ตอนที่ 4: กริฟฟิน ปีศาจขาว

เคย์ซกล่อมและล่อหลอกบริทนีย์ที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายกลับมาที่หอพักได้สำเร็จ

สายตาอยากรู้อยากเห็นตลอดทางทำเอาเขาขนลุก สงสัยความสัมพันธ์กับแอนนี่คงจะเข้าสู่ช่วงมรสุมอีกรอบแหงๆ

ไม้ใหญ่ดูแลยาก แต่ถ้าไฟไหม้ป่าก็ต้องรีบดับไฟก่อน

มองดูบริทนีย์ที่ตอนนี้สงบเสงี่ยมเหมือนนกกระทาตัวน้อย เคย์ซก็ใจอ่อน

ยัยนี่ดีไปซะทุกอย่าง ยกเว้นแต่ชอบติดแจไปหน่อย แล้วบางทีก็พูดไม่คิด แก๊งเพื่อนสาวของเธอก็หาเรื่องให้เธอเดือดร้อนมาหลายรอบแล้ว

แอนนี่มีทั้งหน้าอกและสมอง แต่บริทนีย์ดันตรงกันข้ามซะนี่

"ร้องไห้ทำไมฮึ? เรื่องแอนนี่ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย เธอบอกฉันแล้วว่ายกโทษให้เธอแล้ว"

เคย์ซถามเสียงนุ่ม กลัวเธอจะบ่อน้ำตาแตกอีกรอบ

พอได้ยินชื่อแอนนี่ บริทนีย์ก็เงยหน้าขวับ

"ฉันไม่อยากได้คำให้อภัยจากยัยวัวนมนั่นย่ะ!"

พอเห็นสีหน้าจนปัญญาของเคย์ซ เธอก็เสียงอ่อยลง "ก็ได้ ฉันจะไปขอโทษหล่อน"

เห็นท่าทางน้อยใจของบริทนีย์ เคย์ซก็รีบเข้าไปกอดปลอบประโลม

ในที่สุด สาวน้อยผมบลอนด์หน้าแดงระเรื่อก็ซบลงในอ้อมกอดของเคย์ซ อารมณ์แจ่มใสขึ้นทันตา

"นึกว่านายจะไม่สนใจฉัน แล้วไปอยู่กับยัยนมโตนั่นซะแล้ว!"

บริทนีย์กระซิบข้างหูเคย์ซ ลมหายใจหอมกรุ่นเป่ารดต้นคอ

"เธอรู้ใช่มั้ย เราเป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกัน เธอต่างหากคนสำคัญที่สุดในใจฉัน"

สัมผัสนุ่มนิ่มทำเอาเคย์ซไม่อยากปล่อยมือ จังหวะนี้ต้องคำหวานเท่านั้น!

ได้ผล สาวน้อยผมบลอนด์กอดเคย์ซแน่น จุมพิตหอมหวานตามมาทันที

เคย์ซเกือบจะปล่อยให้แม่นางยั่วสวาทคนนี้ทำเสียงานซะแล้ว เลยรีบผละออกจากสาวผมบลอนด์ตาแป๋วที่กำลังส่งสายตายั่วยวน

"เดี๋ยวฉันต้องไปเล่นเวทที่ยิม คืนนี้ไปหาอะไรกินกันเถอะ!"

บริทนีย์ติดกระดุมเสื้อ จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ แล้วส่งสายตาค้อนวงใหญ่ให้เคย์ซ

"เชอะ รู้จักแต่ยกเวท คืนนี้มาที่บ้านฉันนะ เดี๋ยว 5 โมงเย็นฉันมารับ มีสเต๊กของโปรดนายด้วย"

สาวน้อยผมบลอนด์เป็นเศรษฐีนีตัวน้อย พ่อเธอเป็นนักพัฒนาอสังหาฯ ในนิวยอร์ก ซึ่งเคย์ซก็ไม่เคยถามรายละเอียดลึกซึ้ง

แต่บ้านและรถในลอสแอนเจลิสก็บอกฐานะได้เป็นอย่างดี แถมของขวัญที่ซื้อให้เขาก็ไม่เคยมีของถูก

เห็นพ่อหนุ่มตัวโตที่กำลังโชว์ซิกแพ็กและเตรียมจะแต่งตัว บริทนีย์กลอกตาไปมาแล้วกระโดดเข้าใส่เคย์ซทันที

เธอรัดตัวเคย์ซแน่นเหมือนปลาหมึก กระซิบข้างหูเขาว่า:

"ฉันเตรียมชุดชั้นในเซ็กซี่ไว้ที่บ้านด้วย คืนนี้นายห้ามหนีนะ ตามกลับบ้านซะดีๆ!"

เคย์ซแทบสำลักน้ำลายตัวเอง ประโยคนี้คุ้นๆ แฮะ

แต่นึกถึงหุ่นเป๊ะปังของสาวน้อยผมบลอนด์ ไฟราคะในอกก็ลุกโชนทันที

ถึงหน้าอกจะเล็ก แต่ลีลาเธอแพรวพราว ดูท่าคืนนี้ต้องเพิ่มความเข้มข้นใน 'การปะทะ' ซะแล้ว!

เคย์ซเหงื่อท่วมตัวอยู่ในยิม เขาชอบยกเวทและหลงใหลความรู้สึกที่ร่างกายค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น

ยิ่งทุกคืนหลังหลับ ข้อมูลที่ชัดเจนก็ยิ่งยืนยันว่าเขามาถูกทางแล้ว

เสียดายที่เครื่องดื่มฟังก์ชันในมิติความฝันเอาออกมาไม่ได้

ไม่งั้นเคย์ซตั้งทีมวิจัยส่วนผสมของน้ำหญ้างูพลังงานเฟลแน่นอน

เขาอยากตั้งทีมวิจัยความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเองด้วย แต่ทั้งหมดนี้ต้องรอหลังจบ March Madness ก่อน

5 โมงเย็นวันนั้น สาวน้อยผมบลอนด์แต่งตัวสวยเช้งมารับเคย์ซ

มองบริทนีย์ที่จ้อไม่หยุดอยู่เบาะข้างคนขับ เคย์ซยิ้มอย่างรู้ทัน เธอเป็นเด็กสาวที่ไร้เดียงสาจริงๆ

'การปะทะ' ในคืนนั้นดุเดือดเลือดพล่าน ตลอด 48 นาทีของการปะทะความเข้มข้นสูงทำเอาบริทนีย์หน้าแดงและอ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งลนไฟ

หลังจากต่อเวลาพิเศษในห้องน้ำอีก 20 นาที สาวน้อยผมบลอนด์ก็ยอมจำนนโดยดุษณี

กอดสาวน้อยผมบลอนด์ที่หลับปุ๋ย เคย์ซขยับท่าทาง ค่อยๆ ดำดิ่งสู่ห้วงฝัน และกิจวัตรประจำวันในพื้นที่ฝึกซ้อมก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ตี 5 ครึ่งเช้าวันรุ่งขึ้น เคย์ซตื่นตรงเวลา สัมผัสถึงความมหัศจรรย์ในร่างกาย แทบจะเริ่ม 'ออกกำลังกาย' รอบเช้าอีกสักยก

ฟิตเกินไปก็ลำบากเหมือนกันแฮะ

แกะสาวน้อยผมบลอนด์ที่พันแข้งพันขาออก เคย์ซแต่งตัวแล้วออกไปวิ่งจ็อกกิ้ง

อากาศยามเช้าในลอสแอนเจลิสดีมาก สูสูดอากาศบริสุทธิ์แล้วสดชื่นสุดๆ!

พอกลับมาถึงบ้านบริทนีย์ สาวสวยยังหลับอยู่ เคย์ซส่ายหัว เกมรับเธอยังต้องฝึกอีกเยอะ เจอ 'ความเข้มข้น' ระดับนี้เข้าไปถึงกับสลบเหมือด!

เขาวางมื้อเช้าที่ซื้อมาไว้ในห้องกินข้าว เขียนโน้ตทิ้งไว้ แล้วขับรถออกมา

พอเคย์ซมาถึงโรงยิม สมาชิกในทีมก็มากันครบแล้ว โค้ชเบนเริ่มเรียกรวมพล เตรียมจะปราศรัย

"เอาล่ะไอ้หนู เช้านี้เราซ้อมรวมกันต่อ ส่วนบ่ายนี้ มหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาจะมาแข่งอุ่นเครื่องกับเรา แค่นี้แหละ!"

สมาชิกในทีมฮือฮาทันที นี่มันคู่แข่งสายตรงในกลุ่มเลยนะ

วันนี้วันที่ 7 มีนาคม รอบแรกเริ่มวันที่ 17 มาแข่งอุ่นเครื่องกับทีมในกลุ่มเดียวกันเวลานี้ เส้นสายของเฮดโค้ชต้องปึกขนาดไหนเนี่ย

แต่เคย์ซกลับคิดหนัก การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ก็เรื่องหนึ่ง แต่เขาเดาว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้มอง UCLA เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวจริงๆ

ก็สื่อหลักและโต๊ะพนันทุกสำนักต่างฟันธงว่าปีนี้ UCLA มีโอกาสตกรอบแรกสูงลิ่ว

ฮอลิเดย์สะกิดเคย์ซ:

"เบลค กริฟฟิน จะลงด้วยมั้ย? หมอนี่กำลังมาแรง ปีนี้มีโอกาสเป็นดราฟต์เบอร์หนึ่งสูงมาก"

เคย์ซรู้สึกน้อยใจนิดๆ ดูแสงที่ส่องไปที่หมอนั่นสิ ปีที่แล้วเขาเล่นดีขนาดนั้น แต่กลับไม่ค่อยมีคนเชียร์เท่าไหร่

"ดราฟต์มันก็แค่เรื่องสนุกๆ จะสร้างชื่อจริงๆ ต้องพึ่งตัวเองเว้ย" เคย์ซพูดเก๊กขรึมทำหน้าตาย

คอลลิสันก็รู้สึกหมั่นไส้นิดๆ ใครจะไปทนไหว กริฟฟินดังระเบิดขนาดนี้ แถมปีนี้การ์ดล้นตลาด จะบอกว่าไม่จิตตกก็โกหกแล้ว

การซ้อมช่วงเช้าจบลงท่ามกลางคำพูดเหน็บแนมของลูกทีม

มื้อเที่ยง นักบาส UCLA ได้เจอกับคู่แข่ง เมื่อเช้าเพิ่งนินทาเขาอยู่หยกๆ ตอนนี้ดันกระดี๊กระด๊าขอถ่ายรูปด้วยซะงั้น

เคย์ซไม่หน้าบางขนาดนั้น เขาเข้าไปทักทายกริฟฟินด้วยการกอด วางมาดเจ้าถิ่นผู้ยิ่งใหญ่

ทั้งสองเคยเจอกันเมื่อปีที่แล้ว ถือว่าเป็น 'พี่น้องแค่เปลือกนอก' ที่เคยเที่ยวด้วยกัน

"เคย์ซ ปีนี้นายจะลงดราฟต์ใช่มั้ย? จำได้ว่านายเกิดปี 1990 อายุน่าจะถึงแล้วนะ?"

กริฟฟินชวนคุยไปกินไป

"แน่นอน นายต้องได้เบอร์หนึ่งชัวร์ ยินดีล่วงหน้าเลยนะ" เคย์ซเริ่มมหกรรมอวยกันเอง

กริฟฟินทำท่าถ่อมตัว:

"ดราฟต์อะไรยังไม่แน่ไม่นอนหรอก เฮ้ สาวๆ ที่ลอสแอนเจลิสนี่แจ่มจริงแฮะ"

หมอนั่นส่งสายตารู้กันให้เคย์ซ

ไอ้สัตว์ป่า! นี่มันป่าของข้าเว้ย!

แต่บท 'พี่น้องแค่เปลือกนอก' ต้องดำเนินต่อไป เคย์ซบอกว่าคืนนี้นายน้อยลีเลี้ยงเอง รับรองถึงใจ!

ในโรงยิม มองกริฟฟินโชว์ดังก์ตอนวอร์มอัพ

ผู้เล่นรอบๆ และไทยมุงที่แวะมาดูต่างส่งเสียงฮือฮา เคย์ซรู้สึกอิจฉาตาร้อนผ่าวๆ อีกแล้ว

จริงๆ แล้ว ข้อมูลร่างกายปัจจุบันของเคย์ซถือว่าดีมาก วิงสแปนและจุดตบยอดเยี่ยมทั้งคู่

แต่เขารู้สถานการณ์ตัวเองดี ความระเบิดพลัง ความแข็งแกร่งของแกนกลาง ความยืดหยุ่น และการประสานงานของร่างกายยังไม่ถูกปลดล็อกออกมาเต็มที่

ทั้งหมดเป็นเพราะน้ำหญ้างูพลังงานเฟลมันออกฤทธิ์ช้าไป เคย์ซแอบบ่นในใจ

ถ้ามีเซรุ่มซูเปอร์ทหารหรืออะไรเทือกนั้น คงเปลี่ยนเขาให้เป็น 'สัตว์ประหลาดจอมโวยวาย' ได้ทันที!

ดูท่าเขาคงต้องตั้งทีมเทรนเนอร์ส่วนตัวมาดูแลจริงๆ แล้ว ความเร็วในการพัฒนาร่างกายมันช้าเกินไป!

วอร์มอัพใกล้เสร็จ โค้ชเบนเรียกทุกคนรวมพล:

"เล่นตามแผนที่วางไว้ ฉันจะไม่พูดซ้ำ ป้องกันรีบาวด์ สกรีนไม่มีบอลให้ดี ไปลุยเลยไอ้หนู"

"เพี้ยะ!"

กริฟฟินปัดบอลได้ และเกมก็เริ่มขึ้น