ตอนที่ 4 ปู่ฉันตายไปตั้งนานแล้วโว้ย!

ตอนที่ 4 ปู่ฉันตายไปตั้งนานแล้วโว้ย!

ชุดกระโปรงลูกไม้ซีทรูที่ดูยังไงก็เหมือนชุดนอนเซ็กซี่มากกว่าชุดลำลอง พอมาอยู่บนเรือนร่างของไป๋เฉียนซวงที่มีสัดส่วนทองคำแบบนี้ มันช่าง... บะลั่กอั้ก!

สำหรับสาวงาม การมองแวบแรกคือการให้เกียรติ แต่การจ้องไม่วางตาคือการให้เกียรติขั้นสูงสุด! นี่มันตรรกะไหนวะ?

แน่นอนว่าเย่ชวนก็มีความละอายใจอยู่บ้างนิดหน่อย พอเห็นสาวเจ้ารีบคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวปิดบังความขาวออโม่ เขาก็แกล้งกระแอมไอแก้เขิน แล้วหยิบกระดาษสัญญาเช่าออกมาสะบัด พรึ่บ

“โอ้ว แม่สาวน้อย! มาทำสัญญากันเถอะ!”

ไป๋เฉียนซวง: “?”

เห็นหน้านางงงเป็นไก่ตาแตก เย่ชวนก็รีบอธิบายคอนเซปต์การเช่าบ้านแบบรวบรัด โดยละเว้นเรื่องแอปพลิเคชันระบบไว้ก่อน ขืนอธิบายเรื่องระบบตอนนี้มีหวังคุยกันยาวจนลิงออกลูก แถมเรื่องแบบนี้มันเป็นความลับระดับสุดยอด จะให้ใครรู้ไม่ได้

แต่ผิดคาด ไป๋เฉียนซวงส่ายหน้าปฏิเสธ “เรื่องเช่าที่พักคงไม่จำเป็น ข้าคงรบกวนอยู่ที่นี่ไม่นาน”

“หาาา?!” เย่ชวนร้องเสียงหลง

งานเข้าแล้วครับพี่น้อง! ไอ้ที่เขาอุตส่าห์ลงทุนลงแรงไปทั้งหมดนี่จะสูญเปล่าเหรอ?!

เย่ชวนร้อนรนจนแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ ระบบตัวเงินตัวทองอุตส่าห์โผล่มาทั้งที แล้วจะปล่อยให้ 'ต้นไม้ผลิตเงิน' เดินหนีไปดื้อๆ แบบนี้ได้ไง! เงินวันละสองพันหยวนเชียวนะเว้ย!

ความกระหายเงินเข้าครอบงำจิตใจจนหมดสิ้น ตอนนี้ในหัวเย่ชวนไม่มีเรื่องตัณหาราคะใดๆ ทั้งนั้น มีแต่ตัวเลขในบัญชีธนาคารเท่านั้นที่สำคัญที่สุด

เขากำลังถังแตก เป็นโรคร้าย และไม่อยากตาย โอกาสรวยทางลัดมาจ่ออยู่ตรงหน้าแล้ว เขาต้องคว้าไว้ให้แน่นที่สุด!

“ฉันมีวิธีส่งเธอกลับบ้านได้นะ!” เย่ชวนโพล่งออกมา

ทันทีที่พูดจบ สายตาของไป๋เฉียนซวงก็ล็อกเป้ามาที่เขาทันที นางจ้องเขานิ่งด้วยแววตาจริงจัง

“คำพูดนี้... เชื่อถือได้จริงหรือ?”

“อืม... แต่ตอนนี้ยังทำไม่ได้นะ ต้องรอไปก่อน”

เย่ชวนพยักหน้าตีเนียน เขาเดาว่าการที่นางโผล่มาที่นี่ได้ต้องเกี่ยวข้องกับระบบแน่ๆ ถ้าเขาอัปเกรดระบบไปเรื่อยๆ หรือปลดล็อกฟังก์ชันใหม่ๆ สักวันมันต้องมีวิธีส่งนางกลับต่างโลกได้แหละน่า

พอได้ยินว่าต้องรอ แววตาของไป๋เฉียนซวงหม่นลงเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมามุ่งมั่นเหมือนเดิม

อย่างน้อยก็ยังมีความหวัง ดีกว่าออกไปเดินงมเข็มในมหาสมุทรข้างนอกนั่น การพักรักษาตัวอยู่ที่นี่น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด...

ถ้าหากชายผู้นี้ไม่ได้โกหกล่ะก็นะ

แต่ก็นั่นแหละ ถ้าเขาจะทำร้ายนางจริงๆ คงทำไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องมานั่งเจรจาให้เสียเวลา

“ข้าเข้าใจแล้ว” ไป๋เฉียนซวงรับปากกาที่เย่ชวนยื่นให้ แม้รูปทรงปากกาจะดูประหลาดตาไปบ้างแต่นางก็จับมันได้อย่างมั่นคง ภายใต้สายตาลุ้นระทึกของเย่ชวน นางจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ

【ไป๋เฉียนซวง】

ทันทีที่ปลายปากกาตวัดจบ มือถือในกระเป๋าของเย่ชวนก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

【ผู้เช่ารายใหม่: ไป๋เฉียนซวง เข้าพักสำเร็จ】

【รายได้วันแรกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อย】

【ธนาคารเพื่อการเกษตรฯ: บัญชีลงท้าย 4399 ของท่าน มียอดเงินเข้า 2,000.00 หยวน เมื่อวันที่ 22 มิ.ย. เวลา 17:24 น. ยอดคงเหลือ 2,003.10 หยวน】

【ข้อมูลผู้เช่า: ไป๋เฉียนซวง

ระดับพลัง: แก่นทองคำขั้นต้น

สถานะ: บาดเจ็บ, ความทรงจำการกลับชาติมาเกิดยังไม่ตื่นรู้

รายได้รายวัน: 2,000 หยวน พร้อมโอกาสได้รับไอเทมสายบำเพ็ญเพียร

แต้มสะสมรายวัน: 10 แต้ม

เนื้อเรื่องบทที่ 1: ยังไม่ปลดล็อก

เนื้อเรื่องบทที่ 2: ยังไม่ปลดล็อก

เนื้อเรื่องบทที่ 3: ยังไม่ปลดล็อก

...

โปรดพยายามเพิ่มค่าความประทับใจ】

ในหน้าจอแอปฯ ปรากฏรูปอวตารเวอร์ชันหัวโตตัวเล็กของไป๋เฉียนซวงขึ้นมา ดูน่ารักน่าชังจนใจเจ็บ

เย่ชวนกำหมัดแน่น ตะโกนลั่นห้องด้วยภาษาต่างประเทศ

“เยส!”

ไป๋เฉียนซวงสะดุ้งโหยง มองท่าทางดีใจจนออกนอกหน้าของเย่ชวนด้วยความงุนงง

เย่... ซื่อ... ท่านปู่... ตาย?

(เพื่อคนไม่ทันมุข ครับ เย่ (爷 / Yé): แปลว่า ปู่ ซื่อ (死 / Sǐ): แปลว่า ตาย นางเอกมันฟังเพี้ยนไม่รู้จักภาษาอังกฤษ)

ท่านปู่ตาย... แล้วทำไมต้องดีใจขนาดนั้นด้วย? คนโลกนี้ช่างอกตัญญูยิ่งนัก

“เยี่ยมไปเลย! เดี๋ยวฉันไปทำกับข้าวมาให้กินนะ เธอนอนรออยู่ตรงนี้แหละ ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาด!” เย่ชวนสั่งกำชับให้แม่นางก้อนทองคำนอนพักผ่อน ส่วนตัวเองรีบแจ้นไปเข้าครัวทำอาหาร เพราะคนป่วยต้องกินอิ่มถึงจะหายไวๆ แถมยังผลิตเงินให้เขาได้นานๆ

“โอ้?”

ไป๋เฉียนซวงพยักหน้ารับแบบงงๆ แต่ในใจลึกๆ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนเอาเปรียบชอบกล

ไม่นานนัก เย่ชวนก็กลับเข้ามาพร้อมจานผัดมะเขือเทศใส่ไข่และผัดผักอีกหนึ่งจาน กลิ่นหอมฉุยลอยฟุ้งไปทั่วห้อง

“เอ้า ท้องร้องแล้วล่ะสิ กินซะหน่อยนะ”

ไป๋เฉียนซวงมองอาหารบ้านๆ ตรงหน้าแล้วส่ายหน้าเบาๆ “พวกข้าผู้บำเพ็ญเพียรเข้าสู่วิถีงดอาหารมานานแล้ว อาศัยเพียงกายเนื้อบริสุทธิ์ดูดซับปราณฟ้าดิน ไม่แตะต้องธัญญาหารทางโลก”

โครกคราก~

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ท้องเจ้ากรรมของนางพญาก็ร้องประท้วงเสียงดังลั่นห้อง

เย่ชวน: “......”

ไป๋เฉียนซวง: “......”

“ฉันก็ไม่รู้นะว่าไอ้วิธีเซียนๆ ของเธอมันเป็นยังไง แต่โลกนี้น่ะมันไม่มีพลังปราณให้เธอดูดซับหรอกนะ” เย่ชวนยัดตะเกียบใส่มือนาง “เมื่อก่อนเธออาจจะอิ่มทิพย์ได้ แต่ตอนนี้ยังไงก็ต้องกินข้าว กฎทรงพลังงานน่ะรู้จักไหมแม่คุณ? ไม่กินก็ไม่มีแรงนะเว้ย”

ไป๋เฉียนซวงจนด้วยคำพูด จริงอย่างที่เขาว่า หากนางดูดซับปราณไม่ได้ นอกจากพลังจะไม่ฟื้นแล้ว การเคลื่อนไหวร่างกายก็จะกลายเป็นเรื่องยากลำบาก

โครกคราก~

เสียงท้องร้องดังขึ้นอีกระลอก ท่ามกลางความเงียบสงัด ใบหูของไป๋เฉียนซวงแดงซ่านด้วยความอับอาย นางรับตะเกียบจากมือเย่ชวนมาอย่างเก้ๆ กังๆ แล้วเริ่มคีบข้าวเข้าปากทีละคำเล็กๆ อย่างสำรวม

“รสชาติดี...” ไป๋เฉียนซวงตักผัดมะเขือเทศใส่ไข่เข้าปาก รสเปรี้ยวหวานกลมกล่อมทำให้นางเบิกตากว้างด้วยความแปลกใจ

“ของฟรีก็ต้องอร่อยอยู่แล้วสิ” เย่ชวนเห็นนางยอมกินก็ยิ้มแก้มปริ “ว่าแต่ปกติพวกเธอฝึกวิชาแล้วกินอะไรกัน? ผลไม้ทิพย์เหรอ?”

“สมุนไพรวิเศษและของล้ำค่าทางธรรมชาติ” ไป๋เฉียนซวงตอบ “แต่รสชาติ... มิค่อยน่าอภิรมย์นัก”

“ชีวิตลำบากน่าดูเลยนะ เอ้า กินผักเยอะๆ จานนี้ใส่ผงชูรส... เอ้ย ใส่ใจทำพิเศษเลยนะ”

อาจเป็นเพราะอาการบาดเจ็บและพลังที่เหือดแห้ง พอได้ลิ้มรสอาหาร ไป๋เฉียนซวงก็เริ่มเจริญอาหารขึ้นมาทันที แม้จะตักคำเล็กๆ แต่ความเร็วในการเคี้ยวตุ้ยๆ นั้นไม่ธรรมดา แป๊บเดียวข้าวก็พร่องไปเกือบครึ่งถ้วย

เย่ชวนนั่งเท้าคางมองดูนางกินข้าวอย่างเพลิดเพลิน ขนตายาวงอน ดวงตากลมโตที่มีไฝเสน่ห์ใต้ตาเม็ดเล็กๆ นั่น ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้ความสวยลดลง กลับยิ่งขับให้ใบหน้าดูมีเสน่ห์เย้ายวนชวนมองมากขึ้นไปอีก

สวยจริงๆ สวยวัวตายควายล้ม สวยแบบไม่เกรงใจชาวบ้านชาวช่อง

“คุณชาย... มีข้อสงสัยอันใดหรือ?” สัญชาตญาณของไป๋เฉียนซวงเฉียบคมมาก นางรู้สึกได้ว่าถูกจ้องมองอยู่

“เปล่าหรอก แค่ไม่ค่อยได้เห็นผู้หญิงสวยขนาดนี้ ก็เลยมองเพลินไปหน่อย” เย่ชวนตอบตรงๆ พร้อมรอยยิ้มกวนๆ

“สวย...” ไป๋เฉียนซวงชะงัก ในโลกของนาง ผู้บำเพ็ญเพียรต่างชำระล้างไขกระดูกและผลัดผิวพรรณจนงดงามเป็นเรื่องปกติ แต่พอโดนชมซึ่งๆ หน้าแบบนี้ นางก็อดรู้สึกขัดเขินไม่ได้ ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวกลบเกลื่อนใบหูที่แดงก่ำ

“อ้อ ลืมแนะนำตัวไปเลย ฉันชื่อ เย่ชวน”

“เย่ชวน”

“อืม”

ไป๋เฉียนซวงจดจำชื่อนี้ไว้ในใจเงียบๆ

หลังมื้ออาหารจบลง ขณะที่เย่ชวนกำลังเก็บจานชาม ไป๋เฉียนซวงก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย

“เย่ชวน... ท่านไม่เสียใจหรือ?”

“เสียใจเรื่อง?”

ไป๋เฉียนซวงถามต่อ “เรื่องท่านปู่ของท่านที่ตาย... เหตุใดท่านถึงดูมีความสุขยิ่งนัก?”

“ห๊ะ?” เย่ชวนงงเป็นไก่ตาแตก “ปู่ฉันเหรอ? แกไปเฝ้ายมบาลตั้งนานแล้วเว้ย! จะให้มานั่งร้องไห้หาพระแสงอะไรตอนนี้เล่า!”