บทที่ 8 - ฉันจะกลืนหนังสือเล่มนี้ลงท้องเลย!
บทที่ 8 - ฉันจะกลืนหนังสือเล่มนี้ลงท้องเลย!
บทที่ 8 - ฉันจะกลืนหนังสือเล่มนี้ลงท้องเลย!
✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿
จ้าวคุนซานเป็นลูกไล่ของมู่ไป๋ ตั้งแต่ซ่งเจี๋ยคว้าที่หนึ่งไปครอง เจ้านี่ก็เลิกเพ่งเล็งคนอื่น แล้วหันมาจ้องเล่นงานเขาแทน
แต่เขาเคยเจอสัตว์อสูรจริงๆ ส่วนใครจะเชื่อหรือไม่เชื่อ มันก็เรื่องของคนคนนั้น ไม่เกี่ยวกับเขา
จ้าวคุนซานเห็นซ่งเจี๋ยไม่โต้ตอบ ก็ยิ่งได้ใจ "เห็นไหมล่ะ ฉันพูดถูกเป๊ะ โม้ไม่ดูตาม้าตาเรือ ถ้านายเคยเจอสัตว์อสูรจริง ฉันจะกินหนังสือเล่มนี้โชว์เลยเอ้า!"
"จ้าวคุนซาน พี่เจี๋ยเขาแค่ไม่อยากถือสาแก แกอย่ามาทำตัวกร่างได้คืบจะเอาศอกนะเว้ย!" จางเสี่ยวโหวออกโรงปกป้องลูกพี่
จ้าวคุนซานมองค้อนจางเสี่ยวโหว "จางเสี่ยวโหว เจ้าตัวเขายังไม่เห็นพูดอะไรเลย แกจะมาเดือดร้อนแทนทำไม?"
ตอนนั้นเอง ทุกคนต่างหันไปมองซ่งเจี๋ย คิดว่าเขาจะอธิบายอะไรบ้าง
แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจจ้าวคุนซานเลยสักนิด ทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงนกเสียงกา ทีนี้ทุกคนเลยเริ่มสงสัยแล้วว่าซ่งเจี๋ยอาจจะโม้จริงๆ
"อ้อ ยังมีอีกเรื่องที่จะแจ้งให้ทราบ"
จู่ๆ ถังเยว่ที่ยืนอยู่หน้าชั้นก็พูดแทรกขึ้นมา
ทุกคนเงยหน้ามองไปที่ถังเยว่เป็นตาเดียว
"ครูเพิ่งได้รับรายงานมาเมื่อกี้ ว่ามีนักเรียนห้องเราคนหนึ่งกล้าหาญมาก ถึงขนาดจัดการสัตว์อสูรได้หนึ่งตัว!"
สิ้นเสียงถังเยว่ ทุกคนในห้องถึงกับนิ่งอึ้ง!
ฆ่าสัตว์อสูร!
นักเรียนของพวกเราเนี่ยนะ!!
ทันใดนั้น สายตาบางคู่ก็เผลอมองไปที่ซ่งเจี๋ยโดยอัตโนมัติ...
เมื่อกี้เหมือนหมอนั่นจะบอกว่าเคยเจอสัตว์อสูร...
"เป็นไปไม่ได้ จะเป็นมันได้ยังไง นั่นมันสัตว์อสูรนะเว้ย..." ถึงปากจะบอกไม่เชื่อ แต่จ้าวคุนซานกลับเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
วินาทีนี้ ทั้งโม่ฟาน มู่ไป๋ และสวี่เจ้าถิง ต่างก็หันขวับไปมองซ่งเจี๋ย!
พวกเขาต่างเป็นหัวกะทิของห้อง แต่พวกเขารู้ตัวดีว่ายังไม่เคยฆ่าสัตว์อสูร!
"พวกนายคงไม่ได้คิดจริงๆ ใช่ไหมว่าจอมเวทธาตุแสงคนหนึ่งจะฆ่าสัตว์อสูรได้!" จ้าวคุนซานแย้ง
ฉับพลัน ทุกคนก็เริ่มได้สติ ถึงซ่งเจี๋ยจะสอบได้ที่หนึ่ง แต่เขาก็เป็นแค่จอมเวทธาตุแสงจริงๆ!
ถ้าเป็นธาตุสายฟ้า หรือธาตุไฟก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มันธาตุแสงนะ!!
จะเอาอะไรไปฆ่าสัตว์อสูร!
ด้วยเหตุนี้ ข้อสันนิษฐานของทุกคนจึงมลายหายไปในพริบตา!
ต่างคิดว่าเป็นไปไม่ได้!
"อาจารย์ถังเยว่คะ คนคนนั้นคือใครเหรอคะ?" เพื่อนผู้หญิงรีบยกมือถาม
แหม ก็เป็นถึงเพื่อนร่วมห้องที่ฆ่าสัตว์อสูรได้เชียวนะ ต้องรีบเกาะขาฝากเนื้อฝากตัวไว้ก่อน!
"คนคนนั้นคือซ่งเจี๋ย" ถังเยว่พูดจบ เธอก็มองไปที่ซ่งเจี๋ยด้วยสายตาเหลือเชื่อเหมือนกัน
เธอจำได้ว่านักเรียนคนนี้เป็นจอมเวทธาตุแสง แล้วจะไปฆ่าสัตว์อสูรได้ยังไงกัน?
ทว่า!
พอเธอพูดชื่อจบ ทั้งห้องก็ฮือฮาแตกตื่น ทุกสายตาพุ่งตรงไปที่ซ่งเจี๋ยทันที!
เป็นหมอนั่นจริงๆ ด้วย!
"พี่เจี๋ย พี่ฆ่าสัตว์อสูรได้จริงๆ ด้วย!!" จางเสี่ยวโหวตื่นเต้นสุดขีด
จ้าวคุนซานนั่งแข็งทื่อ เขาหันซ้ายแลขวา สงสัยว่าเมื่อกี้หูฝาดไปหรือเปล่า?
แต่พอดูจากปฏิกิริยาของคนรอบข้าง ก็ชัดเจนแล้วว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริง!
เป็นไปได้ยังไง!
"จ้าวคุนซาน ที่แกพูดไว้เมื่อกี้ ถึงเวลาทำตามสัญญาแล้วมั้ง?" จางเสี่ยวโหวแสยะยิ้ม
"ใช่ๆ เมื่อกี้แกบอกเองว่าถ้าซ่งเจี๋ยฆ่าสัตว์อสูรได้ แกจะกลืนหนังสือเล่มนี้ลงท้อง!"
"ถูกเผง ฉันก็ได้ยินเต็มสองหู!"
. . .
คนอื่นพากันผสมโรง พวกเขาต่างอยากประจบซ่งเจี๋ยกันทั้งนั้น!
สัปดาห์หน้าต้องไปฝึกภาคสนามแล้ว พวกเขาไม่อยากโดนสัตว์อสูรจับกินนี่นา!
จ้าวคุนซานเงียบกริบ ใครจะไปบ้ากินหนังสือจริงๆ เขาเลยแกล้งทำมึนตีเนียนไป
ถังเยว่ถามขึ้น "นักเรียนซ่งเจี๋ย ช่วยแชร์ประสบการณ์หน่อยได้ไหมว่าเธอจัดการหนูปีศาจตาเดียวตัวนั้นได้ยังไง?"
พออาจารย์เปิดทาง หลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ พวกเขาอยากรู้ใจจะขาดว่าธาตุแสงอย่างซ่งเจี๋ยเอาชนะสัตว์อสูรได้ยังไง!
ซ่งเจี๋ยตอบเลี่ยงๆ "หนูปีศาจตาเดียวตัวนั้นผมไม่ได้ฆ่าคนเดียวหรอกครับ ตอนที่พวกเราไปเจอ มันบาดเจ็บอยู่แล้ว ผมแค่คอยซัพพอร์ตมู่หนิงเสวี่ย ถึงช่วยกันฆ่ามันได้แบบทุลักทุเล"
"มู่หนิงเสวี่ย!"
คราวนี้ทุกคนยิ่งเดือดพล่านกว่าเดิม!
ทุกคนรู้กิตติศัพท์ของมู่หนิงเสวี่ยดีว่าเธอคือเทพธิดาผู้เก่งกาจแห่งเมืองป๋อ พอได้ยินแบบนี้ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลขึ้นมาทันที!
"ฉันว่าแล้วไง ลำพังแค่ธาตุแสงอย่างเขาจะไปฆ่าสัตว์อสูรได้ยังไง ที่แท้ก็มีมู่หนิงเสวี่ยอยู่ด้วย!" จ้าวคุนซานกลับมายืดอก เชิดหน้าคุยโวได้เหมือนเดิม
"จ้าวคุนซาน แกจะมาภูมิใจทำซากอะไร แกมีปัญญาได้เดินเคียงคู่กับมู่หนิงเสวี่ยแบบเขาไหมล่ะ?" จางเสี่ยวโหวสวนกลับ
"ฉัน..." จ้าวคุนซานอ้าปากค้าง เถียงไม่ออก
มู่หนิงเสวี่ยเป็นถึงคุณหนูผู้สูงส่งแห่งตระกูลมู่ คนอย่างเขาจะมีวาสนาที่ไหนไปเดินกับเธอได้
ในขณะเดียวกัน สีหน้าของมู่ไป๋ดูแย่มาก เขารู้เรื่องที่มู่หนิงเสวี่ยไปส่งซ่งเจี๋ยที่บ้านวันนั้น!
เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นตอนนั้นแหละ ที่ทั้งคู่ไปเจอสัตว์อสูร แล้วโชคดีจัดการมันได้!
"ซ่งเจี๋ย นายรู้จักมู่หนิงเสวี่ยด้วยเหรอ?" มีคนเริ่มถามเรื่องซุบซิบ
"ซ่งเจี๋ย ตอนนี้มู่หนิงเสวี่ยเก่งขนาดไหนแล้วอะ?"
. . .
เจอคำถามรัวเป็นชุด ซ่งเจี๋ยสูดหายใจลึก ไม่มีความคิดที่จะตอบเลยสักนิด
ถังเยว่รีบตัดบท "เอาล่ะๆ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเพื่อน พวกเธออย่าไปซักไซ้ให้มากความเลย เอาเวลาไปเตรียมตัวสำหรับการฝึกสัปดาห์หน้าดีกว่า"
ทุกคนดูผิดหวังแต่ก็ยอมหยุดถามแต่โดยดี
จ้าวคุนซานรอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิด เขาถอนหายใจโล่งอก รีบยัดหนังสือบนโต๊ะเก็บเข้าลิ้นชักทันที
. . .
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก วันแห่งการฝึกภาคสนามก็มาถึง
นักเรียนห้องคิงมารวมตัวกันที่สนามกีฬากลาง กำลังเข้าแถวทยอยขึ้นรถบัส
"นักเรียน รีบหาที่นั่งให้เรียบร้อย เราจะออกเดินทางกันแล้ว" ถังเยว่ยืนสั่งการอยู่ที่หน้ารถ
ไม่นาน!
รถบัสก็สตาร์ตเครื่อง เคลื่อนตัวออกจากโรงเรียน
เมื่อเข้าสู่เขตชานเมือง รถวิ่งผ่านภูเขาลูกใหญ่ จนกระทั่งมองเห็นป้อมปราการขนาดย่อมอยู่ไกลๆ
"อาจารย์ถังเยว่ นั่นคือที่ที่เราจะไปฝึกกันเหรอครับ?" มีคนชี้ไปที่ป้อมปราการแห่งนั้น
"ใช่จ้ะ ที่นั่นเรียกว่าป้อมปราการเขาเสวี่ยเฟิง เป็นแนวป้องกันสำคัญของเมืองป๋อ" ถังเยว่อธิบาย
สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่หมู่บ้านซอมซ่อ แต่เป็นเมืองป้อมปราการที่ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างหน้าผาสูงชันสองแห่ง!
"อาจารย์ถังเยว่ การฝึกครั้งนี้อันตรายไหมคะ?" มีคนถามด้วยความกังวล
"อันตรายสิ มันต้องอันตรายอยู่แล้ว เพราะงั้นพวกเธอต้องตั้งใจและมีสติ เวลาเจอเรื่องอะไรจะได้ไม่ตื่นตระหนก..." ถังเยว่พยายามเกลี้ยกล่อมนักเรียน
แต่ทว่า! ในใจของพวกเด็กๆ กลับกลัวจนสั่นไปหมด ถ้าเจอสัตว์อสูรเข้าจริงๆ พวกเขาจะทำยังไงกันดี
ผ่านไปสักพัก รถบัสหลายคันก็ทยอยขับเข้าไปในป้อมปราการเขาเสวี่ยเฟิง
พวกเขามองเห็นจอมเวทมากมายเดินขวักไขว่ เข้าๆ ออกๆ เต็มไปหมด
"คนพวกนั้นคือนักล่าอสูรใช่ไหม?"
"น่าจะใช่นะ..."
"เรียนจบแล้วฉันก็อยากเป็นนักล่าอสูรเหมือนกัน!"
. . .
นักเรียนต่างพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น เมื่อรถบัสจอดสนิท พวกเขาก็ทยอยกันลงจากรถ
ที่ด้านหน้ารถบัส มีกลุ่มคนในเครื่องแบบทหารยืนรออยู่
"นักเรียน รีบลงจากรถแล้วมาเข้าแถว" ถังเยว่เร่งเร้าอยู่ที่ประตูรถ
ซ่งเจี๋ยเดินตามหลังจางเสี่ยวโหวลงมา พอเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคย
"คนนี้คงเป็นครูฝึกจ่านกงสินะ?" ซ่งเจี๋ยคิดในใจ
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือจ่านกง เขากำลังกวาดสายตามองเหล่านักเรียนที่กำลังลงจากรถ
และในจังหวะที่เขากวาดสายตามานั้น ก็ได้สบตากับซ่งเจี๋ยพอดี...
. . .
[จบแล้ว]