดกน้ำหญ้างูพลังงานเฟลเพื่อกดอาการมวนท้อง

พอออกไปวิ่งจ็อกกิ้ง เขาเจอฮอลิเดย์ยืนรออยู่ที่หน้าโรงแรม

"เคย์ซ ฉันรอนายอยู่! ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะเริ่มออกกำลังกายตอนเช้าด้วย!" ฮอลิเดย์พูดอย่างกระตือรือร้น

"อย่าหักโหมนะเพื่อน ฉันทำจนชินมาหลายปีแล้ว นายต้องดูสภาพร่างกายตัวเองด้วย" เคย์ซเตือนอย่างเป็นห่วง

"แน่นอน ฉันจะระวัง! ต่อไปฉันจะยกเวทให้เยอะขึ้นด้วย เคย์ซ วิธีฝึกของนายนี่มันได้ผลจริงๆ!" ฮอลิเดย์พูดด้วยน้ำเสียงเลื่อมใส

เชื้อ "ความขยัน" มันเริ่มระบาดจากคนสู่คนแล้วเหรอ? นายก็อยากเป็น "ราชาแห่งความขยัน" ด้วยงั้นสิ?

มุมปากเคย์ซกระตุกยิกๆ เมื่อได้ฟังฮอลิเดย์ วันอันสดใสเริ่มต้นด้วยการ "ขยัน" ยามเช้าซะแล้ว

March Madness คือข่าวดังของอเมริกา และทริปเปิล-ดับเบิลของเคย์ซก็จุดพลุลูกเล็กๆ ในกองไฟกองใหญ่นี้

ข่าวไหนเกี่ยวกับ NCAA ต้องมีชื่อเขาติดไปด้วย

มหาวิทยาลัยหลุยส์วิลล์ก็ได้อานิสงส์ความดังไปด้วยนิดหน่อย เพราะได้ออกหน้าจอเยอะมาก ในฐานะแบ็คกราวนด์ชั้นดีของเคย์ซ

เทอร์เรนซ์ วิลเลียมส์ ก็ดังขึ้นมาเหมือนกัน แต่แมวมองและสื่อส่วนใหญ่วิจารณ์ว่าเกมรับของเขาอ่อนหัด

นักพนันจำนวนมากโกรธจัด ก่นด่าเทอร์เรนซ์ วิลเลียมส์ ว่าเป็นพวกใจเสาะ เอิร์ล คลาร์ก ก็ใจเสาะ สรุปคือใจเสาะกันทั้งทีม

ในสตูดิโอ TNT ก็กำลังถกเถียงเรื่องเคย์ซกันอย่างออกรส

"ดูวิธีทำแต้มพวกนี้สิ! สามแต้ม ระยะกลาง โพสต์เพลย์ แถมยังมีลูกดังค์สุดสวยนั่นอีก! เคย์ซสุดยอดจริงๆ!" เคนนี สมิธ เริ่มอวยเคย์ซไส้แตก

"ลีเก่งจริงอันนี้ยอมรับ แต่ดูเกมรับที่เขาเจอสิ ผมว่าเกมรับพวกนี้ยังกดดันเขาไม่พอ!" ชาร์ลส์ บาร์กลีย์ สวนกลับทันควัน

"โถ่เอ๊ย พวกนั้นเริ่มรุมสองเขาแล้วนะ! ดูวิธีที่เขาจัดการลูกบอลสิ พระเจ้าช่วย เขายังเป็นแค่เด็กมหาลัยนะ คุณจะเอาอะไรนักหนา!"

สองผู้บรรยายเริ่มตีกันนัวเนียในสตูดิโอ

สรุปสั้นๆ คือ หลังจบเกมนี้ เคย์ซดังเป็นพลุแตกชั่วข้ามคืนจริงๆ

แงๆๆ ขอเก็บเข้าคลังหน่อยนะตะเอง