บทที่ 98 - คอร์สเร่งรัดศิลปะต่อสู้
บทที่ 98 - คอร์สเร่งรัดศิลปะต่อสู้
บนสนามหญ้าหลังบ้าน เกาหยางยืนประจันหน้ากับหลี่จินฟางอย่างลังเล
“แบบนี้มันจะดีเหรอ”
หลี่จินฟางทำหน้ารำคาญ
“บอกให้ต่อยก็รีบต่อยสิ จะอิดออดอะไรอีก จะฝึกไม่ใช่เหรอ”
เกาหยางทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือซ้ายแรง ๆ แล้วพูดอ้อมแอ้ม
“เอาเป็นว่า สอนท่าทางให้ฉันก่อนดีมั้ย ต้องเริ่มซ้อมกันเลยเหรอ ยังไม่ทันได้เรียนวิธีออกแรงหรืออะไรเลยนะ แล้วจะให้ฉันต่อยหน้าแกแบบนี้ มันรู้สึกไม่ดีเลยว่ะ”
“ไม่เป็นไร ต่อยมาตามสบายเลย จะเอาให้ตายก็ได้ ถ้านายต่อนฉันโดนได้จริง ๆ นะ แสดงว่าฉันก็คงฝึกมาเปล่าประโยชน์ตั้งหลายปี”
“นั่นแหละ ฉันรู้ว่าไม่มีทางต่อยโดนแกได้หรอก แต่แกดันจะสวนกลับเต็มแรงตอนฉันพยายามต่อยน่ะสิ ฉันไม่โง่นะเฟ้ย”
“ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันรับรองจะไม่ต่อยเต็มแรง ไม่ถึงกับเจ็บจนเข้าโรงพยาบาล แค่เจ็บนิด ๆ พอให้จำได้เท่านั้น”
“งั้นฉันไม่เล่นด้วย จะสอนก็สอนท่าเลยดีกว่า ไหนบอกว่าฝึกหย่งชุน กับแม่ไม้มวยจีน ไม่มีท่าให้จำ ฉันก็พอเชื่อ แต่มวยทหารน่าจะมีท่าให้ฝึกใช่ไหม ฉันเอาแค่นั้นก็พอ”
“พี่หยาง ฟังนะ การต่อสู้น่ะ มันไม่ได้เรียนได้ในวันสองวันหรอก ท่าทางมันก็แค่เปลือก เรียนไปก็แค่ให้ดูดี แต่จะให้ได้ผลจริงต้องใช้วิธีลัด จำไว้เลย อยากต่อยเป็น ต้องเริ่มจาก ‘โดนต่อย’ ก่อน ฉันเองก็โดนต่อยมาเยอะตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ จนเรียนรู้ไง ท่าทางฝึกเป็นปีแค่เพิ่มความพริ้ว แต่เรียนจากสนามจริง วันเดียวก็คุ้มกว่าซ้อมเปล่าทั้งปี เชื่อฉันเถอะ ผมไม่ได้หลอกพี่”
“หลักการนี้ฉันก็เข้าใจนะ แต่ดูท่าทางที่อยากจะฆ่าคนของนายแล้ว ฉันก็ยากที่จะเชื่อว่านายไม่ได้กำลังแก้แค้นฉันอยู่”
“พี่หยาง พี่ยังไม่เข้าใจเหรอ ต่อให้พี่ไม่ต่อยฉัน ฉันก็จะต่อยพี่อยู่ดีนั่นแหละ”
“เฮ้ย! แกจะทำอะไร อย่านะ อ๊ากกกก”
บทสนทนาสิ้นสุดเมื่อหลี่จินฟางต่อยเข้าท้องเกาหยางเต็มแรง เกาหยางทรุดลงไปกองกับพื้นในท่ากุ้งแห้ง
หลี่จินฟางเดินมาเตะก้นเกาหยางอีกที
“อย่าทำเป็นตาย ลุกขึ้นมา! ฉันยังไม่ได้ใช้แรงเต็มเลย ลุกมาฝึกต่อซะ ตั้งใจดูว่าฉันออกหมัดยังไง ถ้าอยากเรียนรู้จากการโดนต่อย ก็จ้องตาดูให้ดี ๆ”
เกาหยางโอดครวญ
“แกมันปีศาจ แกต่อยมาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง ฉันจะดูยังไงวะ”
หลี่จินฟางหัวเราะแหะ ๆ
“ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้ฉันจะไม่ใช้เท้า จะใช้แค่มือ แถมจะช้าลงด้วย ลุกขึ้นมาเลย ฉันรับประกันว่าภายในเดือนเดียว พี่จะต่อยผู้ชายตัวโตได้สามถึงห้าคนสบาย ๆ”
เกาหยางที่อยากพัฒนาทักษะการต่อสู้ระยะประชิดก็ยอมลุกขึ้นมา พอเขาตั้งท่าได้ หลี่จินฟางก็ค่อย ๆ ต่อยเข้ามาที่ลำคอ เกาหยางหลบได้ แต่ก็โดนถีบซ้ำจนล้มลงอีกครั้ง
“ไอ้สารเลว บอกแล้วว่าจะไม่ใช้เท้า”
หลี่จินฟางนั่งยอง ๆ ข้างเกาหยาง ถอนหายใจ
“พี่หยาง พี่ก็โง่จริง ๆ ฉันพูดอะไรไปก็เชื่อหมด ถ้านี่เป็นสนามรบ พี่ก็ตายไปแล้ว”
เกาหยางตะโกน
“นี่มันเพิ่งวันแรกเองนะ แกยังไม่สอนอะไรเลย อยู่ดี ๆ ก็ลุยใส่ฉัน ฉันจะหลบเป็นได้ไงฟะ”
“โอเค ๆ งั้นฟังแผนการสอนละกัน เราแบ่งฝึกเป็นสามช่วง สิบวันแรก พี่มีหน้าที่แค่ ‘โดนต่อย’ เพื่อเรียนรู้และฝึกการทนเจ็บ สิบวันถัดไป ฉันจะเริ่มสอนวิธีออกแรง หลบ และสวนกลับ พร้อมท่าทางพื้นฐานแบบฆ่าคนได้เลยง่าย ๆ ส่วนสิบวันสุดท้าย เราจะซ้อมแบบเต็มที่ โอเคไหม เอาล่ะ ตอนนี้ลุกขึ้นมา ฝึกต่อ”
เกาหยางคิดดูแล้ว เห็นว่าแผนการมันฟังดูเข้าท่า เขาจึงลุกขึ้นมาอีกครั้ง
หลี่จินฟางตะโกน
“ซ้อมเจ็บตอนก่อนรบ จะได้ฟาดพวกมันให้เละตอนรบจริง”
เกาหยางตกใจนิดหน่อย ก่อนจะหลบหมัดช้า ๆ ได้สำเร็จ และยังหลบลูกเตะที่ตามมาติด ๆ ได้อย่างฉิวเฉียด
หลี่จินฟางปรบมือ
“เห็นไหมล่ะ เรียนรู้จากการโดนต่อยดีที่สุด”
แต่แล้วก็ใช้ลูกเตะเดิมซ้ำอีก เกาหยางล้มกลิ้งอีกครั้ง
“ฉันยอมแล้ว คนที่อยากเรียนกับไอ้บ้านี่ ต้องโดนมันซ้อมก่อนทุกคนสินะ...”
ขณะที่เกาหยางกำลังจะลุกขึ้น ได้ยินเสียงกรี๊ดจากทางครัว
เยเลน่าวิ่งออกมาด้วยเท้าเปล่า ถือมีดทำครัวในมือ มุ่งหน้าจะแทงหลี่จินฟาง
เกาหยางตกใจสุดขีด
“อย่า! คางคกระวัง อย่าทำร้ายเธอ”
หลี่จินฟางคว้าข้อมือเยเลน่า บิดเบา ๆ จนมีดร่วง แล้วถีบมีดไปไกลก่อนจะวิ่งหนี
“พี่หยาง ช่วยอธิบายที”
เยเลน่าหันมาถามเกาหยาง
“พี่เป็นอะไรไหม ฉันไปเอามีด พี่รีบไปเอาปืนสิ”
“เดี๋ยวก่อน เราซ้อมกันอยู่ ฉันกำลังเรียนศิลปะป้องกันตัว ใจเย็นนะ”
เยเลน่าหยุดกึก หน้าแดงก่ำ รีบหันหลังวิ่งหนีกลับเข้าครัวไป
หลี่จินฟางกับทรุดนั่งข้างเกาหยาง
“พี่หยาง เด็กคนนี้รักพี่เข้าไส้เลยนะ แต่เก่งขนาดนี้ พี่จะรับมือไหวเหรอ แล้วพี่ยังจะกล้าชวนแคทเธอรีนมาที่นี่อีกเหรอ”
“ชีวิตฉันนี่มันจะรันทดไปถึงไหนวะ”
“ฉันก็ช่วยชีวิตเธอเหมือนกันนะ ทำไมเธอต้องมาแทงฉันเพราะพี่ด้วยวะ คนเราแม่งไม่เท่ากันเลย”
“เพราะแกต่อยฉันแรงไงล่ะ แกสมควรโดนแทง”
หลี่จินฟางแค่นหัวเราะ
“เมื่อกี้ได้ยินนะ ว่าพี่ตะโกนบอกให้ฉันระวัง ฉันยังแอบซึ้งนิด ๆ แต่พอรู้ว่าพี่เป็นห่วง ‘คนสวย’ ไม่ใช่เพื่อนเนี่ย โถ่เว้ย”
“ฉันก็เชื่อมั่นในฝีมือแกไง ถ้าโดนแทงก็แปลกละ”
“ช่างมันเถอะ กลับมาฝึกต่อ มาเลย คราวนี้ฉันรับรองว่าจะไม่ซ้อมให้ตาย”
“พักก่อนได้ไหม เดี๋ยว ๆ อย่าดึงตัวฉัน ไอ้คางคก ห้ามต่อยหน้านะโว้ย เฮ้ย”
หลี่จินฟางยังคงต่อยเตะแบบช้า ๆ แต่เกาหยางก็ยังหลบไม่พ้น
“พี่หยาง นี่สินะผลจากการอยากได้อาจารย์เก่ง ๆ แต่ดันเจออาจารย์ปีศาจ”
ในขณะที่กำลังซ้อมกันอยู่นั้น เกาหยางพยายามเปลี่ยนเรื่อง
“เฮ้ คางคก ถามจริง กระต่ายกับเกรกลอรอฟไปดูสนามซ้อมยิงปืนแล้วใช่ไหม ไปดูหน่อยดีมั้ย เบา ๆ หน่อยโว้ย”
“โอเค แต่ตอนนี้ยังไม่เก้าโมงเลย เราฝึกถึงเที่ยงก่อน แล้วค่อยไปหาเขา”
ตกเย็น ทั้งเกรกลอรอฟกับฉุ่ยป๋อก็กลับมา
ฉุ่ยป๋อตะโกนทันทีที่เข้าประตู
“พี่หยาง! วันนี้สุดยอดเลย! ผมยิงไปสองพันนัด ไม่ต้องเล็งเลย ยิงอย่างเดียว ไหล่ช้ำหมดแล้ว แต่แม่งโคตรมันส์ เสียอย่างเดียว สนามแคบไปนิด พี่หยาง ฝึกเป็นไงมั่ง คางคกสอนดีปะ เดี๋ยว เฮ้ย พี่หยางหน้าไปโดนอะไรมาเนี่ย”
---
(จบบทที่ 98)