บทที่ 27: ทีมรบเซี่ยอวี่เห็นความหวังพิชิตดันเจี้ยนแล้ว!

เพียงไม่นาน สองวันก็ผ่านไป

"ให้ตายเถอะ ทีมรบจื่อจิงนี่มันจะเก่งเกินคนไปแล้ว... ใช้เวลาแค่สามวันก็ทำลายสถิติเดิมของทีมรบเซี่ยอวี่ซะยับเยิน!"

"เฮือก... ทำไมเมื่อก่อนเราไม่ทันสังเกตนะว่าทีมรบจื่อจิงจะเทพขนาดนี้?"

"ได้ข่าวว่าทีมรบจื่อจิงเหลือสมาชิกแค่สี่คนเองนะ ขนาดคนไม่ครบยังทำลายสถิติได้ น่ากลัวจริงๆ..."

"ดูนั่นสิ ทีมรบเซี่ยอวี่ล้มเหลวกลับมาอีกแล้ว!"

"..."

เสียงวิพากษ์วิจารณ์เย้ยหยันจากนักเรียนรอบข้างเปรียบเสมือนฝ่ามือที่ตบหน้าสมาชิกทีมรบเซี่ยอวี่ที่เพิ่งเดินออกมาจากดันเจี้ยน [รังมังกรปฐพี] ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จากความโกรธเกรี้ยวและดื้อรั้นเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้ใบหน้าของเจิ้งเซี่ยอวี่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความด้านชา

เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบาหวิว

"ล้มเหลวอีกแล้ว..."

"ทำไมถึงล้มเหลวอีกแล้วนะ... ปัญหามันอยู่ตรงไหนกันแน่?"

แม้จะไม่อยากยอมรับความจริง

แต่ดูเหมือนว่า... นับตั้งแต่หวังฉู่ถูกไล่ออกจากทีม ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังเท้า!

เธอเงยหน้าที่ก้มต่ำขึ้นมองหลี่เสวี่ยชิงทันที

"เสวี่ยชิง เธอยังหาตัวหวังฉู่ไม่เจออีกเหรอ?"

หวังฉู่?

พอได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของหลี่เสวี่ยชิงก็บิดเบี้ยวราวกับเพิ่งกลืนของเน่าลงคอ

เธอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนที่หวังฉู่โชว์ลีลา 'ซอยกระทะ' ใส่หน้าเธอผ่านช่องประตู แล้วตอบกลับไปอย่างเสียไม่ได้ว่า

"ยังไม่เจอ"

"ฉันบอกแม่ไปแล้ว ถ้ามีข่าวหวังฉู่แม่จะรีบบอกฉันทันที"

เธอรีบพูดแก้ต่างให้ตัวเองต่อ

"อีกอย่าง เราไม่จำเป็นต้องง้อหวังฉู่หรอก ด้วยฝีมือระดับพวกเรา ลองพยายามอีกสักสองสามวัน เดี๋ยวก็ผ่านเองแหละน่า"

อีกสักสองสามวัน... จูปาตั้นได้แต่เงียบกริบ

หลายวันมานี้ พวกเขาใช้คำพูดนี้ปลอบใจตัวเองทุกครั้งที่ล้มเหลวจากดันเจี้ยน

แต่ผลลัพธ์คือทุกครั้งเจิ้งเซี่ยอวี่ต้องลงเอยด้วยการถูกมังกรปฐพีตบติดผนัง ดูยังไงก็ไม่เห็นหนทางที่จะผ่านได้เลยสักนิด

ไอลีนเดาะลิ้นขัดจังหวะขึ้นมา "ดูท่าคงต้องพึ่งฉันแล้วล่ะมั้ง"

เจิ้งเซี่ยอวี่ถามด้วยความแปลกใจ "หืม? เธอมีแผนเหรอ?"

ไอลีนหัวเราะในลำคอ "ฉันนัดเจอกับหมอนั่นที่เพิ่งโดนทีมรบจื่อจิงเขี่ยทิ้งมา ได้ข่าวว่าเขามีสูตรลับสปีดรันของทีมนั้นอยู่"

ดวงตาของสมาชิกทีมรบเซี่ยอวี่เป็นประกายขึ้นมาทันที

ในที่สุดพวกเธอก็เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ในการพิชิตดันเจี้ยนแล้ว!

...

ในขณะเดียวกัน ณ อีกฟากหนึ่ง

วันนี้เป็นวันที่ [แดนมายา] เปิดออก หวังฉู่เดินทางมาถึงฐานทัพของทีมรบจื่อจิงตามเวลานัดหมาย

ทันทีที่ก้าวมาถึงหน้าประตู

หนิงจูชิงที่เห็นหวังฉู่ก็แทบจะกระโดดโลดเต้นเข้ามาหา รอยยิ้มสดใสระบายเต็มใบหน้า

"หวังฉู่ มาแล้วเหรอ"

"อื้ม ขอโทษทีนะที่ให้รอนาน"

หวังฉู่พยักหน้ารับยิ้มๆ

ที่มาช้าก็เพราะน้าลินน่าเรียกร้องหนักไปหน่อย ยื้อเวลาอยู่นานสองนาน

ตั้งแต่รู้ว่าเขาจะไป [แดนมายา] เฉินลินน่าก็เอาแต่กัดริมฝีปาก ลากเขาไปรดน้ำพรวนดิน [ดอกไม้แห่งความโลภ] อย่างบ้าคลั่ง

โชคดีที่หวังฉู่ยังหนุ่มยังแน่นและสุขภาพแข็งแรง ไม่อย่างนั้นวันนี้คงลุกจากเตียงไม่ไหวแน่ๆ

ด้านหลังหนิงจูชิงมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินตามมา ใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนาตาโต สวมเครื่องแบบทหารรีดเรียบกริบ อินธนูบนบ่าเป็นประกายวาววับ

เมื่อเห็นท่าทีดี๊ด๊าของหนิงจูชิง คิ้วเข้มของเขาก็เลิกขึ้นสูงอย่างเห็นได้ชัด สายตาคมกริบกวาดมองหวังฉู่ราวกับใบมีด สื่อความหมายชัดเจนว่า

ไอ้เด็กนี่สินะ?

"หนิง นี่ใครเหรอครับ..."

หวังฉู่รู้สึกคุ้นหน้าชายคนนี้อยู่บ้าง น่าจะเป็น NPC สำคัญในเนื้อเรื่องเกม หรือไม่ก็เคยเห็นผ่านตาในทีวี

ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ดูไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

หนิงจูชิงปรับสีหน้าให้เป็นงานเป็นการ ก่อนจะหันมาแนะนำ

"นี่คือผู้บัญชาการมณฑลทหารไหวไห่แห่งมณฑลต้าเซี่ย ท่านจางหยวนค่ะ"

จางหยวน?!

ได้ยินชื่อนี้ หวังฉู่ก็นึกออกทันที!

ผู้บัญชาการจางหยวนแห่งมณฑลทหารไหวไห่ ยอดฝีมือระดับสื่อเทพ!

จางหยวนพยักหน้าให้หวังฉู่เล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงเข้ม

"หวังฉู่ ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงสักทีนะ"

หวังฉู่เลิกคิ้ว "ท่านผู้บัญชาการจาง พูดเหมือนมีนัยแฝงนะครับ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะครับ"

จางหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "นับตั้งแต่คุณหนูเลือกนายเป็นคู่หูลง [แดนมายา] ชื่อของนายก็กลายเป็นประเด็นร้อนแรงในหมู่ชนชั้นสูงทั่วทั้งมณฑลต้าเซี่ย"

หนิงจูชิงส่งสายตาปรามจางหยวน แต่เขาทำเมินไม่สนใจ

"ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมคุณหนูถึงเลือกผู้ใช้พลังที่มีแค่พรสวรรค์ระดับ B แถมเพิ่งก้าวสู่ระดับผลัดกระดูก ให้มาร่วมทีมลุย [แดนมายา]"

"แต่ทว่า..."

จางหยวนเว้นจังหวะ หรี่ตาลงเล็กน้อย

"ดูเหมือนข่าวลือจะผิดเพี้ยนไปนะ นายไม่ได้เพิ่งก้าวสู่ระดับผลัดกระดูก แต่นายอยู่ระดับผลัดกระดูกขั้นสี่เป็นอย่างน้อยแล้วต่างหาก"

"คุณลุงจางคะ..."

หนิงจูชิงเริ่มไม่พอใจ คิ้วเรียวขมวดมุ่นพยายามจะแทรก แต่จางหยวนยกมือห้ามไว้

"คุณหนูครับ ขอผมพูดอีกสักหน่อยเถอะ"

สายตาอันดุดันของจางหยวนจับจ้องไปที่หวังฉู่ สีหน้าจริงจังถึงขีดสุด

"ฉันไม่สนหรอกว่าคนอื่นจะพูดยังไง ฉันเชื่อมั่นในการตัดสินใจของคุณหนู ในเมื่อเธอเลือกนาย เธอก็ย่อมมีเหตุผลของเธอ"

"แต่"

"[แดนมายา] ไม่ใช่เรื่องเล่นขายของ ไม่ใช่แค่คนในมณฑลต้าเซี่ย แต่ทุกมณฑลทั่วประเทศกำลังจับตามองพวกนายอยู่ รอดูว่าพวกนายจะขายหน้าไหม จะเกิดเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้นหรือเปล่า"

ทุกคำพูดของเขาหนักแน่นราวกับหินผา

"อย่าทำให้เธอต้องเสียใจที่เลือกคนผิด"

หวังฉู่: "..."

หือ?

ทำไมฟังดูเหมือนพ่อตากำลังฝากฝังลูกสาวในวันแต่งงานเลยวะ? ดราม่าอะไรเบอร์นั้น??

หวังฉู่ไม่ได้ตอบกลับแบบทีเล่นทีจริง แต่จ้องมองจางหยวนกลับด้วยสายตามุ่งมั่น

"ท่านผู้บัญชาการจาง โปรดวางใจเถอะครับ"

"ในฐานะพลเมืองต้าเซี่ย ผมรู้ดีว่า [แดนมายา] ทุกแห่งมีความสำคัญต่อประเทศชาติแค่ไหน"

"ในเมื่อผมรับปากคำเชิญของคุณหนูหนิง ผมย่อมมั่นใจในความสามารถของตัวเองครับ"

จางหยวนพยักหน้าเล็กน้อย

พูดตามตรง ตอนแรกเขาเตรียมบทโหดมาเต็มที่เพื่อเล่นบทตัวร้าย

ถ้าไอ้หนุ่มที่ชื่อ "หวังฉู่" ดูไม่เอาถ่านตั้งแต่แวบแรก ต่อให้หนิงจูชิงจะโกรธ เขาก็จะขัดขวางหัวชนฝาแน่นอน

แต่พอได้เห็นตัวจริง ความกังวลในใจก็มลายหายไป

แวบแรก: หมอนี่ดูไม่เหมือนพวกสิบแปดมงกุฎ... แวบสอง: ดูพึ่งพาได้ไม่เลว... แวบสาม... อืม เข้าท่าแฮะ!

ด้วยอานิสงส์จากการเพิ่มค่าสถานะมหาศาลจาก [เชื่อมจิตเทพธิดา] ทำให้หวังฉู่เริ่มฉายแววเสน่ห์ดึงดูดใจออกมาอย่างล้นเหลือ

"ยังพอมีเวลา เดี๋ยวฉันจะแชร์ข้อมูลเกี่ยวกับ [แดนมายา] ที่รวบรวมมาได้ให้นายดู"

ขณะพูด จางหยวนก็วาดมือกลางอากาศ

ม่านแสงสีฟ้าจางๆ แผ่ขยายออกมาราวกับระลอกคลื่น ครอบคลุมไปทั่วห้องรับแขกในพริบตา

ประกายตาของหวังฉู่วูบไหว

ความสามารถพิเศษของผู้ใช้พลังระดับสื่อเทพ: ฉายภาพจิต

"นี่คือ 'ฉายภาพจิต' พอนายก้าวสู่ระดับสื่อเทพ นายก็จะทำได้เอง"

สังเกตเห็นสีหน้าของหวังฉู่ จางหยวนจึงเอ่ยอธิบายอย่างเรียบเฉย

"ภายในอาณาเขตนี้ ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน รวมถึงเสียงด้วย"

พูดจบ

เขาก็เคาะนิ้วกลางอากาศเบาๆ แผนที่โฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้น

หวังฉู่จำได้ทันทีว่าเป็นแผนที่ของมณฑลต้าเซี่ย

บริเวณชายแดนของมณฑลต้าเซี่ย มีจุดสีแดงขนาดใหญ่ปรากฏอยู่

"นี่คือตำแหน่งที่ [แดนมายา] แห่งนี้ปรากฏขึ้น อยู่ตรงรอยต่อระหว่างมณฑลต้าเซี่ยกับมณฑลไท่ชาง"

อยู่ตรงรอยต่อระหว่างมณฑลต้าเซี่ยกับมณฑลไท่ชางงั้นหรือ?

ตอนนี้หวังฉู่เข้าใจแล้วว่าทำไม [แดนมายา] แห่งนี้ถึงได้รับความสนใจเป็นพิเศษ!

เพราะว่า!

สำหรับ [แดนมายา] ที่ปรากฏขึ้นในพื้นที่พิพาทเรื่องกรรมสิทธิ์ มีวิธีเดียวเท่านั้นที่จะยุติปัญหาได้!

นั่นก็คือ... การประลอง!