ตอนที่ 7 ความจริง

นารูโตะพาบาโคริโอ้ไปที่ห้องครัวและนั่งรอบโต๊ะด้วยกันและเริ่มกินเค้กที่เขาเอามาด้วย

'เด็กคนนี้ช่างไร้เดียงสาและน่าสังเวชจริงๆ' บาโคริโอ้คิดแบบนั้นเพราะนารูโตะนั้นไม่ได้ถามเลยว่าเขามาหาเพราะจุดประสงค์อะไร

"นายชอบไหม?" บาโคริโอ้ถาม

นารูโตะเงยหน้าขึ้นจากเค้กและยิ้มอย่างมีความสุขแบบเดียวกับก่อนหน้านี้ขณะที่ฟันขาวของเขาเปื้อนช็อกโกแลตและพูดว่า "ชอบมากเลย มันอร่อยมาก!!"

"ฉันดีใจที่ได้ยินแบบนั้น นารูโตะ ฉันไม่ได้แค่มาที่นี่เพื่อเอาเค้กมาให้นาย" บาโคริโอ้พูดด้วยสีหน้าจริงจังขณะมองดูแผนที่เพื่อดูว่ามีพวกหน่อยลับอยู่ใกล้ๆหรือไม่ และพบว่าพวกเขากำลังมองดูจาก ระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก

“หา-นี่นายรู้จักชื่อฉันได้ยังไง?” นารูโตะถามอย่างประหม่า

บาโคริโอ้มองไปที่เด็กกวนประสาทตรงหน้าและคิดว่า 'ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาปกติ' ก่อนที่เขาจะพูดต่อ

“ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับนาย รวมถึงรู้ว่าพ่อแม่ของนายเป็นใคร และทำไมทุกคนถึงเกลียดนาย นายอยากรู้เหตุผลไหม?”

ความกังวลใจหายไปจากใบหน้าของนารูโตะอย่างรวดเร็วและถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาและความหวังอันแรงกล้า เขารีบพูดว่า "ได้โปรดบอกฉันทีว่าพ่อแม่ของฉันเป็นใคร!"

บาโคริโอ้มองเขาด้วยสีหน้าจริงจังและพูดว่า "เมื่อนายรู้ความจริง ชีวิตของนายจะเปลี่ยนไปตลอดกาล และนายอาจกลายเป็นศัตรูของหมู่บ้าน ดังนั้นนายแน่ใจหรือว่าต้องการรู้ความจริง?"

เขาไม่ใช้เวลาแม้แต่วินาทีเดียวในการตัดสินใจหรือลังเลและตอบกลับว่า "ใช่! ได้โปรดบอกฉันทีเถอะ"

“ฟังให้ดีแล้วจะรู้ว่านายไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับใครได้ มิเช่นนั้นนายจะตกอยู่ในอันตราย อย่างไรก็ตาม เริ่มจากสาเหตุที่เจ้าถูกเรียกว่าปีศาจก่อน เหตุผลนั้นเป็นเพราะจิ้งจอกเก้าหางที่คลุ้มคลั่งเข้ามาโจมตีหมู่บ้านเมื่อ 5 ปีที่แล้วถูกผนึกไว้ในตัวนาย และคนก่อนหน้าที่ถูกผนึกเก้าหางไว้คือแม่ของนาย อุซึมากิ คุชินะ ตอนที่เธอกำลังจะคลอดนายเมื่อ 5 ปีที่แล้ว ชายสวมหน้ากากโจมตีสถานที่ทำคลอดนายและพ่อของนายด้วย พ่อของนายต้องเลือกระหว่างช่วยนายหรือแม่ ใช่แล้วพ่อของนายก็คือ โฮคาเงะรุ่นที่สี่ นามิคาเสะ มินาโตะ”

บาโคริโอ้เห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเศร้า เจ็บปวด และตกใจ เขาอยากจะขัดจังหวะและถามกลับ แต่บาโคริโอ้รีบตัดบทเขาและพูดว่า

“เก็บคำถามของนายไว้จนกว่าฉันจะพูดจบ ขณะที่พ่อของนายกำลังพานายไปยังที่ปลอดภัย ชายสวมหน้ากากทำการปลดผนึกเก้าหางจากแม่ของนาย และเริ่มควบคุมให้มันโจมตีเธอ แต่พ่อของนายช่วยเธอไว้ได้ทันท่วงที ในขณะที่ชายสวมหน้ากากใช้วิชาเคลื่อนย้ายมิติเข้าไปในหมู่บ้านและเรียกจิ้งจอกเก้าหางออกมา ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ที่ผู้คนต่างเกลียดชังนาย ...”

บาโคริโอ้ยังคงอธิบายต่อไปว่าพ่อแม่ของนารูโตะตายอย่างไรในขณะที่พยายามผนึกเก้าหาง แต่ดันโซ หนึ่งในผู้อาวุโสของหมู่บ้านก็คนแพร่ข่าวลือที่ไม่ดี เกี่ยวกับนารูโตะและโฮคาเงะรุ่นที่สามไม่สามารถทำอะไรเลย

หลังจากที่บาโคริโอ้อธิบายเสร็จ น้ำตาก็ร่วงลงมาจากดวงตาของนารูโตะ และบาโคริโอ้รู้สึกได้ว่าจิตใจของนารูโตะกำลังแตกสลาย เขารู้สึกว่ามีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปในตัวของนารูโตะ ในตอนนี้นารูโตะไม่ปรารถนาการยอมรับจากหมู่บ้านนี้อีกต่อไป

ฉันทำได้เพียงแค่กอดเขาและพูดว่า "ไม่เป็นไร นายไม่ได้อยู่คนเดียว"

และคำพูดนี้ทำให้หัวใจของเขาที่แตกสลายไปแล้วกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่ความรู้สึกบางอย่างของเขาก็ไม่ได้กลับมาเหมือนเดิมอีกแล้ว

“ตอนนี้ฉันควรทำยังไงดี” นารูโตะพูดด้วยสีหน้าเศร้าขณะที่เขาหนีออกจากอ้อมกอดของบาโคริโอ้อย่างไม่เต็มใจ

“ฉันช่วยให้นายได้พบกับพ่อแม่อีกครั้งได้นะ” สิ่งที่บาโคริโอ้พูดออกไป ทำให้นารูโตะมองเขาด้วยสีหน้าสงสัยแต่ตื่นเต้น

"จ-จะ-จริงเหรอ? นายช่วยฉันไปพบพวกเขาจริงๆ ได้ไหม?"

“ได้ ฉันทำได้” บาโคริโอ้พูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “แต่เราจะได้เจอกับเก้าหางด้วย ดังนั้นนายควรอยู่ใกล้ฉันมากขึ้นและฟังฉันเท่านั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึัน” บาโคริโอ้พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เขาผงกศีรษะซ้ำๆ “ก่อนอื่น ขอฉันดูว่าตอนนี้ผนึกเป็นอย่างไรก่อน แล้วฉันจะบอกนาย”

นารูโตะก็ยอมรับอย่างเชื่อฟัง บาโคริโอ้จึงวางมือบนท้องของเขาและเริ่มรวมสมาธิและจักระของเขาเข้าไปจนกระทั่งรู้สึกว่าการมองเห็นของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และพบว่าตัวเองอยู่ในที่มืดสลัวที่มีน้ำอยู่ข้างใต้ฉันและประตูห้องขังโลหะขนาดใหญ่อยู่ข้างหน้า

บาโคริโอ้รู้สึกถึงอันตรายที่ซ่อนอยู่ในความมืดหลังประตูบานนั้น

บาโคริโอ้เข้ามาใกล้ประตูแล้วพูดแบบยิ้มๆ "ไม่รู้สิ เก้าหางอาจจะชอบเล่นซ่อนหามั้ง"

ทันใดนั้นลูกแก้วสีแดงเลือดก็ส่องมาตรงหน้าฉันหลังประตู ความกระหายเลือดที่น่าสะพรึงกลัวเริ่มแผ่ออกมาจากความมืดและเสียงทุ้มหนักพูดว่า "เจ้ามาทำอะไรที่นี่เจ้าหนู"

“หยุดพยายามขู่ฉันดีกว่า ฉันไม่ได้มาที่นี่ด้วยเจตนาร้ายต่อนาย นายเองก็รู้สึกได้ใช่ไหม” บาโคริโอ้พูด

"ฮืม" เก้าหางพูดขึ้นและพูดต่อว่า "ข้าเเห็นเจ้าบอกความจริงให้สถิตร่างของข้ารู้ ข้ารู้ว่านายต้องการที่จะใช้ประโยชน์จากเขา ในตอนนี้ข้าไม่ค่อยไว้ใจเจ้าเลย"

“แล้วนี่นายไม่รู้เหรอว่าการแอบฟังคนอื่นคุยกันมันเสียมารยาทน่ะ?” บาโคริโอ้พูดและเขาก็ได้ยิงเสียงเก้าหางต่อยที่กรงเหล็กข้างหน้ามันอย่างดัง และเก้าหางก็เริ่มคำรามเหมือนปีศาจร้าย

“โอเค โอเค ฉันล้อเล่น อย่าโกรธกันเลย จริงๆแล้วฉันสงสารนาย ฉันจึงมาที่นี่เพื่อยื่นเสนอข้อเสนอให้กับนาย ฉันอยากรู้ว่านายจะสนใจไหม” บาโคริโอ้พูดอย่างใจเย็น

ทันใดนั้นมันก็หยุดคำรามและแสยะยิ้มที่น่ากลัวให้กับบาโคริโอ้และพูดว่า "แน่นอน ถ้าเจ้าจะปลดผนึกข้า เจ้าจะให้ข้าทำอะไรให้ก็ได้"

บาโคริโอ้ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" ขณะที่คิดว่า มีแต่พวกโง่งี่เง่าเท่านั้นที่จะเชื่อคำพูดของเขาและเขาก็ยิ่งหัวเราะหนักขึ้นเมื่อเก้าหางเริ่มคำรามใส่เขาอีกครั้ง

"โอเค โอเค ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำให้นายเป็นศัตรู แต่มาเพื่อเป็นเพื่อนกับนาย แต่ฉันแค่กลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้กับการที่นายว่าฉันจะปลดผนึกนาย" บาโคริโอ้พูด

"ก็จริงอยู่ ที่ตอนแรกฉันตั้งใจจะเสนอการปลดผนึกให้นาย แต่ฉันทำไม่ได้ในเมื่อนายยังเป็นแบบนี้ เพราะฉันไว้ใจนายไม่ได้ ดังนั้นเราจึงต้องการสร้างข้อตกลง"

มันมองมาที่บาโคริโอ้อย่างเงียบๆก่อนจะพูดว่า "เข้ามาในห้องขังของข้าแล้วข้าจะเชื่อใจเจ้า"

บาโคริโอ้มองไปที่เก้าหางสองสามวินาทีก่อนที่จะพูดว่า "วันนี้สถิตร่างของนายถูกผนึกอยู่และนายไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองได้ แต่นายสามารถควบคุมร่งกายของนายได้อย่างสมบูรณ์ และนายเลือกได้ว่าจะเปิดผนึกหรือปิดผนึกไว้ตลอดไปก็ได้"

เมื่อพูดจบบาโคริโอ้ก็ก้าวเท้าเข้าไปในความมืดด้านหน้าเขาโดยไม่รีรอ....