บทที่ 9 - ภารกิจฝึกภาคสนามที่ไม่เหมือนใคร!

บทที่ 9 - ภารกิจฝึกภาคสนามที่ไม่เหมือนใคร!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หลังจากซ่งเจี๋ยสบตากับจ่านกงแวบหนึ่ง เขาก็ละสายตาไปทางอื่น

จ่านกงไม่ได้ติดใจอะไร เขามองดูแถวนักเรียนที่จัดระเบียบเรียบร้อยแล้ว จึงก้าวเท้าเดินเข้าไปหา

"ฉันคือจ่านกง หัวหน้าครูฝึกในการฝึกภาคสนามครั้งนี้ พวกเธอโชคดีมากนะ เพราะพวกเธอคือนักเรียนรุ่นแรกที่ฉันรับหน้าที่คุมด้วยตัวเอง" จ่านกงกล่าวเปิดฉาก

"ดังนั้นถ้าอยากได้คะแนนสูงๆ ก็ง่ายมาก ฉันมีภารกิจล่ารางวัลอยู่งานหนึ่ง ขอแค่มีใครคนใดคนหนึ่งในพวกเธอทำสำเร็จ ฉันจะให้เกรด A กับทุกคนยกชั้นไปเลย!"

สิ้นเสียงประกาศ ไม่ใช่แค่นักเรียนที่หน้าถอดสี แม้แต่พวกอาจารย์ที่คุมทีมมาก็หน้าเสียไปตามๆ กัน

"ทำภารกิจล่ารางวัล? จะไปทำได้ยังไงกัน!!"

"ครูฝึก นี่มันแกล้งกันชัดๆ..."

"ใช่ครับ ภารกิจล่ารางวัลมันงานของนักล่าอสูร พวกผมเป็นแค่นักเรียนนะ..."

. . .

เสียงโอดครวญดังระงม ทุกคนต่างประท้วงกันยกใหญ่

ทว่าจ่านกงไม่สนเสียงนกเสียงกา เขาตะคอกกลับเสียงเข้ม "ฉันเรียกพวกเธอมาที่นี่ ไม่ได้จะให้มาเล่นขายของนะ ถ้าใครไม่พอใจก็เชิญไสหัวกลับไปได้เลย"

ถอนตัว? จะเป็นไปได้ยังไง!

ขืนถอนตัวตอนนี้ก็ไม่มีคะแนนสิ แล้วจะเอาอะไรไปยื่นเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ล่ะ การฝึกภาคสนามครั้งนี้มีผลต่อคะแนนตั้งยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่คะแนนน้อยๆ เลยนะ! นักเรียนทุกคนเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าหือ

เมื่อเห็นดังนั้น จ่านกงก็ยิ้มมุมปาก "ในเมื่อไม่มีใครถอนตัว ก็ปฏิบัติตามที่ฉันสั่ง..."

เมื่อได้รับภารกิจ พวกเขาก็จำใจต้องก้มหน้าก้มตาทำ ไม่อย่างนั้นก็คงชวดคะแนนแน่ๆ

"อ้อ อีกอย่าง ถ้ามีใครหรือทีมไหนทำภารกิจนี้สำเร็จ ฉันจะควักกระเป๋าตัวเองมอบอุปกรณ์เวทป้องกันให้หนึ่งชิ้น" จ่านกงหยอดเหยื่อล่อชิ้นโต

อุปกรณ์เวทป้องกัน!! ทุกคนต่างตาโตด้วยความตะลึง

เพราะอุปกรณ์เวทป้องกันระดับต้นชิ้นหนึ่ง ราคอปาเข้าไปตั้งหลายแสน!

สำหรับหลายคนแล้ว นี่คือเงินมหาศาลที่พวกเขาไม่มีปัญญาแตะต้อง

แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็รู้ทันว่าที่ครูฝึกกล้าทุ่มไม่อั้นขนาดนี้ เป็นเพราะมั่นใจว่าไม่มีทางที่พวกเด็กนักเรียนจะทำสำเร็จแน่นอน

เมื่อภารกิจมาแล้ว ต่อไปก็เป็นการจัดทีม นักเรียนตั้งร้อยคนจะให้ไปรุมทำพร้อมกันก็คงไม่ได้

"ซ่งเจี๋ย ฉันขออยู่ทีมเดียวกับเธอได้ไหม?" เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม

"ซ่งเจี๋ย ฉันก็อยากอยู่ทีมเดียวกับนาย"

"ฉันด้วย!"

. . .

เห็นสาวๆ รุมล้อมซ่งเจี๋ย จ่านกงก็เลิกคิ้วด้วยความสงสัย "ทำไมพวกเธอถึงอยากจับคู่กับหมอนี่นักล่ะ?"

"ก็เขาเคยเจอสัตว์อสูร แถมยังเคยร่วมมือฆ่ามันด้วย พวกหนูก็เลยอยากอยู่กับเขาค่ะ!" นักเรียนหญิงคนหนึ่งตอบ

"อะไรนะ!?"

จ่านกงชะงักไปนิดหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าโรงเรียนเทียนหลานจะมีนักเรียนแบบนี้อยู่ด้วย

เขาลูบคาง พลางพิจารณาซ่งเจี๋ยตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

จ่านกงเดินตรงเข้าไปหาซ่งเจี๋ยแล้วถาม "เธอชื่ออะไร?"

ซ่งเจี๋ยไม่คิดว่าจ่านกงจะเดินดุ่มๆ เข้ามาหาแบบนี้ จึงตอบกลับไป "ซ่งเจี๋ยครับ"

"ดี การฝึกภาคสนามรอบนี้ เธอไม่ต้องเข้าร่วม" จ่านกงยิ้ม

"อะไรนะ!?"

พวกนักเรียนที่กะจะมาเกาะขาซ่งเจี๋ย ถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"หัวหน้าครูฝึก กลัวเสียหน้าเหรอครับ? ถึงได้ตัดสิทธิ์ซ่งเจี๋ยแบบนี้!"

"ใช่ๆ! เขาก็เป็นนักเรียนเหมือนกัน ทำไมถึงห้ามไม่ให้เขาเข้าร่วมล่ะ?"

"ไม่ยุติธรรม!!"

. . .

เหล่านักเรียนส่งเสียงประท้วงกันเซ็งแซ่

"พวกเธอเป็นหัวหน้าครูฝึก หรือฉันเป็นหัวหน้าครูฝึก?" จ่านกงตวาดเสียงดัง

ทันใดนั้น พวกนักเรียนที่กำลังโวยวายก็หุบปากฉับ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

ถังเยว่กับเซวียมู่เซิงยืนดูอยู่ข้างๆ งานนี้จ่านกงเป็นใหญ่ พวกเขาเลยได้แต่นิ่งเงียบ

"ไอ้หนุ่ม ตอนแรกฉันมองเธอก็รู้สึกทะแม่งๆ ที่แท้ก็เคยจัดการสัตว์อสูรมาแล้วนี่เอง" จ่านกงตบไหล่ซ่งเจี๋ยป้าบๆ

"ครั้งนั้นแค่โชคดีเฉยๆ ครับ" ซ่งเจี๋ยถ่อมตัว

"โชคดี?" จ่านกงหัวเราะ เขาคลุกคลีกับสัตว์อสูรมานาน รู้ดีว่าแค่โชคช่วยไม่มีทางรอดมาได้หรอก

"ฉันบอกว่าจะแจกภารกิจล่ารางวัล แต่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่ามีแค่ภารกิจเดียวนี่" จ่านกงยิ้มร้าย

"..."

ซ่งเจี๋ยเงียบกริบ นึกไม่ถึงว่าจ่านกงจะมาไม้นี้

"การฝึกของเธอจะไม่เหมือนคนอื่น แต่ถ้าเธอฆ่าสัตว์อสูรในการฝึกครั้งนี้ได้สักตัว ฉันก็จะให้อุปกรณ์เวทป้องกันกับเธอเหมือนกัน" จ่านกงโชว์ป๋า

แต่ลึกๆ แล้วเขาคิดว่าซ่งเจี๋ยไม่มีทางทำได้หรอก ถึงได้กล้าท้าทายแบบนี้

ซ่งเจี๋ยเป็นหัวกะทิของโรงเรียนเทียนหลาน เซวียมู่เซิงกับถังเยว่มองหน้ากัน สุดท้ายก็อดถามไม่ได้

"หัวหน้าครูฝึก ซ่งเจี๋ยจะไม่เป็นอันตรายเหรอครับ?"

จ่านกงอธิบาย "วางใจเถอะ ฉันจะให้คนคอยประกบดูแลเขาเป็นพิเศษ รับรองไม่ปล่อยให้เจออันตรายหรอกน่า"

"แล้วการฝึกของเขาคืออะไรคะ?" ถังเยว่ถามต่อ

"หน่วยเคลียร์พื้นที่รอบนอก" จ่านกงตอบสั้นๆ

"หน่วยเคลียร์พื้นที่? แบบนั้นมันจะไม่เสี่ยงเกินไปเหรอคะ?" ถังเยว่ขมวดคิ้ว

"ตรงนี้คุยไม่สะดวก ไปคุยกันในกระโจมดีกว่า" จ่านกงตัดบท

ไม่นานนัก จ่านกงก็พาซ่งเจี๋ยกับอาจารย์ทั้งสองเข้าไปในกระโจม ทิ้งให้พวกนักเรียนยืนงงอยู่ข้างนอก

"เมื่อกี้ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม? หัวหน้าครูฝึกจะให้ซ่งเจี๋ยไปทำภารกิจล่ารางวัลอีกอันเหรอ!"

"โหดร้ายชะมัด!"

"ฉันว่าเขาขี้แพ้ชวนตีมากกว่า กลัวจะต้องเสียอุปกรณ์เวทป้องกันให้ซ่งเจี๋ยล่ะสิ!"

. . .

ถึงจะรู้สึกไม่พอใจแทนซ่งเจี๋ย แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นถึงหัวหน้าครูฝึก พวกเขาก็ทำได้แค่บ่นอุบอิบเท่านั้น

ภายในกระโจม จ่านกงมองซ่งเจี๋ยด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ พลางพูดต่อ "พื้นที่รอบนอกพวกเราเคลียร์ไปหลายรอบแล้ว ปกติไม่น่าจะมีอันตรายอะไร ไม่งั้นคงจัดกิจกรรมรับน้องไม่ได้หรอก"

การฝึกครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อเพิ่มทักษะการเอาตัวรอดให้นักเรียน และให้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตาดูสัตว์อสูรตัวเป็นๆ

ดังนั้นก่อนหน้านี้ ทางกองทัพจึงได้ทำการกวาดล้างพื้นที่ที่จะใช้ฝึกซ้อมไปแล้ว เพื่อสร้างโซนปลอดภัยให้นักเรียน

เพราะเด็กพวกนี้คืออนาคตของเมืองป๋อ จะให้เกิดเรื่องผิดพลาดไม่ได้ ไม่งั้นคงตอบคำถามสังคมลำบาก

เพื่อให้การฝึกดำเนินไปอย่างราบรื่น จะมีเจ้าหน้าที่คอยลาดตระเวนเคลียร์เส้นทางอยู่รอบนอก

ถ้าเจอสัตว์อสูรก็ต้องกำจัดทิ้งทันที เพราะลำพังแค่นักเรียน คงไม่มีปัญญาฆ่าสัตว์อสูรได้หรอก

ดังนั้น การฝึกครั้งนี้จึงอยู่ภายใต้การควบคุมความปลอดภัยอย่างเข้มงวด

"หน่วยเคลียร์พื้นที่รอบนอกอาจจะต้องปะทะกับสัตว์อสูร นี่เกรงว่า..." เซวียมู่เซิงลังเล

"หมอนี่เคยฆ่าสัตว์อสูรมาแล้วนี่นา สำหรับเขาคงไม่มีปัญหาหรอกมั้ง" จ่านกงยิ้ม

"อีกอย่าง ถ้าอยากจะเป็นจอมเวทที่เก่งกาจ แค่อุปสรรคนิดหน่อยยังไม่กล้าเผชิญหน้า แล้วอนาคตจะเป็นที่พึ่งให้คนอื่นได้ยังไง?"

เซวียมู่เซิงแย้ง "ทฤษฎีน่ะถูกครับ แต่สำหรับเด็กนักเรียน มันอันตรายเกินไป"

พวกเขารู้ดีว่าซ่งเจี๋ยเป็นแค่จอมเวทธาตุแสง ถ้าเป็นธาตุไฟหรือสายฟ้า อย่างน้อยก็ยังมีพลังป้องกันตัว

ซ่งเจี๋ยมองทั้งสามคนเถียงกัน ก็เข้าใจสถานการณ์แจ่มแจ้ง

จ่านกงอยากให้เขาไปร่วมทีมเคลียร์พื้นที่ ส่วนพวกอาจารย์ก็เป็นห่วงความปลอดภัยของเขา

แต่เห็นแก่ที่จ่านกงลั่นวาจาว่า ถ้าฆ่าสัตว์อสูรได้จะแถมอุปกรณ์เวทป้องกันให้!

เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "อาจารย์ครับ ผมยินดีเข้าร่วมภารกิจหน่วยเคลียร์พื้นที่ครับ"

. . .

[จบแล้ว]