ตอนที่ 9 มินาโตะกับผู้ล่าความตาย

การพูดคุยของบาโคริโอ้กับคุรามะใช้เวลาไม่นาน ดังนั้นเมื่อออกมาจากพื้นที่ผนึก นารูโตะยังคงมีความกระตือรือร้นเหมือนเดิมในการพบพ่อแม่ของเขา บาโคริโอ้จึงเริ่มอธิบายให้เขาฟังว่าต้องทำอย่างไรจึงจะเข้าไปในพื้นที่นั้นได้ แต่ไม่ว่าจะพยายามแนะนำเขาอย่างไร นารูโตะก็ไม่สามารถทำสมาธิอย่างถูกต้องและทำจิตใจสงบไม่ได้ ในตอนนี้เขากำลังหาวิธีที่จะทำให้มีสมาธิมากขึ้น

'ดูเหมือนว่านี่คือสาเหตุที่เขาไม่สามารถเรียนรู้คาถาแยกเงาได้ เด็กคนนี้ไม่สามารถแม้แต่จะจดจ่อกับการทำอะไรแค่อย่างเดียว ไม่ต้องพูดถึงการอะไรหลายๆอย่างพร้อมกันเลย' บาโคริโอ้คิด

หลายคนสงสัยว่าทำไมคนอย่างนารุโตะที่เรียนไม่ถึงคาถาแรงค์ E ถึงสามารถเรียนรู้คาถาอย่างเช่น คาถาแยกเงาพันร่าง ได้ทันที เพราะนั่นถือว่าคาถาเป็นระดับ A และเป็นวิชาต้องห้าม เหตุผลง่ายๆที่คาถาแยกเงาพันร่างนั้นอยู่ในอันดับ A เพราะเป็นการสร้างร่างแยกที่คล้ายกับร่างจริงแตกต่างจากร่างแยกทั่วไปที่เหมือนกันแค่ภายนอก และการแยกจักระของผู้ใช้ระหว่างร่างแยก ดังนั้นจำนวนร่างแยกก็จะยิ่งมากขึ้น จักระที่เหลืออยู่ในร่างกายหลักจะยิ่งต่ำลงและทำให้ผู้ที่มีจักระปกติรู้สึกอ่อนล้าอย่างมากจากการสูญเสียจักระ นั่นเป็นเหตุผลที่มีเพียงนารูโตะเท่านั้นที่สามารถใช้มันได้อย่างมีประสิทธิภาพ นั่นเป็นเพราะจักระของเขาถูกใช้มาจากตัวของเก้าหาง เหตุผลต่อไปที่นารูโตะใช้ได้  เพราะเขาไม่จำเป็นต้องควบคุมร่างแยกพวกนั้นด้วยตนเอง เนื่องจากร่างแยกของคาถานี้นั้นจะสืบทอดความทรงจำและประสบการณ์ทั้งหมดของผู้ใช้ออกมา ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องหลายอย่างพร้อมกันหรือโฟกัสไปที่จุดใดจุดหนึ่ง

บาโคริโอ้เริ่มคิดหนักเกี่ยวกับวิธีที่ทำให้นารูโตะมีสมาธิ

“เฮ้ นารูโตะ อยากกินเค้กอีกไหม?”

นารูโตะพยักหน้า "งั้นเหรอ?" เขาจึงเปลี่ยนจากการอธิบายมาเป็นเค้กแทน

"ถ้างั้นลองทำแบบนี้ดูสิ" บาโคริโอ้ให้เขานอนหงายแล้ววางชามที่ได้มาจากบ้านลงบนท้องของเขา 'ถ้าหากไม่ได้ผลอีก ฉันก็ไม่สอนแล้ว' บาโคริโอ้คิดอย่างรำคาญใจ

"ตอนนี้อย่าขยับและจินตนาการว่านายมีก้อนเค้กอยู่เหนือท้องของนาย และพยายามจ้องมันโดยเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่เค้กนั้น" และวิธีการบ้าๆนี้มันได้ผล และบาโคริโอ้ก็เดินตามหลังเขาเข้าไปด้านในผนึก

เขาเห็นนารูโตะมองอย่างสงสัยที่ประตูบานใหญ่ คุรามะนั่งอยู่ข้างหลังโดยไม่สนใจสายตาของนารูโตะ และหลังจากที่สังเกตเห็นว่าบาโคริโอ้อยู่ด้วย เขาก็หันมาหาและถามด้วยท่าทางมีความหวัง "พ่อแม่ของฉันอยู่ที่ไหน"

“นายจะได้พบกับพวกเขาในเร็วๆนี้” บาโคริโอ้พูดขณะเดินไปที่ประตูบานใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตรงไปยังกระดาษประทับตราที่อยู่ตรงกลางประตูซึ่งถือมันไว้เหมือนแม่กุญแจ คุรามะดูทึ่งกับสิ่งที่บาโคริโอ้กำลังจะทำ มันเฝ้าดูทุกการกระทำของเขาอย่างระมัดระวัง แล้วก็ตกใจเมื่อเห็นบาโคริโอ้กระโดดเข้าหากระดาษผนึกแผ่นนั้น

ขณะที่จับกระดาษและเริ่มดึงมัน ... ทันใดนั้นก็มีมือหนึ่งคว้าคอเสื้อของเขาแล้วเหวี่ยงเขาออกไป และในไม่ช้าก็มีเสียงตามมา "นายเป็นใครและทำไมนายถึงพยายามปลดผนึกเก้าหางนี้"

เขาเป็นผู้ชายรูปงามที่มีดวงตาสีฟ้าและผมสีบลอนด์ที่แหลมคม เขามีหน้าม้ายาวที่ล้อมกรอบใบหน้าทั้งสองข้าง เขาสวมเครื่องแบบมาตรฐานของโคโนฮะที่มีแถบสองแถบที่แขนเสื้อทั้งสองข้าง แจ็กเก็ตสีเขียว เครื่องป้องกันหน้าผากสีน้ำเงิน และรองเท้าแตะสีน้ำเงินอยู่เหนือพวกเขา เขาสวมเสื้อคลุมสีขาวแขนสั้นยาวประดับด้วยลวดลายคล้ายเปลวไฟสีแดงที่ขอบ โดยมีตัวอักษรคันจิที่อ่านว่า "โฮคาเงะรุ่นที่สี่" เขียนไว้ด้านหลังในแนวตั้ง

'ได้เวลาทำการทดลองนี้ต่อ' บาโคริโอ้คิดก่อนที่จะลุกขึ้นและพูดว่า "ยินดีที่ได้รู้จัก นามิคาเสะ มินาโตะ ผมชื่อ อุจิวะ บาโคริโอะ ไม่ต้องกังวลผมแค่อยากคุยกับคุณและทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับนารูโตะว่าจะทำให้เขาได้พบกับคนที่เขารียกได้เต็มปากว่า พ่อ แม่"

มินาโตะมองไปที่นารูโตะและไม่คิดว่าจะเจอเขาในสถานการณ์แบบนี้ เขาคิดว่าจะได้เจอนารูโตะที่อายุเยอะกว่านี้มากหลังจากที่พยายามคลายผนึกเก้าหางเพื่อเผชิญหน้ากับคนที่แข็งแกร่งกว่าเขา แต่เขาก็ปรับความคิดอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินนารูโตะพูดทั้งที่น้ำตาไหลพราก "พ-พ่อ?"

"นารูโตะ!!" เขากำลังวิ่งไปหาและกอดลูกชายของเขา แต่บาโคริโอ้ไปขวางทางเอาไว้ ทำให้เขามองมาด้วยความโกรธและพูดว่า "นายทำอะไรน่ะ?"

บาโคริโอ้เเห็นนารูโตะมองมาที่เขาด้วยท่าทางสับสน และเขาก็มองตรงไปที่ดวงตาของนารูโตะและพูดกับเขาว่า "นายเชื่อใจฉันไหม?"

นารูโตะลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็พยักหน้า “อืม ฉันเชื่อใจนาย”

ดังนั้นเขาจึงยิ้มให้นารูโตะและหันกลับไปหามินาโตะ "คุณมีเวลาไม่มาก เพราะคุณผนึกจักระส่วนเล็กๆของคุณไว้ในตัวนารูโตะ แต่ฉันสามารถช่วยคุณขยายเวลาที่จะอยู่ที่นี่ต่อได้ แต่ไม่ได้มาทำให้ฟรีๆหรอกนะ"

มินาโตะดูประหลาดใจแต่ก็เข้ามาหาบาโคริโอ้อย่างรวดเร็วเมื่อเขาเห็นว่าบาโคริโอ้สนิทกับนารูโตะและตัดสินใจที่จะฟังสิ่งที่เขาต้องการก่อนจะพูดว่า "นายพูดจริงนะ แล้วนายต้องการอะไร?"

บาโคริโอ้พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ตั้งแต่นี้ไปผมอยากให้ทั้งคุณและภรรยาคุณทำงานให้ผม เชื่อผมสิ คุณจะต้องอยากมีชีวิตอีกครั้งหลังจากที่คุณได้เห็นสถานการณ์ในหมู่บ้านและโดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งคนพวกนั้นทำกับนารูโตะ  เอาล่ะรีบตัดสินใจได้แล้ว"

มินาโตะมองบาโคริโอ้ด้วยสายตาจริงจังแล้วหันกลับไปหานารูโตะแล้วถามเขาว่า "นารูโตะ ตอนอยู่ในหมู่บ้านลูกสบายดีใช่ไหม"

บาโคริโอ้พยักหน้าให้นารูโตะ แล้วเขาก็ตอบด้วยสีหน้าเศร้าๆ "มันแย่มาก ผมอยู่คนเดียวมาตลอด มีแต่คนคอยแกล้งผม"

บาโคริโอ้รู้สึกว่าบรรยากาศรอบๆตัวมินาโตะเย็นลงอย่างมากก่อนที่จะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

ช่างน่ากลัวจริงๆ แล้วมินาโตะก็พูดว่า "ท่านรุ่นสามกับอาจารย์จิไรยะดูแลลูกอยู่ไม่ใช่เหรอ?"

นารูโตะได้แต่ส่ายหัว "ผมไม่รู้ว่าใครคืออาจารย์จิไรยะ แต่ท่านรุ่นสามมาเยี่ยมผมบางครั้งหลังจากที่คนเริ่มเรียกผมว่าเด็กปีศาจ"

คราวนี้มันแย่ลงยิ่งกว่าเดิม มินาโตะมองมาที่บาโคริโอ้แล้วพูดว่า "ฉันยอมทำงานให้นาย แต่ฉันจะไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ นี่คือสิ่งสำคัญที่สุดของฉัน และฉันต้องการให้นายดูแลนารูโตะให้ฉันด้วย"

บาโคริโอ้ยักไหล่ให้เขา "ฉันไม่ได้ชั่วร้ายขนาดที่จะทำร้ายคนที่ไร้เดียงสา ฉันแค่หวังว่าเป้าหมายของเราทั้งคู่จะเหมือนกันก็เท่านั้น" ก่อนที่จะเดินไปหามินาโตะและหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาจากช่องเก็บของ ของระบบ

'สงสัยจริงๆว่ามันจะได้ผลหรือเปล่า' บาโคริโอ้คิด เมื่อยืนอยู่ต่อหน้ามินาโตะและบอกให้เขากลืนเม็ดยาฟื้นฟูจักระเข้าไป

“นี่มันอะไรกัน!” มินาโตะตกใจเมื่อเขารู้สึกได้ว่าจักระที่ใกล้จะหมดของเขาเริ่มฟื้นขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว

เกะนินระดับต่ำ, เกะนินระดับกลาง, เกะนินระดับสูง, ระดับจูนิน...

ระดับโจนิน และจู่ๆ ก็มีบางอย่างผิดปกติเมื่อสีหน้าของมินาโตะเปลี่ยนไป และรู้สึกได้ว่ามีแรงดึงดูดกำลังก่อตัวขึ้นรอบๆตัวเขา

'นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกำลังรอ' บาโคริโอ้คิดว่าเพราะจักระและระดับวิญญาณที่เหลือของมินาโตะอยู่ในตัวยมทูตตั้งแต่เขาใช้คาถาผนึกยมทูต ดังนั้นผลของยาจากระบบจะเป็นอย่างไร มันจะหยุดลงเพราะถูกแทรกแซงจากอย่างอื่นหรือจะทำให้เขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรเขาก็พร้อมที่รอดูอย่างตั้งใจ

----------

ในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ภายในศาลเจ้าของตระกูลอุซึมากิ ในเขตชานเมืองของหมู่บ้านโคโนฮะ ริมกำแพงที่เต็มไปด้วยหน้ากาก หน้ากากบางชิ้นเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และจากนั้นก็มีร่างที่น่ากลัวปรากฎออกมา มันหันหัวไปทางโคโนฮะโดยเฉพาะ มันมองไปทางบ้านที่มีเด็กอยู่เพียงสองคนและเริ่มปล่อยบรรยากาศที่เลวร้ายก่อนที่จะหัวเราะเยาะอย่างชั่วร้าย ใช่แล้วนี่คือ ผู้ล่าความตาย!