บทที่ 7 - ระบบบ้านี่กวนประสาทชะมัด!

บทที่ 7 - ระบบบ้านี่กวนประสาทชะมัด!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

เจ้าหนูปีศาจตาเดียวอ้าปากกว้าง หมายจะกลืนกินซ่งเจี๋ยลงท้องไปทั้งตัว!!

มู่หนิงเสวี่ยเห็นท่าไม่ดี กำลังจะร่ายเวทมนตร์เข้าช่วย แต่กลับเห็นซ่งเจี๋ยยกมือขึ้นทั้งสองข้าง...

แสงระเบิด!

แสงระเบิดคู่!!

ฉับพลัน มือทั้งสองข้างของเขาก็ระเบิดแสงสีทองออกมาสองสาย พุ่งทะยานเข้าใส่เจ้าหนูปีศาจตาเดียวอย่างรวดเร็ว!

เจ้าหนูยักษ์ยังไม่ทันตั้งตัว วินาทีถัดมาก็โดนแสงสีทองกระแทกเข้าอย่างจัง!

ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่น ร่างของหนูปีศาจตาเดียวถูกระเบิดจนเละเทะ เลือดเนื้อสาดกระจาย ตัวกระเด็นลอยละลิ่วออกไปไกล

มู่หนิงเสวี่ยเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาฉายแววตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด!

นี่คือเวทธาตุแสงจริงเหรอ?

ส่วนหนูปีศาจตาเดียวอีกตัวก็ถูกไอเย็นแช่แข็งจนตายสนิทไปแล้ว

คนขับรถค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอย่างกล้าๆ กลัวๆ พอเห็นว่าข้างนอกปลอดภัยแล้ว ก็รีบวิ่งลงจากรถมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง "คุณหนู ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?"

มู่หนิงเสวี่ยส่ายหน้า สายตามองไปทางซ่งเจี๋ย ถ้าเมื่อกี้ไม่ได้เขาช่วยไว้ พวกเธอคงต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่แน่

"เมื่อกี้ขอบคุณมากนะ" มู่หนิงเสวี่ยหันมาขอบคุณซ่งเจี๋ย

ก่อนหน้านี้ในสายตาเธอ ซ่งเจี๋ยยังห่างชั้นกับคำว่าอัจฉริยะอยู่มาก เพราะสถาบันที่เธอเรียนอยู่คือมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ!

ดังนั้นมาตรฐานของเธอจึงสูงกว่าคนทั่วไป แต่จากเหตุการณ์เมื่อครู่ ต้องยอมรับเลยว่าเธอเทียบเขาไม่ได้จริงๆ

"ไม่เป็นไร เธอก็อุตส่าห์มาส่งฉันถึงได้มาเจอเรื่องแบบนี้" ซ่งเจี๋ยพยักหน้า เมื่อกี้เขาเองก็ตกใจแทบแย่เหมือนกัน

สัตว์อสูร!

นี่คือสัตว์อสูรตัวเป็นๆ!

ต้องได้เจอกับตัวถึงจะรู้ว่าพวกมันน่ากลัวขนาดไหน

แต่หลังจากรอดตายมาได้ ซ่งเจี๋ยก็รู้สึกว่าความกลัวที่มีต่อสัตว์อสูรลดน้อยลงไปเยอะเลย

ถือว่าโชคร้ายก็ยังมีเรื่องดีอยู่บ้าง

"พวกเราจัดการหนูปีศาจตาเดียวไปสองตัว ถ้าแจ้งเรื่องขึ้นไป น่าจะได้เงินรางวัลมาไม่น้อยเลยนะ" มู่หนิงเสวี่ยเตือน

ความสงบเรียบร้อยของเมืองอยู่ในความดูแลของหน่วยล่าอสูรเมือง ทุกครั้งที่มีการกำจัดสัตว์อสูร จะได้รับเงินรางวัลตอบแทน

คนทั่วไปที่กำจัดได้ก็เช่นกัน เพียงแค่แจ้งเรื่องไปที่หน่วยล่าอสูรเมือง

"จริงด้วยแฮะ!" ซ่งเจี๋ยพยักหน้า รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมโทรแจ้ง

สำหรับเขาแล้ว เงินรางวัลไม่ว่าจะมากจะน้อย ก็ถือเป็นรายได้ที่น่าสนใจทีเดียว

ต้องเข้าใจว่าซ่งเจี๋ยหาเลี้ยงชีพด้วยการทำงานพาร์ตไทม์ บางทีก็ได้เงินช่วยเหลือจากสังคมและโรงเรียนบ้าง

เบอร์โทรศัพท์ของหน่วยล่าอสูรเมืองเป็นเบอร์ที่ชาวเมืองทุกคนเมมติดเครื่องไว้ เผื่อเจออันตรายจะได้ขอความช่วยเหลือทันท่วงที

ตอนนั้นเอง ซ่งเจี๋ยหันไปบอกมู่หนิงเสวี่ย "มู่หนิงเสวี่ย เรื่องของฉันช่วยเหยียบไว้เป็นความลับหน่อยได้ไหม?"

มู่หนิงเสวี่ยลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับปาก

เธอไม่รู้ว่าทำไมซ่งเจี๋ยต้องปิดบัง แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไร

ไม่นานนัก!

รถของหน่วยล่าอสูรเมืองก็มาถึง

"คุณพระช่วย!" เจ้าหน้าที่บางคนเห็นสภาพศพของหนูปีศาจตาเดียวถึงกับร้องอุทาน

"พวกน้องไม่เป็นไรนะ?" ชายร่างใหญ่บึกบึนเดินเข้ามาถาม

"ไม่เป็นไรครับ" ซ่งเจี๋ยกับมู่หนิงเสวี่ยส่ายหน้าพร้อมกัน

สวี่ต้าฮวงจำมู่หนิงเสวี่ยได้ ด้วยฝีมือของยอดอัจฉริยะสาวคนนี้ การจัดการสัตว์อสูรระดับทาสรับใช้สองตัวคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

มู่หนิงเสวี่ยพูดขึ้น "หัวหน้าสวี่ เงินรางวัลของหนูปีศาจสองตัวนี้ ยกให้ซ่งเจี๋ยทั้งหมดเลยนะคะ"

ซ่งเจี๋ยชะงักไปนิดหนึ่ง พอคิดได้ว่าอีกฝ่ายคงอยากตอบแทนที่เขาช่วยไว้ เลยยกส่วนแบ่งให้ เขาจึงไม่ได้ปฏิเสธ

ยังไงซะ มู่หนิงเสวี่ยก็เป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่ คงไม่ขัดสนเงินทองแค่เศษเงินรางวัลพวกนี้หรอก

สวี่ต้าฮวงพยักหน้ารับทราบ

ในใจก็นึกโล่งอก ดีที่ไม่มีใครบาดเจ็บ ถือว่าโชคดีในโชคร้ายจริงๆ!

"น้องทิ้งเบอร์ติดต่อไว้หน่อยนะ เดี๋ยวเงินรางวัลเข้าแล้วพวกพี่จะโอนไปให้" สวี่ต้าฮวงบอกกับซ่งเจี๋ย

หลังจากจัดการเรื่องหนูปีศาจตาเดียวเสร็จ มู่หนิงเสวี่ยก็เดินทางกลับ ส่วนซ่งเจี๋ยก็กลับเข้าห้องพัก

. . .

พอกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลมู่ มู่จั๋ววินก็รีบเดินเข้ามาถามไถ่ "ทำไมไปนานจัง?"

มู่หนิงเสวี่ยอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่คร่าวๆ แต่ไม่ได้บอกความลับของซ่งเจี๋ยให้พ่อรู้

มู่จั๋ววินถามเสียงหลง "พวกลูกเจอสัตว์อสูรเหรอ? ไม่เป็นไรกันใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

มู่หนิงเสวี่ยส่ายหน้า แล้วพูดต่อ "คุณพ่อคะ ซ่งเจี๋ยคนนี้น่าสนใจจริงๆ ค่ะ ถ้าลงทุนกับเขา หนูว่าไม่ขาดทุนแน่นอน"

พูดจบเธอก็ไม่พูดอะไรอีก เพราะรับปากซ่งเจี๋ยไว้แล้วว่าจะไม่บอกความลับนี้กับใคร

เวทมนตร์ธาตุแสงระดับต้นแค่ท่าเดียว กลับฆ่าสัตว์อสูรระดับทาสรับใช้ได้!

สำหรับเธอ!

มันน่าตกตะลึงมากจริงๆ!

แต่มู่หนิงเสวี่ยหารู้ไม่ว่า ท่า "แสงระเบิดคู่" ที่ซ่งเจี๋ยใช้นั้น มีอานุภาพเทียบเท่าเวทมนตร์ระดับกลางเลยทีเดียว!

ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางฆ่าหนูปีศาจตาเดียวระดับทาสรับใช้ได้ง่ายดายขนาดนี้หรอก!

. . .

วันเวลาผ่านไป

หลังจากย้ายห้องเรียน ซ่งเจี๋ยก็ตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนทุกวัน

[ติ๊ง!]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับสิทธิ์การกลายพันธุ์สุดเพี้ยนหนึ่งครั้ง!]

[เนื่องจากทักษะเวทมนตร์ทั้งสองของโฮสต์ผ่านการกลายพันธุ์ครบหกครั้งแล้ว ไม่สามารถกลายพันธุ์เพิ่มได้อีก สิทธิ์การกลายพันธุ์ในครั้งนี้จึงถือเป็นโมฆะ!]

"เช้ดเข้!" ซ่งเจี๋ยได้ยินเสียงแจ้งเตือนระบบก็ของขึ้นทันที!!

เก็บสะสมไว้ไม่ได้เหรอเนี่ย!

แบบนี้สิทธิ์ที่เขาจะได้หลังจากนี้ ก็หายวับไปกับตาสิ?

ไอ้ระบบเวร!

กวนประสาทชะมัด!

ถ้าเก็บสะสมไม่ได้ งั้นเขาก็มีแต่ต้องขยันฝึกฝน เพื่อรีบทะลวงระดับให้เร็วที่สุดแล้วสินะ!

"ต้องทะลวงระดับต้นขั้นที่สามให้ได้ภายในหนึ่งปี!" ซ่งเจี๋ยตั้งปณิธานแน่วแน่

. . .

ในห้องเรียน ร่างอรชรของหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าชั้นเรียน

เธอสวมชุดสูททำงานสีดำ คอเสื้อลึกเผยให้เห็นร่องอกขาวเนียนดึงดูดสายตา

เรียวขายาวสวยถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำ ดูเซ็กซี่เย้ายวนใจแบบผู้ใหญ่

"นักเรียนทุกคน ต่อไปจะมีการฝึกภาคสนามรอพวกเธออยู่" ถังเยว่กวาดสายตามองนักเรียนทุกคน

"ฝึกภาคสนาม?"

"ฝึกอะไรอะ?"

"อาจารย์ถังเยว่ พวกหนูไม่เห็นเคยได้ยินเรื่องนี้เลย..."

. . .

นักเรียนห้องคิงพากันวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ พวกเขาไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลย

ถังเยว่มองดูความวุ่นวาย แล้วพูดขึ้นว่า "เงียบ" จากนั้นก็พูดต่อ

"ในฐานะจอมเวท ในอนาคตพวกเธอต้องได้เจอกับสัตว์อสูรแน่นอน การฝึกภาคสนามครั้งนี้ก็เพื่อให้พวกเธอได้เผชิญหน้ากับสัตว์อสูร..."

ถังเยว่อธิบายอยู่หน้าชั้น ส่วนนักเรียนข้างล่างเริ่มหน้าถอดสีด้วยความกลัว

นั่นมันสัตว์อสูรเชียวนะ!

พวกเขาเคยเห็นแต่ในตำรากับคลิปวิดีโอ ไม่เคยเจอตัวจริงสักครั้ง!

"ดังนั้น สัปดาห์หน้า พวกเธอจะเป็นนักเรียนชุดแรกที่ต้องเข้าร่วมการฝึกภาคสนาม" ถังเยว่สรุป

"อาทิตย์หน้า? เร็วไปไหม!"

"ฉันยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ!"

"ซวยแล้ว พวกเราต้องไปเจอสัตว์อสูรจริงๆ เหรอเนี่ย!"

. . .

นักเรียนทั้งห้องทำหน้าเหมือนโลกจะแตก ไม่คิดเลยว่าโรงเรียนจะจัดโปรแกรมโหดแบบนี้

ซ่งเจี๋ยกลับไม่ได้รู้สึกกังวลอะไร เพราะเขาเคยเจอสัตว์อสูรมาแล้ว แถมการฝึกครั้งนี้ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก

"พี่เจี๋ย พี่ไม่กลัวเลยเหรอ? เราต้องไปเจอสัตว์อสูรนะเว้ย!" จางเสี่ยวโหวที่นั่งข้างๆ ถาม

ซ่งเจี๋ยตอบ "ฉันเคยเจอสัตว์อสูรมาแล้ว"

"ห๊ะ พี่เจี๋ย พี่เคยเจอสัตว์อสูรแล้วเหรอ!" จางเสี่ยวโหวร้องลั่น

เสียงดังจนคนข้างๆ ได้ยิน ต่างพากันหันมามองเป็นตาเดียว

"ซ่งเจี๋ย เธอเคยเจอสัตว์อสูรจริงๆ เหรอ? หน้าตามันน่ากลัวไหม?" เพื่อนผู้หญิงถามด้วยความหวาดกลัว

ซ่งเจี๋ยตอบ "ก็น่ากลัวอยู่นะ ปากมันกว้างขนาดกินคนได้ทีละสองคนเลย"

"กรี๊ด!! น่ากลัวเกินไปแล้ว!!" เพื่อนผู้หญิงกลัวจนตัวสั่นงันงก

"เคยเจอสัตว์อสูร? อย่ามาขี้โม้หน่อยเลยน่า" จ้าวคุนซานไม่เชื่อน้ำหน้า "ถ้านายเคยเจอสัตว์อสูรจริง ป่านนี้คงตายกลายเป็นขี้ไปนานแล้ว ไม่รอดมานั่งโม้อยู่ตรงนี้หรอก!"

. . .

[จบแล้ว]