ตอนที่ 17: เควสลับที่ (เกือบ) ถูกลืม

ตอนที่ 17: เควสลับที่ (เกือบ) ถูกลืม

"เอาซาลาเปาหมูสับ ซาลาเปาผัก หมูแดง เนื้อรสเผ็ด แล้วก็ไก่นิวออร์ลีนส์อย่างละลูกครับป้า!" เย่ชวนยืนสั่งออเดอร์หน้าร้านซาลาเปาเจ้าประจำ รัวชื่อเมนูเป็นชุดเหมือนแร็ปเปอร์

ป้าคนขายมือระวิงหยิบซาลาเปาร้อนๆ ใส่ถุงพลาสติกอย่างคล่องแคล่ว "ทั้งหมดแปดหยวนจ้ะ"

"เพิ่มน้ำเต้าหู้สองแก้ว หมั่นโถวอีกสองลูกด้วยครับ" เย่ชวนมองปริมาณในถุงแล้วเกิดลังเล กลัวยัยตัวกินจุที่บ้านจะไม่อิ่ม

"รวมเป็นสิบเอ็ดหยวน"

เย่ชวนหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นคุณปู่ทวดออกมาเตรียมสแกนจ่ายเงิน แต่เจ้ากรรม... กล้องหลังดันมืดสนิท เขาพยายามเขย่าก็แล้ว เคาะก็แล้ว แต่หน้าจอก็ยังดำปึ้ด

สภาพโทรศัพท์รุ่น 'บลูมี' (Blue Mi) เครื่องนี้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน ฝาหลังแตกละเอียดจนต้องเอาเทปใสพันไว้ ปุ่มโฮมก็ยุบจนแทบจะจมหายไปในเครื่อง

'พี่บลูมี... นี่พี่จะสิ้นใจคาโรงพยาบาลสนามแล้วเหรอ?'

"อาชวน จะมามุกขอแปะโป้งอีกแล้วเหรอ?" ป้าขายซาลาเปาหรี่ตามองอย่างรู้ทัน ก่อนจะส่ายหน้าดิก "วันนี้ไม่ได้นะจ๊ะ"

"โธ่ป้า กล้องมันพังจริงๆ" เย่ชวนชี้ให้ดูเลนส์กล้องที่มัวหมอง

"มุกนี้ป้าเคยได้ยินแล้ว" ป้าทำหน้าตาย

"จริงๆ นะป้า ไม่ได้โม้"

"ประโยคนี้ก็เคยได้ยิน"

เย่ชวน: "......"

เดี๋ยวนะ... นี่กูเคยใช้มุกนี้หากินบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?

ในขณะที่กำลังยืนงงในดงซาลาเปา จู่ๆ หน้าจอก็สว่างวาบ กล้องกลับมาใช้งานได้เฉย! เย่ชวนไม่รอช้ารีบสแกนจ่ายเงินทันที "เอ้า! จ่ายแล้วนะป้า เห็นไหมคนอย่างเย่ชวนเครดิตดีไม่มีเบี้ยว!"

"เหรอออ... อย่าให้รู้นะว่าแอบกินฟรี ป้าจำบัญชีหนังหมาของแกได้แม่นยำยิ่งกว่าบทสวดมนต์อีก"

"แฮ่ๆ"

เย่ชวนหิ้วถุงมื้อเช้าเดินกลับบ้าน แต่ในหัวเริ่มคิดหนัก โทรศัพท์เครื่องนี้อาการโคม่าเต็มที ถ้าเกิดวันดีคืนดีมันน็อคไป แล้วแอปฯ 'เจ้าของหอพักต่างมิติ' หายไปพร้อมกับเครื่องล่ะ?

ฉิบหายสิครับ! เงินวันละสองพันหายวับไปกับตา แค่คิดน้ำตาก็จะไหลพราก ต้องลงไปนอนดิ้นพราดๆ กับพื้นแน่ๆ

ไม่ได้การ! ต้องไปถอยเครื่องใหม่เดี๋ยวนี้! เพื่อความมั่นคงของปากท้อง!

เย่ชวนเลี้ยวขวับเข้าร้านขายมือถือเจ้าประจำที่อยู่ไม่ไกล

"เฮีย! ลูกค้ามา!" ตะโกนเรียกเจ้าของร้านทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป

ชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่เล่นมือถืออยู่หลังตู้กระจกเงยหน้าขึ้นมอง "อ้าว ไอ้น้องชวน ว่าไง? อีแก่บลูมีป่วยอีกแล้วเรอะ?"

"กล้องพังว่ะเฮีย"

"จะเอาอะไหล่มาเองอีกสิท่า? ค่าแรงสิบหยวน ห้ามต่อนะเว้ย" เฮียเจ้าของร้านดักคออย่างรู้ทัน

"เปล่าเฮีย วันนี้มาซื้อเครื่องใหม่" เย่ชวนฉีกยิ้มกว้าง

"หา!? จะขายซากเหรอ? บอกก่อนนะว่าสภาพนั้นโยนให้หมา หมายังเมินเลย" เฮียทำตาโตเหมือนเห็นผี

"ซื้อโว้ย! ซื้อ!" เย่ชวนย้ำเสียงหนักแน่น

"เฮ้ยจริงดิ? ถูกหวยมาเหรอวะ?" เฮียถึงกับวางมือถือ รีบลุกขึ้นมาต้อนรับด้วยแววตาเป็นประกาย ปกติไอ้เด็กนี่ขี้งกจะตาย ขนาดค่าซ่อมมือถือห้าสิบหยวน มันยังยืนต่อราคาน้ำลายแตกฟองอยู่ครึ่งวันจนเหลือสิบห้าหยวนได้

ไอ้เด็กเปรตนี่มันร้ายนัก

"ก็พอมีพอกินน่ะเฮีย" เย่ชวนดีดนิ้วเปาะ นั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้รับแขก "ขอน้ำแก้วนึง"

"ได้เลยครับเสี่ย!" เฮียรีบกดน้ำใส่แก้วพลาสติกมาเสิร์ฟ "เอ้า ดูตู้ทางนี้เลย รุ่นประหยัด สามร้อยหยวน ใช้งานลื่นกว่าเครื่องเก่าเอ็งแน่นอน"

เย่ชวนไม่แม้แต่จะปรายตามอง "ขอตัวท็อป! รุ่นใหม่ล่าสุด! เอาที่คุ้มค่าตัวที่สุดมา!"

"โอ้โห... เล่นของแรง! งั้นต้องตัวนี้เลย" เฮียหยิบกล่องมือถือออกมาวางบนตู้ "Blue Mi K70 ราคาเบาๆ สองพันหยวน! ชิปมังกร 8 Gen 2 ชาร์จไว 120 วัตต์ แบตอึดทนนาน ระบบลื่นหัวแตก เทียบกับเครื่องเก่าเอ็งแล้ว เหมือนเปลี่ยนจากขี่จักรยานไปขับยานแม่!"

"จัดไป! เอาตัวนี้แหละ" เย่ชวนตกลงง่ายๆ เพราะเชื่อใจเฮียแก อย่างน้อยก็คุ้นเคยกันมานาน แกคงไม่กล้าฟันหัวแบะหรอก

"เอ่อ... ร้านเฮียไม่รับแปะโป้งนะบอกก่อน" เฮียรีบดักคอ เพราะกิตติศัพท์ความ 'เหนียวหนี้' ของเย่ชวนนั้นเลื่องลือไปทั่วตลาด

"จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง!" เย่ชวนควักเงินจ่ายผ่านแอปฯ ทันที

"ไปทำไรมาวะเนี่ย? อย่าบอกนะว่าไปกู้เงินนอกระบบมา? หรือไปหลงเชื่อพวกแอปฯ เงินกู้เถื่อน? เตือนไว้ก่อนนะเว้ย ดอกเบี้ยพวกนั้นโหดนรกแตก" เฮียถามด้วยความเป็นห่วง

"เปล่าเฮีย พอดีผมมี 'เจ๊ดัน' เลี้ยงดูปูเสื่อน่ะ"

"แหม... ร้ายนะมึง" เฮียส่ายหัวขำๆ คิดว่ามันแค่อำเล่น รับเงินเสร็จก็จัดการเปิดเครื่อง ตั้งค่า และสอนวิธีใช้งานเบื้องต้นให้

"สแกนนิ้วตรงนี้นะ... สแกนหน้าตรงนี้..."

เย่ชวนหัวไวอยู่แล้ว เรียนรู้แป๊บเดียวก็คล่อง เขาเลื่อนหน้าจอไปมาอย่างเพลิดเพลิน ความลื่นไหลระดับ 120Hz นี่มันฟินจริงๆ!

แต่เดี๋ยวนะ... ทำไมมีแอปฯ หน้าตาคุ้นๆ อยู่ที่มุมขวาล่าง?

[เจ้าของหอพักต่างมิติ]

เย่ชวนขมวดคิ้ว หยิบเครื่องเก่าขึ้นมาดู ปรากฏว่าแอปฯ นั้นหายวับไปจากเครื่องเก่าแล้ว!

มันย้ายบ้านเองได้ด้วย!?

"เป็นไรวะ? เครื่องค้างเหรอ?" เฮียเห็นเย่ชวนชะงักไป ก็ถามขึ้น "ปกติของยี่ห้อนี้นะ นานๆ ทีจะมีเอ๋อบ้าง ถือเป็นฟีเจอร์"

"เปล่าเฮีย ลื่นปรู๊ดปร๊าดเลย ชอบมาก" เย่ชวนเก็บเครื่องเก่าใส่กล่องเครื่องใหม่ แล้วเดินออกจากร้านอย่างอารมณ์ดี

ระหว่างทางกลับบ้าน เย่ชวนลองไถหน้าจอแอปฯ เล่นด้วยความเห่อของใหม่ แล้วเขาก็เพิ่งค้นพบความจริงอันน่าตื่นตะลึง...

แอปฯ นี้มันเลื่อนลงไปดูด้านล่างได้!

[ภารกิจมือใหม่: สร้างความประทับใจแรกให้ไป๋เฉียนซวง (สำเร็จแล้ว)]

[สถานะ: รอรับรางวัล]

เย่ชวนกดจิ้มไปที่ปุ่ม 'รับรางวัล' ทันที