บทที่ 26: ผัดกับข้าวโชว์หลี่เสวี่ยชิง

เฉินลินน่าเองก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

หลังจากจ่ายตลาดและกลับมาถึงห้องเมื่อช่วงสาย เธอจัดการงานบ้านจนเสร็จเรียบร้อย

เมื่อภารกิจยุ่งๆ จบลง

เธอก็มานั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาเป็นเวลานาน

ในหัวมีแต่เรื่องของหวังฉู่เต็มไปหมด

"ไหนบอกว่าจะย้ายมาอยู่ด้วยกัน... แล้วทำไมจู่ๆ ก็หายไปดื้อๆ ล่ะ?"

เธอกัดริมฝีปากเบาๆ ปลายนิ้วมือกดเข้าหากันแน่นจนซีดขาว

"หวังฉู่... คงไม่ทิ้งฉันไปแล้วหรอกนะ?"

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา เฉินลินน่าที่ความว่างเปล่าในใจเพิ่งได้รับการเติมเต็ม ก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

ดังนั้น...

ด้วยความคิดที่ว่า "ลองดูสักตั้ง" เธอจึงตัดสินใจไปเคาะประตูห้องข้างๆ

สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ หวังฉู่อยู่ห้องจริงๆ!

มิหนำซ้ำ เขายังดึงเธอกลับเข้าไปในห้อง แล้วเริ่มปฏิบัติการ 'ปลดเปลื้องอาภรณ์' ของเธอทันที!

"อื้อ..."

สีหน้าของเธอแสดงอาการขัดขืนเล็กน้อย แต่นั่นก็เป็นเพียงปฏิกิริยาภายนอกเท่านั้น

วินาทีที่มือของหวังฉู่สัมผัสร่างกาย เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นผู้ใช้พลังระดับรวมปราณ ซึ่งสูงกว่าหวังฉู่ถึงหนึ่งระดับใหญ่ๆ!

แต่เธอกลับปล่อยให้หวังฉู่กระทำตามอำเภอใจอย่างว่าง่าย!

"เมื่อวาน... ไปไหนมา... ทำไม... ถึงไม่กลับห้อง..."

"คุณมีสิทธิ์มาสั่งผมตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?"

เฉินลินน่าร้องครางแผ่วเบา

ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูก็ดังแทรกขึ้นมา!

"หวังฉู่! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!"

ร่างกายของเฉินลินน่าเกร็งสะท้านขึ้นมาทันที เธอกระซิบเสียงสั่น

"เสวี่ยชิงนี่..."

เมื่อวานพวกเธอเพิ่งจะทำเรื่องอย่างว่าโดยมีบานประตูกั้นอยู่ที่ห้องของเธอเอง

วันนี้มาที่ห้องหวังฉู่ ก็ยังมาเจอกับหลี่เสวี่ยชิงอีกจนได้!

ปกติลูกสาวตัวดีเดือนหนึ่งแทบจะไม่กลับบ้านสักครั้ง!

ทำไมช่วงนี้ถึงขยันกลับมาติดๆ กันสองวันแบบนี้?

"ไม่ต้องไปสนใจ"

เฉินลินน่าทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่น พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่ส่งเสียงเล็ดลอดออกไป

ส่วนหลี่เสวี่ยชิงที่อยู่หน้าประตู...

เห็นได้ชัดว่าไม่มีทีท่าจะล้มเลิกความตั้งใจ

ปัง! ปัง! ปัง!

"หวังฉู่! อย่ามัวแต่หดหัวอยู่ข้างในแล้วทำเงียบนะ!"

"ฉันรู้นะว่านายอยู่! มาเปิดประตูเดี๋ยวนี้!!"

"..."

เมื่อเห็นลูกสาวร้อนรนขนาดนั้น เฉินลินน่าก็เริ่มทนไม่ไหว เธอกระซิบเสียงแผ่ว

"ฉู่... ปล่อยฉันไปหลบในห้องก่อนเถอะ"

หวังฉู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"จะหลบทำไม?"

พูดจบ

หวังฉู่ก็อุ้มร่างของเฉินลินน่า เดินดุ่มๆ ตรงไปที่ประตูหน้าทันที!

เฉินลินน่า: "????"

"ฉู่! เธอจะบ้าเหรอ!?"

"..."

แกร๊ก

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น หวังฉู่แง้มประตูออกเล็กน้อย เขาโผล่หน้าออกมามองหลี่เสวี่ยชิงด้วยสีหน้าหงุดหงิดรำคาญใจ

"เป็นบ้าอะไร? มาเอะอะโวยวายแต่เช้าหาพระแสงอะไรวะ?"

"หวังฉู่! ทำไมนายถึงเปิดประตูช้าขนาดนี้! รู้ไหมว่าฉันยืนรอข้างนอกนานแค่ไหนแล้ว!"

ทันทีที่ปากขยับ หลี่เสวี่ยชิงก็เริ่มสาดคำตำหนิใส่หวังฉู่ทันที!

ขณะที่เธอกำลังจะแทรกตัวดันประตูเข้าไป ก็พบว่าร่างกายกำยำของหวังฉู่ขวางทางไว้อยู่

"หลบไปนะ ให้ฉันเข้าไป!"

พูดจบ

หลี่เสวี่ยชิงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ร่างกายท่อนบนของหวังฉู่ที่โผล่พ้นประตูออกมานั้น... เปลือยเปล่า

"นาย... นายทำอะไรอยู่?"

หวังฉู่ตอบเสียงเย็นชา

"กำลัง 'ล่อ' แม่เธออยู่ รีบไสหัวไปซะ!"

"ฉันไม่มีเวลามาเสวนากับเธอ!"

หลี่เสวี่ยชิงรีบเอาตัวเข้าขวาง ดันประตูที่หวังฉู่กำลังจะปิดไว้อย่างรวดเร็ว พร้อมขู่เสียงเขียว

"หวังฉู่! ถ้านายไม่เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ชาตินี้ฉันจะไม่คุยกับนายอีกเลยนะ!"

หวังฉู่ร้อง "เหอ" ออกมาคำหนึ่ง

มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?

"เยี่ยมไปเลย! งั้นจำคำพูดตัวเองไว้ให้ดี ห้ามมาคุยกับฉันอีกนะ ดีล!"

หลี่เสวี่ยชิงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด

"หวังฉู่! ถ้านายไม่เปิดประตู ฉันจะพังมันเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

ในฐานะผู้ใช้พลังระดับพรสวรรค์คลาส S ขั้นผลัดกระดูก เธอมั่นใจว่าสามารถระเบิดประตูห้องหวังฉู่ให้กระจุยได้ด้วยสกิลเดียว

ได้ยินดังนั้น

หัวใจของเฉินลินน่าบีบรัดแน่น

ถ้าประตูระเบิดออก สภาพเบื้องหลังประตูนี้มันก็... ไม่นะ!

เรื่องพรรค์นั้น... ได้โปรดอย่าให้เกิดขึ้นเลย!!

คนอย่างหวังฉู่หรือจะยอมให้หลี่เสวี่ยชิงข่มขู่? เขาแค่นเสียงเยาะ

"ถ้าไม่อายที่จะให้คนทั้งโรงเรียนรู้ว่าเธอโดนตำรวจลากเข้าคุกข้อหาบุกรุก ก็เชิญเลย"

หลี่เสวี่ยชิง: "..."

เมื่อเห็นว่าใช้ไม้แข็งกับหวังฉู่ไม่ได้ผล หลี่เสวี่ยชิงจึงเปลี่ยนกลยุทธ์ ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง

"หวังฉู่... ฉันรู้นะว่านายกำลังโกรธ"

"แต่... เจิ้งเซี่ยอวี่เป็นกัปตันทีม ฉันเปลี่ยนการตัดสินใจของเธอไม่ได้"

"เชื่อฉันเถอะ... แค่นายยอมกลับมาเชื่อมจิตกับพวกเรา แล้วส่งเกราะรุ่นเก่ากับยาฟื้นฟูฉับพลันพวกนั้นมาให้"

"แม่ของเจิ้งเซี่ยอวี่เป็นถึงเซียนดาบเชียวนะ เรื่องโควตาเข้าเรียนพิเศษสำหรับนายมันง่ายนิดเดียว..."

"แล้วก็... นายชอบฉันมาตลอดไม่ใช่เหรอ?"

"เอาไว้สอบติดมหาวิทยาลัยเมืองหลวงเมื่อไหร่ ฉันจะยอมให้โอกาสนายคบกับฉันก็ได้..."

"..."

"ให้โอกาสฉัน?"

หวังฉู่แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ

"สมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง? อย่ามายุ่งเรื่องของชาวบ้าน แล้วไสหัวไปซะ"

หลี่เสวี่ยชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เรื่องของชาวบ้าน? นายกำลังทำธุระอะไรอยู่?"

"แล้วเธอคิดว่าฉันทำอะไรอยู่ล่ะ?"

สิ้นเสียงนั้น

หวังฉู่ก็เริ่มปฏิบัติการ 'ซอยกระทะ' ทันที

หลี่เสวี่ยชิงยืนนิ่งอึ้ง

เสียงนั่นมัน...?

เฮ้ย นายทำอะไรอยู่หลังประตูนั่นน่ะ!!

ฉันยังยืนอยู่ข้างนอกนะ! ประตูก็ยังแง้มอยู่! นายกล้าทำเรื่องแบบนี้ต่อหน้าต่อตาฉันเลยเหรอ?

ไม่เห็นแก่หน้าฉันบ้างเลยหรือไง?

วินาทีต่อมา!

ปัง!

ประตูถูกกระแทกปิดใส่อย่างแรง!

ทิ้งให้หลี่เสวี่ยชิงยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่หน้าห้องด้วยความช็อก!

และยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่คาใจ!

ไม่รู้ทำไม... หลี่เสวี่ยชิงถึงรู้สึกว่าเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับ 'เสียงคั่วกระทะ' เมื่อกี้... มันฟังดูคุ้นหูชอบกล??

หรือว่าเจ้า 'กระทะเหล็ก' ใบนั้น จะเป็นคนที่เธอรู้จักกันนะ?

...

หลังจากเช็ดทำความสะอาด 'คราบน้ำ' บนพื้นจนเรียบร้อย

เฉินลินน่าเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ

"ฉู่... ถึงยังไง เสวี่ยชิงก็ยังเป็น..."

หวังฉู่พูดแทรกขึ้นด้วยใบหน้าเย็นชา

"น้าลินน่า ไม่ต้องพูดแล้วครับ"

"ถ้าไม่ได้เห็นแก่น้าลินน่า เมื่อกี้ผมคงไม่เสียเวลาคุยกับยัยนั่นแม้แต่คำเดียว"

"เข้าใจแล้ว..."

เฉินลินน่ารู้ดีว่าสิ่งที่หวังฉู่พูดคือความจริง

เธอเห็นทุกอย่างที่หลี่เสวี่ยชิงทำกับหวังฉู่มาโดยตลอด

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ไม่ว่าหลี่เสวี่ยชิงจะทำอะไร เธอคงเข้าข้างลูกสาวอย่างไม่มีข้อแม้

แต่ตอนนี้... หวังฉู่เปลี่ยนสถานะจากเพื่อนสมัยเด็กของลูกสาว กลายเป็น 'อาหวัง' ไปแล้ว... บริบทมันเปลี่ยนไปแล้ว...

เฉินลินน่าพักเรื่องชวนปวดหัวไว้ก่อน แล้วเอ่ยถาม

"ฉู่ เมื่อคืนเธอไปไหนมาเหรอ?"

"ผมกำลังจะบอกพอดี"

หวังฉู่ไม่ได้เอ่ยถึงเฉียนอิงอิง

แม้ว่าด้วยค่าความเสื่อมทราม 100% ของเฉินลินน่า จะทำให้มั่นใจได้ว่าไม่มีปัญหาอะไร

แต่ก็ไม่จำเป็นต้องพูด

"มะรืนนี้ผมจะไปเมืองหลวงครับ"

"ไปเมืองหลวง? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? ต้องการให้ช่วยไหม?"

เฉินลินน่าถามด้วยความเป็นห่วง มือเรียวคว้าแขนของหวังฉู่ไว้แน่น

หวังฉู่ส่ายหน้าเบาๆ สีหน้าจริงจังขึ้น

"ผมรับปากเพื่อนคนหนึ่งไว้ว่าจะไปเมืองหลวง เพื่อเข้าร่วม 'แดนมายา' ที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้น่ะครับ"