ตอนที่ 10 ยาเม็ดจักกระ

ตัดภาพกลับไปภายในผนึกเก้าหาง

แรงดึงดูดรอบตัวมินาโตะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆและไม่มีใครรู้ว่ามันดึงดูดอะไร ยกเว้นคนที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เขากำลังลุ้นว่าเหตุการณ์จะลงเอยเช่นไร

ทันใดนั้นทุกคนก็เริ่มรู้สึกถึงอันตราย แม้แต่นารูโตะเองก็ยังรู้สึกได้ บรรยากาศโดยรอบเริ่มหนักอึ้งและน่าขนลุก ด้านหลังมินาโตะมีปีศาจขนาดใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปที่มีใบหน้าและลำตัวของปีศาจปรากฏขึ้น

มันมีผมยาวสีขาวรุงรังมีเขาสีแดงสองอันยื่นออกมา มีผิวผิวสีม่วงสวมชุดกิโมโนสีขาวขนาดใหญ่ ถือประคำวิญญาณไว้ที่มือและคาบมีดสั้นไว้ในที่ปาก

เมื่อมองดูแล้วทุกคนต่างหวาดกลัว แม้แต่คุรามะก็ยังลุกขึ้นยืนเพราะเขายังจำได้ชัดเจนว่าร่างนี้ผนึกอีกครึ่งหนึ่งนึงของตัวมันไว้ที่มินาโตะ

ปีศาจนั่นมองมาที่บาโคริโอ้ครู่หนึ่ง มันดูประหลาดใจกับการมีอยู่ของเขาด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่ตอนนี้มันไม่สนใจเพราะมีเป้าหมายอื่นที่ดึงดูดมันอยู่

มินาโตะตกใจมากเพราะเขาไม่ได้เรียกมันออกมา และร่างกายของเขาก็แข็งทื่อทำให้รู้ว่าไม่มีอะไรสามารถช่วยเขาจากการถูกผนึกอย่างสมบูรณ์นี้ได้ เขาเห็นมันถอดดาบสั้นออกจากปากของมันเผยให้เห็นฟันหยักอันแหลมคมและลิ้นที่ยาว มันยกดาบสั้นขึ้นในอากาศและฟันไปที่มินาโตะ

รู้สึกเหมือนเวลาได้หยุดลง ทันทีที่ดาบสั้นนั้นกำลังจะฟันที่มินาโตะ ทันใดนั้น โซ่สีขาวบางๆ 7 เส้นก็ออกมาจากท้องของเขา ทำให้ปีศาจตนนั้นไร้ความสามารถอย่างสมบูรณ์ ก่อนที่โซ่สีดำหนา 2 เส้นจะออกมาจากที่เดียวกัน ทำให้มันแสดงสีหน้าหวาดกลัว

เส้นหนึ่งเข้าไปในท้องของปีศาจเพื่อดึงวิญญาณของมินาโตะ ในขณะที่อีกเส้นหนึ่งเข้าไปในหัวของมัน แต่หลังจากนั้น ปีศาจนั่นก็จางหายไป ในขณะที่แรงดึงดูดรอบๆมินาโตะช่วยให้เขาดูดซับวิญญาณของเขาได้ และเขาก็ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ทั้งระดับก่อนหน้าของเขาและอื่นๆ เหลือแค่ให้เขาฟื้นพลังร่างกายให้กลับมาได้เท่านั้น

'นี่น่ะหรอวิธีการทำงานของระบบไอเท็ม มันจะทำให้เสร็จสมบูรณ์ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม' บาโคริโอ้คิด เช่นในกรณีนี้ แค่ยาเม็ดฟื้นฟูจักระแต่กลับกลายเป็นการเรียกปีศาจผนึกออกมาแทน

ทุกคนกลับมาจากความตกใจอย่างช้าๆ มินาโตะกับคุรามะรีบมองมาที่บาโคริโอ้แล้วพูดพร้อมกันว่า "นั่นอะไรน่ะ!!!"

'พวกเขาไม่สังเกตเลยด้วยซ้ำว่าพวกเขากำลังทำแบบเดียวกัน' บาโคริโอ้คิดอย่างตลกและยักไหล่ให้พวกเขา "มีคนให้ยาเม็ดนั้นกับฉันและบอกว่ามันสามารถฟื้นฟูจักระได้ ฉันไม่คิดเลยว่ามันจะสร้างจักระขึ้นมาใหม่ได้โดยที่ไม่มีอะไรมาขัดขวางได้ เป็นไงแปลกใจใช่มั้ย?” บาโคริโอ้พูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

“แต่ที่สำคัญกว่านั้นน่ะ ไปคุยกับนารุโตะก่อนเถอะคุณมินาโตะ” มินาโตะส่งสายตาสงสัยเป็นครั้งสุดท้ายให้เขาแต่ก็ยังคงดีใจอยู่ดีและเข้าไปคุยกับนารุโตะในขณะที่บาโคริโอ้ไปหาคุรามะและคุยกับมันเล็กน้อยจนกระทั่งพ่อกับลูกคุยกันเสร็จ

ไม่นานนักมินาโตะก็กลับมาพร้อมกับนารูโตะในอ้อมแขนของเขา หลังจากที่เขามาถึงตรงหน้าบาโคริโอ้ เขาก็วางนารูโตะลงและโค้งคำนับให้อย่างสุดซึ้งและพูดว่า "ขอบคุณมาก ถ้าไม่มีนาย ฉันคงไม่สามารถมีช่วงเวลานี้ร่วมกับนารูโตได้เลย"

มันน่าตลกเพราะแม้ในขณะที่ก้มตัวเขาก็ยังสูงกว่าบาโคริโอ้ซึ่งทำให้เขารู้สึกรำคาญกับร่างเล็กๆของเขา ก่อนจะตอบกลับมินาโตะไปว่า "เงยหน้าขึ้นเถอะคุณมินาโตะ ขนาดผู้ติดตามของผมอยู่ยังไม่ก้มหัวให้ผมแบบคุณเลย "

เด็กอายุ 5 ขวบทำเรื่องจริงจังเป็นเรื่องตลก และมันแสดงให้มินาโตะก่อนที่จะพูดว่า "นั่นสิเนอะ ฮ่ะๆ"

"คุณมินาโตะ คุณช่วยอธิบายกับภรรยาของคุณว่าเธอต้องการยอมรับข้อตกลงเดียวกันหรือไม่ ถ้าเธอตกลง ผมจะให้ยาอีกเม็ดกับเธอ"

มินาโตะรู้สึกตื่นเต้นที่รู้ว่ายังมียาวิเศษแบบนี้อีก เขาจึงสื่อสารกับวิญญาณของคุชินะอย่างรวดเร็ว และไม่นานนักผู้หญิงผิวสีนวล รูปร่างสมส่วน ดวงตาสีม่วง และมีผมสีแดง ผมของเธอตรงยาวถึงต้นขาของเธอ มีปอยผมยาวประบ่าที่ล้อมกรอบใบหน้าทั้งสองข้างของเธอ และกิ๊บสีดำที่แบ่งผมของเธอไปทางซ้าย เธอสวมเสื้อเบลาส์แขนกุดคอปกสูงภายใต้ชุดยาวหลวมๆ พร้อมสายรัดข้อมือที่ข้อมือซ้ายและรองเท้าแตะทั่วไป นี่คือแม่ของนารูโตะ อุซึมากิ คุชินะ ภรรยาของะมินาโตะ

ตอนที่เธอปรากฏตัวเธอรีบวิ่งไปหานารูโตะและกอดไว้แน่นในขณะที่น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา บาโคริโอ้ก็เข้าไปหาเธอโดยบอกว่าเธอต้องกินยาเม็ดนี้ มิฉะนั้นเธอจะสลายไปเพราะจักระที่หายไปของเธอ

คุชินะมองเด็กที่อายุไล่เลี่ยกับนารูโตะกับยาเม็ดที่เขาให้เธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น 'นี่คือคนที่มินาโตะสัญญาว่าจะทำงานให้ ฉันหวังว่าเขาจะเป็นเพื่อนที่ดีกับนารูโตะ' เธอคิดก่อนจะมองไปที่สามีของเธอที่ทำท่าให้เธอรีบกิน เธอจึงกินเข้าไปโดยไม่ลังเลเพราะไว้ใจสามีของเธอ เพราะยังไงเธอก็จะสลายไปอยู่ดีหากเธอไม่กินยาเม็ดนี้

คุชินะรู้สึกได้ว่าจักระของเธอกลับมาอีกครั้งซึ่งทำให้เธอประหลาดใจมาก และไม่นานนักจักระของเธอก็กลับมาทำงานได้เต็มประสิทธิภาพโดยไม่มีเหตุการณ์ที่คล้ายกับปีศาจโผล่มาก่อนหน้านี้

บาโคริโอ้รอให้พวกเขาพูดคุยกันเสร็จก่อนค่อยอธิบายแผนของเขา เกี่ยวกับการสร้างผนึกต่อต้านคุรามะให้พวกเขาฟัง พวกเขาก็เห็นด้วยหลังจากที่พวกเขาเห็นความสัมพันธ์ของบาโคริโอ้กับคุรามะ นอกจากนี้ยังได้คิดวิธีจัดการกับคุรามะที่ไม่ได้มีพลังสถิตร่างคอยให้สิงสถิต แต่พวกเขายังคิดวิธีการนี้ไม่ออก

เมื่อเวลาผ่านไปสักพักบาโคริโอ้ก็กำลังจะกลับออกไป แต่มินาโตะได้สอนคาถาแยกเงาให้เขาโดยที่เขาไม่ได้ขอ แต่นั่นก็ทำให้บาโคริโอ้รู้สึกขอบคุณมาก

หลังจากที่ออกจากพื้นที่ของเก้าหางกับนารูโตะ ก็สังเกตเห็นว่าใกล้จะมืดแล้ว เขาจึงพานารูโตะไปทานข้าวเย็นข้างนอกด้วยกันก่อนจะส่งนารูโตะกลับบ้าน บาโคริโอ้เองก็กลับไปที่บ้านด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าจากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้และผลอยหลับไปอย่างรวดเร็ว .

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ทานอาหารเช้าอร่อยๆ บาโคริโอ้พาซาสึเกะไปด้วยและไปรับนารูโตะก่อนที่เราจะมุ่งหน้าไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพราะเขาต้องทำให้ดูเหมือนว่าเขาชอบช่วยเหลือเด็กกำพร้าเพื่อลดความสงสัยของคนรอบข้างที่จะเข้าใกล้นารูโตะ แต่จริงๆแล้วเขาเองก็เป็นเด็กกำพร้าและอายุ 5 ขวบเหมือนกัน นั่นก็เป็นเหตุผลที่ดีที่จะไม่มีใครสงสัยอะไรในตัวเขา

ระหว่างทางไปสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาเจอเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องขมวดคิ้ว เด็กสามคนที่ดูน่าสงสารและค่อนข้างสกปรกกำลังเล่นไล่จับกัน ก่อนที่เด็กสาวของหนึ่งในสามคนนั้นจะสะดุดก้อนหินและชนเข้ากับผู้ชายที่สวมชุดนินจาและล้มลงต่อหน้าเขา

“ขอโทษค่ะ หนูมองไม่เห็นคุณ” เด็กคนนั้นพูดอย่างเขินอาย

ผู้ชายที่บาโคริโอ้เห็นนั้นเป็นคนของอุจิวะจากผมสีเข้มของเขาและดวงตาที่มองเด็กๆ ราวกับว่าเด็กทั้งสามนั้นเป็นมดและเตะเด็กผู้หญิงออกไปพร้อมกับพูดอย่างหยิ่งผยองว่า "พวกแกกล้าดียังไงมาทำร้ายฉันและทำให้เสื้อผ้าของสมาชิกของกองกำลังตำรวจอุจิวะสกปรก ต้องสั่งสอนสักหน่อยมั้ย?"  ผู้ชายคนนั้นเดินไปหาเด็กทั้งสามคนที่พร้อมจะทำร้ายร่างกาย แต่คนที่อยู่ข้างบาโคริโอ้ได้เดินออกไปและตะโกนว่า "พวกนาย กำลังทำบ้าอะไรกันอยู่ห้ะ?" ซาสึเกะตะโกนออกไปด้วยความโกรธ