บทที่ 543 - การกลับมาอยู่พร้อมหน้า

พวกเกาหยางอยู่ในโคลอมเบียเกือบเดือน ซึ่งนับว่าไม่ใช่ช่วงเวลาที่ยาวนานนัก แต่ตลอดหนึ่งเดือนนั้นพวกเขาใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ความหวาดระแวงแทบทุกวัน ทำให้เกาหยางรู้สึกว่าช่วงเวลาที่เขาต้องแยกจากเยเลน่าช่างยาวนานเหลือเกิน

เมื่อเครื่องบินลงจอด ท้องฟ้าก็มืดแล้ว แต่ก็ยังไม่ดึกนัก คณะของเกาหยางต่างแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง คนที่มีบ้านก็กลับบ้าน คนที่ไม่มีบ้านก็พักโรงแรม

ตามธรรมเนียม เกาหยางต้องไปบ้านของเกรกลอรอฟก่อน และจำเป็นต้องแวะไปดูอาการของฟลายด้วย แม้ว่าฟลายจะได้รับบาดเจ็บ แต่เขาก็ยืนกรานที่จะไม่ให้เกาหยางและทีมไปส่งที่บ้าน เขายืนยันจะกลับเอง เพราะไม่อยากให้ครอบครัวคิดว่าเขาบาดเจ็บหนักมาก

เช่นเดียวกับทุกครั้งที่ผ่านมา สองคนที่ไม่ได้โทรแจ้งล่วงหน้าได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นยิ่งเมื่อเคาะประตูบ้าน

แม้ว่านาตาเลียกับเกรกลอรอฟจะเป็นสามีภรรยาที่แต่งงานกันมานาน แต่การที่พวกเขาแทบจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ทำให้การพบกันครั้งนี้ยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ร้อนแรงและเปี่ยมไปด้วยความรัก

เมื่อเห็นเกาหยาง เยเลน่าโผเข้ากอดเกาหยางแน่น ซบหน้ากับอกของเขา เธอเพียงแค่กอดเขาไว้แน่น ๆ ไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

ถึงแม้ว่าเกาหยางจะเริ่มคุ้นชินกับการแสดงความใกล้ชิดต่อหน้าเกรกลอรอฟแล้ว แต่ความกระอักกระอ่วนก็ยังคงอยู่ เกาหยางและเกรกลอรอฟต่างมองไปทางอื่น

หลังจากกอดกันอย่างซาบซึ้ง เยเลน่าผละไปสวมกอดพ่อของเธอ ส่วนเกาหยางก็โอบกอดแม่ยายในอนาคตของเขาเบา ๆ ตามมารยาทอย่างไม่มีผิดเพี้ยน เมื่อเทียบกับความกระอักกระอ่วนที่อยู่กับเกรกลอรอฟ การอยู่กับนาตาเลียทำให้เกาหยางรู้สึกสบายใจกว่ามาก

เมื่อกลับถึงบ้าน เกรกลอรอฟรู้สึกดีใจอย่างมาก เมื่อนั่งลงบนโซฟา เกรกลอรอฟผู้ไม่ถนัดในการแสดงอารมณ์ความรู้สึก ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหยิบกล่องของขวัญสองกล่องออกมาจากกระเป๋า เขาเหลือบมองภรรยาและลูกสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วเปิดกล่องใบหนึ่งออก ก่อนจะพูดกับนาตาเลียด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า

“ที่รัก มีของขวัญชิ้นหนึ่งที่ฉันอยากจะมอบให้เธอ”

ขณะที่เกรกลอรอฟกำลังจะมอบของขวัญ เกาหยางก็ไอเบา ๆ ก่อนจะหยิบกล่องออกมาเช่นกัน แล้วพูดกับเยเลน่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ และมองเขาอย่างอ่อนโยนว่า “ฉันก็มีของขวัญชิ้นหนึ่งที่ฉันอยากจะมอบให้เธอ”

เกรกลอรอฟหยิบแหวนที่ประดับด้วยมรกตออกมา เกาหยางก็หยิบแหวนออกมาเช่นกัน ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะหันหลังให้กันอย่างรู้ใจ

เกรกลอรอฟสวมแหวนขนาดใหญ่พิเศษให้กับนาตาเลีย ก่อนจะรำพึงว่า

“หลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยซื้อเครื่องประดับใด ๆ ให้เธอเลย ที่รัก เธอเหนื่อยมามากแล้ว”

เสียงของนาตาเลียเริ่มสั่นเครือ หลายปีที่ผ่านมานี้เธอลำบากมามากจริง ๆ เมื่อแหวนสวมเข้าที่นิ้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้สะอึกสะอื้น ก่อนจะโผเข้ากอดเกรกลอรอฟอีกครั้ง

สำหรับเกาหยางและเยเลน่าไม่มีฉากเรียกน้ำตาเช่นนั้น เมื่อเกาหยางสวมแหวนให้เยเลน่า ใบหน้าของเธอก็เบ่งบานราวกับดอกไม้ในทันที เธอถามด้วยความตื่นเต้นว่า “ที่รัก นี่คุณกำลังขอฉันแต่งงานเหรอ?”

เกาหยางตกใจมาก รีบตอบว่า “เอ่อ... ไม่ใช่หรอก นี่เป็นแค่ของขวัญเท่านั้น อืม การขอแต่งงานน่ะแน่นอนว่าต้องเลือกวันโรแมนติกสิ และฉันจะใช้แหวนที่ดีที่สุดคู่หนึ่งเพื่อขอเธอแต่งงานด้วย”

เยเลน่าดูผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่นานเธอก็ร่าเริงขึ้น จูบเกาหยางที่แก้มทีหนึ่งพลางพูดว่า “ฉันชอบมันมาก ขอบคุณนะคะ”

หลังจากมอบแหวนแล้ว เกาหยางก็หยิบสร้อยคอออกมาอีกเส้นหนึ่ง เมื่อสวมให้เยเลน่าเสร็จ เขาก็มองซ้ายมองขวาอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้ม “สวยมาก เหมาะกับเธอจริง ๆ”

ในขณะนั้น เกรกลอรอฟไอเบา ๆ ครู่หนึ่ง เกาหยางและเกรกลอรอฟก็ลุกขึ้นยืนอย่างรู้กันดี ทั้งสองไม่สบตากัน เมื่อต่างคนต่างกลับไปนั่งที่นั่งของตนเองอีกครั้ง พวกเขาก็ยิ้มอย่างสดใสทันที

“ลูกรัก พ่อก็มีของขวัญจะให้ลูกด้วย ดูสิ ชอบไหม?”

“นาตาเลีย ผมก็มีของขวัญจะมอบให้คุณเหมือนกัน หวังว่าคุณจะชอบนะ”

เกาหยางมอบสร้อยคอให้แม่ยายในอนาคต ส่วนเกรกลอรอฟก็มอบสร้อยคอให้เยเลน่าเช่นกัน เมื่อมอบของขวัญเสร็จสิ้น เกรกลอรอฟก็ไอเบา ๆ อีกครั้ง ทั้งสองก็สลับที่นั่งกันอีกรอบ

เมื่อกลับมานั่งที่เดิม นาตาเลียยิ้มเบา ๆ แล้วพูดว่า “เยเลน่า พาเกาหยางไปคุยกันในห้องลูกเถอะ”

เกาหยางรู้สึกเหมือนได้รับอิสรภาพ เขาเดินเข้าไปในห้องของเยเลน่า เมื่อปิดประตูแล้ว สิ่งแรกที่เกิดขึ้นคือการจูบอันดูดดื่มยาวนาน เมื่อทั้งสองผละออกจากกัน เยเลน่าเพียงแค่มองเกาหยางด้วยความรักอยู่เนิ่นนาน ไม่พูดอะไร

เกาหยางรู้สึกว่าเยเลน่าดูไม่ร่าเริงนัก จึงถามด้วยความห่วงใยว่า “ที่รัก เป็นอะไรไป?”

เยเลน่ายิ้มอย่างฝืน ๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า “ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่คิดถึงคุณมาก... และเป็นห่วงคุณมากด้วย คุณกับพ่อออกไปสู้รบข้างนอก แต่ฉันทำอะไรไม่ได้เลยที่บ้าน ฉันอยู่เคียงข้างคุณไม่ได้ มันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ ฉันไม่อยากไปก้าวก่ายชีวิตหรืออาชีพของคุณ และไม่อยากทำให้คุณรู้สึกว่าฉันเปลี่ยนคุณ แต่ฉันหวังจริง ๆ ว่าคุณกับพ่อจะไม่ทำงานที่อันตรายแบบนี้อีก ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้จะพูดอย่างไร”

เกาหยางกอดเยเลน่าไว้ “อย่ากังวล เธอก็รู้ว่าฉันจะไม่เป็นอะไร เชื่อฉันนะ ฉันสัญญา เมื่อเธอเรียนจบ ฉันจะมาแต่งงานกับเธอ และฉันจะกลับมาหาเธอแน่นอน”

เยเลน่าพยักหน้าเบา ๆ “คุณจะไม่เป็นอะไรแน่นอน พระเจ้าจะคุ้มครองคุณ และคุ้มครองพ่อของฉันด้วย พวกคุณจะต้องไม่เป็นอะไร”

เกาหยางรีบหัวเราะ “ใช่แล้ว พวกเราจะปลอดภัยแน่นอน เอาล่ะ ตอนนี้ยิ้มหน่อยนะ”

เยเลน่ายิ้มอย่างฝืน ๆ มองเกาหยาง หลังจากลังเลอยู่นาน เธอก็พูดอย่างยากลำบาก “เกา ฉันเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า ฉันรู้สึกผิดต่อคุณ และรู้สึกผิดต่อแคทเธอรีนด้วย”

เกาหยางขมวดคิ้ว “เธอคิดอะไรอยู่? เธอไม่ได้ทำผิดต่อใครทั้งนั้น”

เยเลน่าถอนหายใจ “ฉันชอบคุณตั้งแต่วันแรกที่เจอ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าแคทเธอรีนเหมาะสมกับคุณมากกว่า พวกคุณรักการผจญภัยเหมือนกัน พวกคุณพบกันบนทุ่งหญ้าสะวันนาในแอฟริกา ส่วนฉันทำได้แค่อยู่ในโรงเรียน เรียนวิชาดนตรีบ้า ๆ นี่ ฉันรู้ว่าแคทเธอรีนรักคุณมาก ถ้าไม่มีฉันพวกคุณคงได้อยู่ด้วยกันแล้ว ตอนนี้ฉันรู้สึกผิดต่อแคทเธอรีน และรู้สึกผิดต่อคุณด้วยเพราะฉันช่วยอะไรคุณไม่ได้เลย ฉันแค่… ฉันแค่กำลังเพลิดเพลินกับทุกสิ่งที่คุณมอบให้ แต่ฉันกลับไม่สามารถเสียสละอะไรเพื่อคุณได้เลย ความรู้สึกนี้ทำให้ฉันไม่สบายใจ”

เกาหยางพูดอย่างจริงจัง “ตอนที่เธอคิดเรื่องพวกนี้ เธอเคยคิดไหมว่าฉันรักแคทเธอรีนหรือเปล่า? ที่รัก ฉันรักเธอ แค่นั้นก็พอแล้ว”

เยเลน่ากอดเกาหยางอีกครั้ง ซบหน้าลงแล้วพูดเสียงเบาว่า “ความรักเป็นสิ่งที่เห็นแก่ตัว ฉันรู้สึกผิดต่อคุณ แต่ฉันก็ไม่สามารถปล่อยคุณไปได้ ฉันไม่มีทางยกคุณให้แคทเธอรีนได้ ไม่มีวัน ฉันจะรักคุณจนกว่าจะตาย”

เกาหยางลูบหลังเยเลน่าเบา ๆ แล้วยิ้ม “งั้นก็พอแล้ว อย่าทำให้เรื่องมันซับซ้อนเลย”

เยเลน่าพยักหน้าเบา ๆ “แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าแคทเธอรีนน่าสงสารมาก เธออยู่ในโรงพยาบาล และเธอยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยฉัน จริง ๆ แล้ว ถ้าเธอไม่รักคุณมากขนาดนั้น เธอคงไม่ช่วยฉันหรอก เพราะเธอไม่อยากให้คุณสูญเสียฉันไป ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าแคทเธอรีนยิ่งใหญ่มากจริง ๆ ดังนั้นเมื่อฉันต้องเผชิญหน้ากับเธอ ฉันจึงรู้สึกละอายใจ ฉันไม่ได้คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่สุดท้ายฉันก็เป็นคนที่แย่งคนรักของเธอมา”

เกาหยางถอนหายใจเบา ๆ “เรื่องความรักแบบนี้ จะมีคำว่าแย่งไม่แย่งได้อย่างไร ถ้าฉันไม่ชอบเธอ ใครก็ไม่สามารถแย่งฉันไปได้หรอก เธอคิดว่าฉันเป็นของที่ใครจะแย่งไปง่าย ๆ งั้นเหรอ? ให้ตายสิ ฉันเป็นคนนะ... ตอนนั้นฉันตั้งใจจะตามจีบแคทเธอรีนนะ แต่ถูกปฏิเสธ อืม เพราะตอนนั้นแคทเธอรีนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชอบอเดลหรือชอบฉัน แคทเธอรีนตั้งใจจะเจอกับฉันก่อนเพื่อยืนยันว่ารักใครกันแน่ ดังนั้น เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกละอายใจเลย”

เยเลน่ายกศีรษะขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย “จริงเหรอคะ?”

เกาหยางยักไหล่ “จริงสิ ตอนที่อยู่แอฟริกาใต้ เธอก็รู้สถานการณ์ทั้งหมดแล้วไม่ใช่เหรอ”

เยเลน่าทบทวนเรื่องนี้อยู่ครู่ ก่อนจะหลุดหัวเราะ “ใช่เลย ตอนนั้นฉันยังประกาศชัยชนะอย่างภาคภูมิใจเลย แต่ความสัมพันธ์ของพวกคุณกับอเดลมันซับซ้อน… เอาล่ะ ในเมื่อแคทเธอรีนเพิ่งมาแน่ใจว่าเธอชอบคุณหลังจากฉัน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดมากนักใช่ไหม? เป็นเธอเองที่ไม่รู้จักรักษาไว้ เยี่ยมเลย ตอนนี้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นมากแล้ว”

เกาหยางถอนหายใจด้วยความโล่งอก ปัญหาความรักเป็นเรื่องที่ทำให้เขาปวดหัวจริง ๆ ด้วยความสัตย์จริงเกาหยางมีความรู้สึกดี ๆ ให้แคทเธอรีนจริง แต่ก็เป็นเพียงแค่นั้น หลังจากที่เขากับเยเลน่าตกลงเป็นคู่รักกัน เขาก็ไม่เคยคิดนอกใจเลยแม้แต่น้อย เขาหลงรักเยเลน่า และในใจของเขาก็ไม่มีที่ว่างสำหรับผู้หญิงคนอื่นแล้ว

เยเลน่าเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญ เธอแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาอย่างตรงไปตรงมา แต่เยเลน่าก็เป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนมากเช่นกัน เมื่อเธอรู้ถึงความรู้สึกของแคทเธอรีนที่มีต่อเกาหยาง และการที่แคทเธอรีนยอมเสี่ยงชีวิตช่วยเธอ เยเลน่าก็ตกอยู่ในความสับสน แต่หลังจากเกาหยางปลอบโยนอยู่นาน ในที่สุดเยเลน่าก็อารมณ์ดีขึ้น

เมื่อเห็นว่าเยเลน่ากลับมายิ้ม และเริ่มหัวเราะพูดคุยได้แล้ว เกาหยางก็หันไปหยิบกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ข้าง ๆ ออกมา แล้วหยิบกล่องอีกสองกล่องออกมา “นี่… เป็นของขวัญสำหรับแม่ของฉัน ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้มีโอกาสมอบให้ท่าน และไม่รู้ว่าจะต้องรอนานแค่ไหน ตอนนี้เธอช่วยเก็บไว้แทนฉันก่อนนะ เมื่อเราได้พบพ่อกับแม่ของฉันแล้ว ในฐานะลูกสะใภ้ เธอสามารถมอบสิ่งนี้เป็นของขวัญให้กับแม่ของฉันได้เลย”

เยเลน่ารับเครื่องประดับมรกตที่เกาหยางเตรียมไว้ให้แม่ของเขาด้วยความดีใจ ก่อนจะแลบลิ้นใส่เกาหยางแล้วยิ้ม

“ฉันไม่เอาของของคุณไปเป็นของขวัญให้แม่ของคุณหรอกค่ะ ฉันจะเตรียมของขวัญของตัวเอง แต่ฉันดีใจมากที่คุณให้ฉันเก็บของพวกนี้ไว้ให้”

------

(จบบทที่ 543)