ตอนที่ 9: โหมดปลดล็อกพลังเคย์ซ

ลูกดังค์สะท้านฟ้าของเคย์ซจุดระเบิดสนามเท็กแซนส์จนลุกเป็นไฟ

เสียงเชียร์จากคนดู 72,000 คนทำเอาไมโครโฟนที่โต๊ะบรรยายถึงกับช็อตไปชั่วขณะ

"เป็นการตัดสินใจที่ดุดันมาก ผมนึกว่าลีจะพยายามเรียกฟาวล์ซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะดังค์ข้ามหัวทาบีตไปแบบนั้น" สมิธยังคงดื่มด่ำกับลูกดังค์สุดสวยเมื่อครู่

"ผมบอกแล้ว เคย์ซมีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม เขาตัวสูง แขนยาว แถมพลังกระโดดก็สุดยอด รายงานจากสื่อบางเจ้าเมื่อปีที่แล้วมันไร้สาระสิ้นดี"

เรจจี มิลเลอร์ รู้จักสภาพร่างกายของเคย์ซดี เขาเชื่อมั่นในตัวเด็กหนุ่มมากพรสวรรค์คนนี้มาก และในฐานะศิษย์เก่า UCLA เขาก็พร้อมจะปกป้องรุ่นน้องเสมอ

รายงานจากแมวมองและสื่อบางเจ้าเมื่อปีที่แล้วมันเกินเบอร์ไปจริงๆ แต่ในโลกนี้ ปัญหาเหยียดเชื้อชาติในอเมริกามันรุนแรงกว่าโลกเดิมเยอะ

สำหรับพวกมือถือสากปากถือศีล ถ้าคนผิวสีมีพรสวรรค์ ก็ต้องตั้งแง่สงสัย กดหัวให้ต่ำ แล้วยกตัวเองให้สูงส่ง นี่มันมุกหากินที่พวกเขาถนัดนักล่ะ

"ครึ่งหลัง คอนเนตทิคัตต้องหาวิธีส่งบอลเข้าวงในให้ดีกว่านี้ พวกวงนอกทำเทิร์นโอเวอร์เยอะเกินไปแล้ว" สมิธยังคงเชียร์ทาบีตไม่เลิก อวยไส้แตกกันต่อไป

"เกมรับวงนอกของ UCLA ได้ผล ผมเชื่อว่าครึ่งหลังพวกเขาจะย้ำแผนเดิม แล้วเริ่มเปิดเกมสวนกลับ" เรจจี มิลเลอร์ ก็ยังคงหนุนหลังศิษย์เก่าสุดตัว

ช่วงพักครึ่งของ NCAA คือสวรรค์ของนักโฆษณา กิจกรรมจากสปอนเซอร์เพียบ คนดูก็เอนจอยกันไป

หลังจากเห็นลูกดังค์ของเคย์ซ บริทนีย์ก็คว้าแขนแอนนี่ กระโดดโลดเต้นกรี๊ดกร๊าดอย่างตื่นเต้น สาวน้อยผมบลอนด์ชอบที่สุดเวลาเห็นเคย์ซโชว์เทพ

ตอนนั้นแอนนี่เองก็เผลอตะโกนเชียร์เหมือนกัน แต่ตอนนี้กลับมาวางมาดนิ่งแล้ว เธออดไม่ได้ที่จะมองบนใส่บริทนีย์ที่ยังเจื้อยแจ้วไม่หยุด

"พอเถอะบริทนีย์ จิบน้ำหน่อยเถอะ คอเธอจะไหม้อยู่แล้วนะ" แอนนี่บ่น

"เชอะ คอฉันยังไหวย่ะ ก็เคย์ซเท่ระเบิดขนาดนั้นนี่!" สาวน้อยผมบลอนด์ยังเพ้อไม่เลิก มองดูแอนนี่ผู้ใจกว้าง บริทนีย์ก็...

"ยัยลามกเอ๊ย!" สองสาวเริ่มตีกันเรียกแขก สร้างความบันเทิงให้คนรอบข้างไปอีก

ในห้องแต่งตัว UCLA โค้ชเบนพูดให้กำลังใจสั้นๆ แล้วเข้าเรื่องแท็กติกทันที

"5 นาทีสุดท้ายของครึ่งแรกเราทำได้ดี กดดันตัวถือบอล ปะทะให้หนัก แต่อย่าล้วงบอลง่ายๆ กดดันไปเรื่อยๆ ฮอลิเดย์ทำเกมรับได้เยี่ยมมาก!" โค้ชเบนชมเชยฮอลิเดย์

"เกมบุกเราต้องเร่งจังหวะขึ้นอีก ต้องวิ่ง ต้องบดขยี้พวกตัวใหญ่ของมัน! เล่นปิ๊กแอนด์โรลกับเบอร์ 5 ให้เยอะ ทาบีตมันออกมากันวงนอกไม่ได้หรอก คอลลิสัน นายต้องคุมจังหวะเกมให้ดีนะ!"

คอลลิสันพยักหน้าเข้าใจทันที ครึ่งแรกเขาบดกับไพรซ์จนน่วม ยิงก็ไม่ค่อยลง แถมเขาถนัดเกมเร็วอยู่แล้วด้วย

"เกมบุกต้องเด็ดขาดกว่านี้เคย์ซ กล้าๆ ยิงหน่อย ไม่ลงช่างมัน เราจะรีบกลับไปตั้งรับ ทิ้งรีบาวด์เกมรุกไปเลย เกมรับนายฟาวล์ได้ รุมสองได้ เปอร์เซ็นต์ลูกโทษพวกมันไม่ได้ดีเด่นอะไร"

เคย์ซพยักหน้ารับ ครึ่งแรกเขาใช้แรงไปเยอะเหมือนกัน การแย่งรีบาวด์แต่ละลูกกินพลังงานมหาศาล

แรงเขาเริ่มลดฮวบๆ แต่ได้พักครึ่งกับเวลานอกในครึ่งหลังมาช่วยกู้ชีพ ก็น่าจะยื้อจนจบเกมได้

หลังจากตาลุงสั่งแผนเสร็จ สตาฟฟ์โค้ชที่เหลือก็เริ่มเตือนเรื่องข้อผิดพลาดในครึ่งแรก เพื่อนร่วมทีมก็เริ่มคุยกัน

"เคย์ซ ลูกดังค์เมื่อกี้รู้สึกไงบ้างวะ?" ฮอลิเดย์ถามด้วยความอยากรู้

"ก็ดีนะ แต่ถ้าอัดแสกหน้าไปเลยน่าจะเท่กว่า!" เคย์ซตอบหน้านิ่งแต่แอบขิง

ได้ยินแบบนั้น เพื่อนร่วมทีมก็โห่ฮากันใหญ่ ห้องแต่งตัวกลายเป็นสวนสนุก ความตึงเครียดหายเป็นปลิดทิ้ง

หลังดังค์ลูกนั้น เคย์ซรู้สึกเหมือนพลังพุ่งพล่านขึ้นมาดื้อๆ สงสัยจะเป็นบัฟจากมิติความฝัน เสียดายที่กว่าจะรู้ผลต้องรอหลังเที่ยงคืนโน่น

ครึ่งหลังเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จะได้ไปต่อหรือกลับบ้านเก่าก็วัดกันที่ 20 นาทีนี้แหละ

ทั้งสองทีมเปิดฉากปะทะกันดุเดือด UCLA เลือกจะชนสู้ทุกจังหวะที่คอนเนตทิคัตเล่นปิ๊กแอนด์โรล คอลลิสันกับฮอลิเดย์สลับกันไล่บี้

บอลไปถึงทาบีต แต่เขารับไม่ถนัด พอจะเคาะบอลลงพื้น เคย์ซก็พุ่งเข้ามาฉกบอลไปดื้อๆ

"ปรี๊ด!" เสียงนกหวีดดัง เคย์ซฟาวล์ล้วงบอล โค้ชเบนปรบมือชอบใจ สั่งให้ลูกทีมเล่นเกมรับแบบนี้แหละ

ส่งบอลเข้าเล่นใหม่ บอลกลับมาที่ทาบีต วงใน UCLA ยืนปักหลักสู้ตาย ท่าโพสต์เพลย์เก้ๆ กังๆ ของทาบีตทำให้ทำแต้มไม่ได้ในที่สุด

เคย์ซเก็บรีบาวด์ได้ปุ๊บก็จ่ายให้คอลลิสันที่เตรียมวิ่งสวนกลับทันที ทั้งทีมเร่งสปีดเต็มสูบ คู่แข่งยังกลับไปตั้งรับไม่ทัน บอลผ่านมือสามคน ฮอลิเดย์ที่ยืนรออยู่เส้นสามแต้มก็ส่องไกลทันที

"สวบ!" เสียงตาข่ายสะบัดไพเราะเสนาะหู 3 แต้มลงไป เหลือตามแค่แต้มเดียว ฮอลิเดย์คำรามลั่น ปลดปล่อยอารมณ์เต็มที่

เสียงเชียร์กระหึ่มสนามปลุกวิญญาณนักสู้ของ UCLA พวกเขาเริ่มไล่บี้ตัวถือบอลของคอนเนตทิคัตอย่างบ้าคลั่ง และมันก็ได้ผล

ไพรซ์ยิงพลาด บอลกระดอนไกล วงใน UCLA เก็บได้แล้วจ่ายสวนให้เคย์ซที่ออกตัวล้อฟรีไปแล้ว

เคย์ซรับบอล เลี้ยงจี้เข้าหาห่วง วาดวงแขนกลางอากาศ

วินด์มิลล์ดังค์สุดสวย!

"ตูม!" บอลถูกยัดลงห่วงอย่างแรง

สนามแตกตื่นด้วยเสียงเฮ UCLA พลิกนำครั้งแรกในเกม

"เกมรับที่ยอดเยี่ยมของ UCLA ทำให้พวกเขาพลิกกลับมานำได้แล้วครับ!" เสียงตื่นเต้นของเรจจี มิลเลอร์ ดังมาจากโต๊ะบรรยาย

ผู้เล่นคอนเนตทิคัตเริ่มรู้ตัวว่าประมาทคู่แข่งเกินไป พวกเขาเน้นครองบอล พยายามยัดเข้าวงในให้มากที่สุด แต่อนิจจา ทักษะของทาบีตยังไม่ถึงขั้น แถมเปอร์เซ็นต์การยิงก็เริ่มตก

ผ่านไป 7 นาทีในครึ่งหลัง ทั้งสองทีมผลัดกันนำผลัดกันตาม คอนเนตทิคัตขอเวลานอกเปลี่ยนตัว แต่ก็ฉีกหนีไม่ออก

เพราะทาบีตเริ่มหมดแรง เขาตามเกมเร็วของ UCLA ไม่ทัน จังหวะเกมที่เร็วขึ้นทำให้เขาเล่นไม่ออก แรงตก ลูกโทษเริ่มแกว่ง ลูกยิงระยะกลางก็ไม่แม่น เขาเริ่มกรอบแล้ว

เหลือเวลา 5 นาที 22 วินาที โค้ชเบนขอเวลานอกบ้าง ตาลุงเตรียมส่งตัวจริงชุดใหญ่ลงไปปิดเกม

"พวกมันหมดแรงแล้ว เตรียมเก็บกระเป๋ากลับบ้านได้เลย รีบาวด์! ป้องกันรีบาวด์ของเราไว้! เร่งจังหวะเกม ยิงให้เด็ดขาด! ตัวใหญ่พวกมันกันวงนอกไม่ได้ เจาะตรงนั้นแหละ!"

โค้ชเบนปลุกใจลูกทีม เคย์ซรู้ว่าเพื่อนๆ ต้องการให้เขาทำแต้ม ที่เขาออมแรงเกมรับวงในมาตลอดทั้งเกมก็เพื่อเวลานี้แหละ!

เคย์ซส่งสัญญาณมือให้คอลลิสัน บอกว่าเพลย์นี้เขาจะจบเอง

ปิ๊กแอนด์โรลง่ายๆ เล่นงานทาบีตที่กันปิ๊กแอนด์โรลไม่เป็น เปิดช่องว่างที่เส้นสามแต้ม ส่องไกลทันที

"สวบ!" ลงไปสวยงาม

ตั้งรับได้แล้วสวนกลับ ใช้แผนเดิม ทาบีตขยับออกมาป้องกัน แต่เคย์ซเร่งเครื่องกระชากหนี เบียดทาบีตเข้าไปเลย์อัพรีเวิร์ส

วงในคอนเนตทิคัตล้าเต็มที ยิงพลาดอีก เคย์ซเก็บรีบาวด์แล้วลุยเองเลย

เจอตัวประกบ เขาเลี้ยงครอสโอเวอร์โยกหลอกจนหัวหมุน แล้วสเต็ปแบ็กยิงสามแต้ม

"สวบ!" สามแต้มลงไปอีกแล้ว

คอนเนตทิคัตต้องขอเวลานอก

ในสนาม แฟน UCLA เฮกันลั่นสนาม เห็นแววชนะรำไร พวกนักพนันก็ตะโกนเชียร์คอแตก

เวลานอกก็ช่วยอะไรคอนเนตทิคัตไม่ได้แล้ว UCLA เล่นกันอย่างเมามัน คอลลิสันกับฮอลิเดย์ผลัดกันแหวกเข้าไป เพื่อนร่วมทีมรู้ดีว่าการเรียกฟาวล์คือทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้

ทาบีตกลายเป็นเสือกระดาษไปแล้ว!

สุดท้าย UCLA ชนะไป 68 ต่อ 60 ส่งคู่แข่งกลับบ้านเก่าสำเร็จ

สิ้นเสียงนกหวีด เคย์ซยืนเอามือยันเข่าหอบแฮ่ก รีดแรงเฮือกสุดท้ายออกมาจนหยดสุดท้าย

"ใส่เต็มแม็กซ์ตั้งแต่ต้นเกมนี่มันเหนื่อยโคตรๆ เลยว่ะ" เคย์ซบ่นในใจ ร่างกายแทบพัง