ตอนที่ 18: รางวัลที่ถูกดองเค็ม

ตอนที่ 18: รางวัลที่ถูกดองเค็ม

เพียงเสี้ยววินาที รางวัลจากภารกิจก็เด้งเข้าไปอยู่ในช่องเก็บของ

เย่ชวนอดขำไม่ได้ นี่ถ้าโทรศัพท์เครื่องเก่ากล้องไม่พัง จอก็คงไม่แตกจนมองไม่เห็นแถบเลื่อนด้านล่าง เขาคงโง่ดักดานใช้แอปฯ โดยไม่รู้ว่ามีระบบเควสไปอีกนาน

ต้องขอบคุณ 'พี่บลูมี' ผู้ล่วงลับ ที่ยอมพลีชีพเพื่อให้เจ้านายได้ตาสว่าง! ขอบคุณนะฮาจิมิ!

เย่ชวนเก็บความอาลัยอาวรณ์ที่จะเอาซากมือถือไปขายทิ้งไว้ก่อน ตอนนี้สิ่งที่น่าสนใจกว่าคือรางวัล!

เขากดเข้าไปดูรายละเอียดในช่องเก็บของ

[ไอเทม: เคล็ดวิชาเซียนขั้นหนึ่ง]

[คำอธิบาย: คู่มือเริ่มต้นสู่เส้นทางอมตะ สำหรับผู้ที่อยากเป็นเซียน ]

คัมภีร์ฝึกตน!?

หัวใจเย่ชวนเต้นรัวเป็นกลองชุด นี่มันของจริง! ถ้าฝึกสำเร็จ โรคมะเร็งโรคหัวใจอะไรนั่นก็คงหายขาดได้แน่ๆ! ความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเริ่มส่องแสงเจิดจ้า!

พอลองเลื่อนดูรายการอื่นๆ เขาก็แทบกรี๊ดแตก ยังมีเควสที่ทำเสร็จแล้วแต่ยังไม่ได้กดรับรางวัลอีกเพียบ!

[ภารกิจมือใหม่: ได้รับความไว้วางใจจากไป๋เฉียนซวง (สำเร็จ)]

[ภารกิจมือใหม่: ให้อาหารไป๋เฉียนซวงครั้งแรก (สำเร็จ)]

"เชี่ย... นี่กูดองของดีไว้ตั้งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

เย่ชวนรีบกด 'รับทั้งหมด' รัวๆ เหมือนคนกดแย่งคูปองส่วนลดในTao pao

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

ของรางวัลเด้งเข้ากระเป๋ารัวๆ: ยาเม็ดสามสีสามแบบ และตำราอีกหนึ่งเล่ม

ความรู้สึกเหมือนกลับไปล็อกอินเกมที่เลิกเล่นไปนาน แล้วระบบแจกของชดเชยให้เพียบ ฟินน้ำเดินเลยครับพี่น้อง!

เย่ชวนตรวจสอบของรางวัลอย่างละเอียด

เริ่มจาก 'เคล็ดวิชาเซียนขั้นหนึ่ง' เขาหยิบมันออกมาจากระบบ มันเป็นม้วนคัมภีร์สีทองแดง ดูขลังและเก่าแก่ สัมผัสคล้ายหนังสัตว์แต่เหนียวนุ่มกว่า

ลองกางออกมาอ่าน...

"เต๋าคือความว่างเปล่า... ฟ้าดินไร้สภาพ..."

อ่านไม่ออกโว้ย! ภาษาอะไรวะเนี่ย ตัวหนังสือยึกยือเหมือนไส้เดือนเต้นเบรกแดนซ์!

"เออว่ะ... ให้ยัยเซียนกระบี่สอนก็น่าจะได้นี่หว่า" เย่ชวนปิ๊งไอเดีย แต่ก่อนจะเก็บคัมภีร์ เขาก็เผลอไปแตะโดนไอคอนในจอ

[ต้องการเรียนรู้ 'เคล็ดวิชาเซียนขั้นหนึ่ง' หรือไม่?]

[ยืนยัน / ยกเลิก]

อ้าว... ง่ายงี้เลยดิ?

เย่ชวนรู้สึกเหมือนเป็นคนแก่หลงยุคที่เพิ่งหัดใช้สมาร์ทโฟน เขากด 'ยืนยัน' ทันที

วิ้ง!

ความรู้มหาศาลไหลบ่าเข้าสู่สมองราวกับดาวน์โหลดข้อมูลผ่านเน็ต 5G! เย่ชวนมึนหัวตึ้บไปชั่วขณะ แต่พอตั้งสติได้ เขาก็พบว่าตัวเองเข้าใจหลักการเดินลมปราณอย่างทะลุปรุโปร่ง ราวกับฝึกมาเป็นสิบปี!

สุดยอด! สะดวกกว่าเรียนออนไลน์เยอะ!

ต่อมา... ยาเม็ดต่างๆ นอกจาก 'ยาพยัคฆ์' (เพิ่มแรง) และ 'ยาเลือดกวาง' (บำรุงเลือด) ที่เคยได้แล้ว ยังมีของใหม่เพิ่มมาอีก

[ไอเทม: ยาเหินเวหา ]

[สรรพคุณ: เพิ่มความเร็วถาวร กินแล้ววิ่งไวดั่งสายลม ]

เพิ่มความเร็วถาวร! ของโคตรดี!

เย่ชวนไม่รีรอ กรอกยาทั้งหมดเข้าปากรวดเดียวเหมือนกินขนมเม็ดสี

"อุ๊บ...!!" รสชาติระยำตำบอนเหมือนเดิม! ขม เปรี้ยว เค็ม คาว ผสมปนเปกันจนอยากจะพุ่งของเก่าออกมา

แต่ด้วยความงก เย่ชวนกัดฟันกลืนลงคอ "อึก!" ถุยทิ้งไม่ได้เด็ดขาด พื้นตรงนี้มีแต่น้ำครำ ถ้าคายออกมาต้องก้มลงไปเลียคืนแน่ๆ (หยอกๆ)

สักพัก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง อาการแน่นหน้าอกและเหนื่อยง่ายที่เป็นมาตลอดหายเป็นปลิดทิ้ง! เขารู้สึกเบาสบายเหมือนตัวจะลอยได้

"สุดยอด... นี่กูหายป่วยแล้วใช่ไหมเนี่ย?" เย่ชวนลองกระโดดเหยาะๆ รู้สึกคล่องแคล่วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เหลือชิ้นสุดท้าย... ตำราปกสีดำดูน่ากลัว

[สกิล: เนตรเห็นผี]

[คำอธิบาย: เปิดการมองเห็นวิญญาณและสิ่งลี้ลับ (คำเตือน: คนขวัญอ่อนไม่ควรใช้)]

เห็นผี?

เย่ชวนนิ่งไปสามวิ... แล้วกดปิดหน้าต่างทันที

เก็บเข้ากรุไปเลยไอ้น้อง! กูไม่ได้กลัวนะ แค่เชื่อในวิทยาศาสตร์เฉยๆ! วิทยาศาสตร์บอกว่าผีไม่มีจริง เพราะงั้นกูไม่จำเป็นต้องพิสูจน์! จบนะ!

ใครจะไปบ้ากดเรียนวะ เกิดเดินๆ อยู่เห็นผีอาม่าข้างบ้านมายืนโบกมือให้ ขี้แตกพอดี

เย่ชวนเก็บมือถือลงกระเป๋า เดินฮัมเพลงกลับบ้านอย่างสบายใจ

...

ถึงห้อง เย่ชวนเคาะประตูห้องนอนเบาๆ "อาหารเช้ามาเสิร์ฟแล้วจ้า ออกมากินไหม หรือจะให้เข้าไปป้อน?"

"เข้ามา" เสียงเย็นชาดังตอบกลับมา

เปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นคือจักรพรรดินีเซียนสาวในชุดขาวบริสุทธิ์ นั่งขัดสมาธิอยู่กลางเตียง แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างมากระทบผมยาวสลวย ดูราวกับเทพธิดาผู้สูงส่งจนไม่กล้าแตะต้อง

"เป็นไง? สัมผัสถึงพลังวัตรได้บ้างยัง?" เย่ชวนถามพลางวางถุงซาลาเปาลงบนโต๊ะ

ไป๋เฉียนซวงพยักหน้าหน้านิ่ง "ข้าสัมผัสได้ถึงไอวิญญาณแล้ว แต่มันยังเบาบางนัก"

"แล้วเมื่อไหร่จะเก่งเหมือนเดิม?"

"คงอีกนาน โลกนี้พลังวิญญาณแห้งแล้งเกินไป" เธอถอนหายใจเบาๆ

"งั้นกินข้าวก่อน จะได้มีแรงฝึกต่อ" เย่ชวนหยิบซาลาเปายื่นให้

"ข้าไม่หิว" ไป๋เฉียนซวงปฏิเสธเสียงเรียบ "บัดนี้ข้ามีพลังปราณคุ้มกาย อาหารมนุษย์มีแต่สิ่งเจือปน กินเข้าไปรังแต่จะทำให้รากฐานพลังขุ่นมัว"

"เหรอออ..." เย่ชวนทำหน้าหมั่นไส้ "พูดอย่างกับว่าเธอเก็บพลังปราณไว้ในลำไส้ใหญ่ยังงั้นแหละ กินๆ เข้าไปเถอะน่า เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะตายก่อนได้เป็นเซียนหรอก"

"......" ไป๋เฉียนซวงจ้องหน้าเขาเขม็ง ถ้าสายตาฆ่าคนได้ เย่ชวนคงพรุนไปแล้ว