ตอนที่ 8 สร้างความไว้วางใจ

การเข้าไปในห้องขังที่เก้าหางนั้นสามารถฆ่าคุณได้ทุกเมื่ออาจดูเสี่ยง แต่สำหรับบาดคริโอ้นั้นไม่ใช่ เพราะตอนที่เขาได้ตัดสินใจใช้วิธีนี้ ความสนใจส่วนใหญ่อยู่ที่การใช้ฟังก์ชันโหลดของระบบ และส่วนที่เหลือใช้การวิเคราะห์ทุกสิ่งรอบตัวเขา โดยเฉพาะพฤติกรรมของเก้าหางเพื่อมองทะลุเจตนาของมัน และตอนนี้บาดคริโอ้รู้สึกได้ว่ามันกำลังลังเล

ขณะที่เดินเข้าไปข้างใน บาโคริโอ้เห็นดวงตาของมันเป็นประกายชั่ววินาทีก่อนที่มือขนาดใหญ่จะจับร่างของเขาแล้วยกขึ้นในอากาศ และตอนนี้บาโคริโอ้ได้เห็นร่างกายที่ใหญ่โตของเก้าหาง ซึ่งมีขนสีแดงส้มและมีขนสีดำรอบดวงตาสีแดงที่ยืดยาวถึงหูและหางยาวทั้งเก้าหาง นอกจากนี้ยังมีโครงสร้างร่างกายส่วนบนคล้ายกับของมนุษย์

เก้าหางยิ้มให้บาโคริโอ้อีกครั้งและพูดว่า "ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าหนู เจ้าอยากตายยังไง?"

บาโคริโอ้มองมันอย่างเย็นชาโดยไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่มันแสร้งทำเป็นดูชั่วร้ายและรู้สึกขอบคุณสำหรับการฝึกในช่วงเดือนที่ผ่านมา เพราะถ้าเขาเป็นแค่คนธรรมดาร่างกายของเขาคงไม่สามารถทนนานภายใต้แรงกดดันของการบีบนี้ได้

หลังจากปรับตัวให้เข้ากับแรงกดดันได้ บาโคริโอ้พูดว่า "ถ้านี่คือทางเลือกของนาย รีบฆ่าฉันซะ อย่าเสียเวลา"

คำพูดของเขาทำให้มันปากกระตุกและคำรามใส่ "ก๊าซซซซซ เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าเหรอ"

“ไม่อ่ะ แต่อย่าลืมสิ่งที่ฉันเสนอให้นาย ฉันแสดงความจริงใจให้นายมากพอแล้วด้วยการเข้ามาที่นี่โดยไม่มีการป้องกัน ดังนั้นหากทั้งหมดนี้ไม่ได้ผล ฉันจะโทษตัวฉันเอง ถ้าอยากจะฆ่าฉันล่ะก็เอาเลย” บาโคริโอ้ตอบ

บาโคริโอ้รู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่ขัดแย้งของมันจากแววตาของมันที่กะพริบอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่นานมือที่กำเขาไว้ก็คลายออกเล็กน้อย แต่รู้สึกได้ว่าอ่อนโยนขึ้นมาก และตามมาด้วยคำพูดของมัน “ไอ้หนู ข้าไม่ได้ใจอ่อนหรอกนะ แต่ข้าสามารถฆ่าเจ้าได้ทุกเมื่อ”

“ไหนบอกข้ามาสิว่าเด็กอย่างเจ้าคิดแผนเด็ดอะไรได้?” เก้าหางพูดเยาะเย้ยเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มๆ

“ฉันไม่บอกอะไรนายหรอก ถ้านายยังไม่เชื่อใจฉัน” บาโคริโอ้พูด แล้วเก้าหางก็บีบเขาอีกครั้งพร้อมกับพูดว่า “บอกข้ามา ไม่งั้นข้าจะฆ่าเจ้าจริงๆ” ขณะที่จ้องมาที่บาโคริโอ้

“ไม่” บาโคริโอ้พูดพร้อมกับขึงตาใส่

เมื่อเห็นว่าบาโคริโอ้ไม่ยอม เก้าหางก็ปล่อยเขาอย่างไม่เต็มใจและพูดว่า "นี่ ข้าปล่อยเจ้าแล้ว บอกข้ามาสักที"

บาโคริโอ้อดไม่ได้ที่จะมองมันอย่างขบขันแล้วพูดว่า "ฉันไม่รู้ว่าเก้าหางที่มีชื่ออันโด่งดังจะพยายามหลอกเด็กห้าขวบอย่างเอาจริงเอาจัง ต่อให้ฉันบอกนายไป นายก็ยังสามารถฆ่าฉันได้ตลอดถ้านายจะทำ"

เก้าหางดูหน้าชาไปชั่วขณะเพราะโดนเด็ก5ขวบมองออกอย่างง่ายดาย แล้วมันก็เปลี่ยนท่าทีก่นอพูดว่า "เฮอะ แล้วจะข้าทำยังไงล่ะ"

บาโคริโอ้มองมันแล้วพูดว่า "ก็ง่ายๆ ให้ฉันออกจากห้องขังนี่ก่อนแล้วฉันจะเริ่มเชื่อใจนาย"

มันมองมาที่บาโคริโอ้ด้วยแววตาสั่นไหวก่อนจะล้มตัวลงนอน บาโคริโอ้สังเกตเห็นร่องรอยของความเศร้าในดวงตาของมันในขณะที่มันพูดว่า "เอ้า เจ้าจะไปไหนก็ไป"

บาโคริโอ้ไม่พูดอะไรแล้วหันหลังเดินกลับไปที่ประตูในขณะที่นึกถึงการเผชิญหน้าครั้งนี้ที่ทำให้ใจของเขาแทบหยุดเต้นหลายครั้ง แต่เขาก็ข่มซ่อนมันไว้ให้มากที่สุดแม้ว่าเขาจะรู้ว่าัมรับรู้ถึงอารมณ์ของเขาได้ แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังมีความกลัวที่ไม่รู้ว่าจะโจมตีจากด้านหลังหรือไม่ แต่ก็ต้องพยายามข่มมันไว้

ขณะที่คิดอยู่ ก็พบว่าตัวเองอยู่หน้าประตูโลหะบานเดิมอย่างรวดเร็ว และเดินผ่านออกไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้เขาถอนหายใจโล่งอกก่อนจะหันกลับมามองร่างสีส้มผู้โดดเดี่ยวที่นอนอยู่เงียบๆ มันมองเขาด้วยสายตาที่แปลก

เขารีบสงบสติอารมณ์แล้วเดินกลับเข้าไป ซึ่งทำให้เก้าหางแสดงสีหน้าประหลาดใจแต่ก็ดีใจเช่นกัน เขารีบไปยืนตรงหน้ามันและนั่งลง มองลึกเข้าไปในดวงตาสีแดงเลือดของมันที่มีร่องลึกอยู่ในแนวตั้ง แล้วพูดว่า "ตอนนี้พวกเรามีความเชื่อใจกันเบื้องต้นแล้ว มาแนะนำตัวกัน ฉันจะเริ่มก่อน ฉันชื่อ อุจิวะ บาโคริโอ้ และความฝันของฉันคือการเติมเต็มช่องว่างในหัวใจของฉัน"

เก้าหางดูประหลาดใจกับความฝันของเขา แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร "ข้าชื่อคุรามะ ความฝันของข้าคือการเป็นอิสระและแก้แค้นคนที่กักขังข้าไว้" คุรามะพูดด้วยความหวังและความเกลียดชัง

"คุรามะ เหรอ นายชื่อเพราะจัง" เขาพูดด้วยรอยยิ้ม และเห็นความยินดีที่มันพยายามซ่อนไว้เมื่อมันถูกชม "หืม แน่นอน ชื่อของข้าน่ะเพราะที่สุด" มันพูดอย่างเย่อหยิ่งก่อนที่ความเย่อหยิ่งจะเปลี่ยนเป็นความสงสัยและพูดว่า "แล้วเจ้าจะปล่อยข้าไปได้อย่างไร เจ้าควรรู้ว่าถ้าเจ้าปล่อยข้าจากเด็กคนนี้ เขาก็จะตายและข้าจะถูกผนึกอีกครั้งโดยคนในหมู่บ้านนี้หรือหมู่บ้านอื่น"

บาโคริโอ้ตอบว่า "ใช่ ฉันรู้ และสิ่งที่นายไม่รู้ก็คือแม้แต่การปลดผนึกนายก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะตอนที่โฮคาเงะรุ่นที่4ผนึกนาย เขาผนึกจักระทั้งของเขาและภรรยาไว้ที่นี่เพื่อช่วยลูกของพวกเขาในการผนึกนายด้วย หากเกิดเหตุการ์ณที่ไม่คาดคิดขึ้น"

มันดูประหลาดใจและโกรธเมื่อคิดว่าคนที่ผนึกมันอยู่ใกล้ๆที่นี่ แต่ขาโคริโอ้รีบทำให้มันสงบลงและพูดว่า "ฉันรู้ว่านายรู้สึกอย่างไร แต่ฉันมีแผนสำหรับพวกเขาที่จะแก้ปัญหาการที่นายถูกผนึก" เมื่อมันได้ยินบาโคริโอ้พูดแบบนั้น มันจึงสงบลงและบอกให้อธิบายต่อไป

"ปัญหาที่นายและสัตว์หางตัวอื่นมีก็คือจักระที่นายสร้างนั้นทำให้การปิดผนึกมีผลกับนายเป็นพิเศษ ดังนั้นฉันจึงวางแผนที่จะโน้มน้าวมินาโตะและคุชินะภรรยาของเขาให้ช่วยสร้างสิ่งที่คล้ายผนึกป้องกันเพื่อที่มันจะได้ยากต่อปิดผนึกนายในอนาคต พวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญการปิดผนึกที่มีทักษะมากที่สุดสองคนที่ฉันรู้จัก ดังนั้นความน่าจะเป็นที่จะสร้างผนึกดังกล่าวจึงค่อนข้างสูง นายคิดยังไงบ้าง?" บาโคริโอ้ถาม

คุรามะดูประหลาดใจและเห็นด้วยกับความคิดของเขาเพราะถ้าเป็นไปได้ มันจะเป็นอิสระอย่างแท้จริงโดยไม่มีใครสามารถผนึกมันได้อีก แต่ด้วยความสงสัยบางอย่างมันจึงพูดว่า "แต่เจ้าจะโน้มน้าวพวกเขาได้อย่างไร?"

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง” บาโคริโอ้พูดด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ