บทที่ 18 เก็บของตกและไข่งูวารีกลายพันธุ์

บทที่ 18 เก็บของตกและไข่งูวารีกลายพันธุ์

แท้จริงแล้วเขาได้สอดส่องทะเลจิตไปตั้งแต่แรกแล้ว แผงขายของของผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรทั้งสองรายนั้น มีเพียงจุดกลมสีเขียวเข้มเท่านั้นที่ถูกระบุไว้

ผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรสวมเสื้อผ้าหยาบเมื่อเห็นว่ากู่ฉางฮวนมีท่าทีสงสัย ก็ยิ่งยิ้มแย้มมากขึ้น

“ข้าไม่อยากขายสมบัติชิ้นนี้ให้กับพวกที่ไม่รู้คุณค่า แต่ข้ามองดูแล้วเห็นว่าสหายน้อยคือมังกรในหมู่มนุษย์ มีพรสวรรค์ระดับสวรรค์ จะให้เปรียบกับคนเหล่านั้นได้อย่างไร? ข้ายอมขายเมล็ดสมุนไพรวิญญาณระดับสี่นี้ให้สหายน้อย ก็ไม่ถือว่าดูหมิ่นสิ่งนี้หรอกนะ

แม้ดูภายนอกเมล็ดสมุนไพรวิญญาณนี้จะธรรมดาสามัญ แต่ที่แท้แล้วก็เป็นเพราะมันได้บรรลุถึงขอบเขตกลับคืนสู่ธรรมชาติ พลังวิญญาณถูกเก็บงำไว้อย่างลึกซึ้ง แต่ข้ารับรองได้ว่าสิ่งนี้ยังคงมีชีวิตอยู่!”

คำประจบของผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรสวมเสื้อผ้าหยาบเล่นเอากู่ฉางฮวนถึงกับเคลิ้มเล็กน้อย หากเขาไม่มีความทรงจำจากชาติก่อน คงจะถูกคำพูดเหลวไหลของคนผู้นี้ล่อลวงไปแล้ว

เขากลั้นหัวเราะไว้ แกล้งทำท่าทางลังเล

ผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรเมื่อเห็นว่ากู่ฉางฮวนเริ่มสนใจ ก็แอบดีใจอยู่ในใจ — สมแล้วที่เป็นเด็กหนุ่มอ่อนประสบการณ์ แค่ไม่กี่คำก็ถูกโน้มน้าวได้ วันนี้ต้องให้เจ้าเด็กนี่ทิ้งสมบัติทั้งหมดไว้ให้ข้าให้จงได้! อย่างมากก็แค่หลังจากเสร็จการซื้อขายนี้ไปแล้ว ข้าจะไม่มาที่เมืองตลาดจิ่วชีอีกหลายปี!

สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรอย่างเขาซึ่งไม่มีที่อยู่แน่นอน จะไปหากินที่ไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น

กู่ฉางฮวนไม่อาจรู้ได้ว่าผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ เวลานี้เขากำลังสอดส่องทะเลจิตอยู่พอดี

เมล็ดสมุนไพรวิญญาณระดับสี่ที่อีกฝ่ายเอ่ยถึง ในแผนที่สู่เซียนกลับแสดงผลเพียงจุดสีขาว กู่ฉางฮวนมองข้ามจุดสีขาวไปทั้งหมด และพิจารณาสิ่งของใต้จุดสีเขียวเข้มอย่างละเอียด ชื่อของมันคือ: แร่ระดับสองขั้นกลาง

ที่แท้ก็เป็นแร่นี่เอง!

กู่ฉางฮวนรู้สึกหมดอารมณ์ขึ้นมาเล็กน้อย วิชาในสายการสร้างอุปกรณ์เวทของตระกูลกู่ไม่ได้เก่งกาจมากนัก วัตถุดิบสร้างอุปกรณ์เวทระดับสองขั้นกลางไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไรนัก

“แล้วเมล็ดสมุนไพรวิญญาณระดับสี่นี่ เจ้าจะขายกี่ก้อนหินวิญญาณกันเล่า?”

กู่ฉางฮวนแกล้งถาม

ผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรสวมเสื้อผ้าหยาบพลันยิ้มร่าเหมือนดอกไม้บาน

“เดิมทีเมล็ดสมุนไพรวิญญาณระดับสี่เป็นของหายากที่แทบไม่มีราคาแน่นอน แต่ข้ารู้สึกถูกชะตากับสหายน้อย เช่นนี้ก็แล้วกัน! ข้าจะลดราคาให้หน่อย ห้าร้อยหินวิญญาณ!”

“หะ ห้าร้อยหินวิญญาณเลยหรือ!” กู่ฉางฮวนทำทีตกใจ

เขารีบโบกมือ “ไม่ล่ะๆ ข้าไม่มีหินวิญญาณมากขนาดนั้น ไว้คราวหน้าก็แล้วกัน!”

พูดจบ เขาก็รีบก้าวเท้าจากไปโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูดอะไร

ผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรถูกการแสดงแบบไม่ไว้หน้าของกู่ฉางฮวนเล่นงานจนตั้งตัวไม่ทัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากได้แต่มองดูเขาจากไปอย่างตาละห้อย ที่นี่คือเมืองตลาดจิ่วชี เขาอาจใช้อำนาจข่มขู่ผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรรายอื่นได้ แต่ถ้ากล้าข่มขู่ลูกหลานตระกูลกู่ในเขตเมืองตลาด ตระกูลกู่จะไม่มีวันปล่อยเขาไปแน่

ได้แต่บ่นด่ากู่ฉางฮวนในใจว่าเจ้าหนูนี่ ไม่รู้จักอะไรที่เรียกว่า “ต่อราคา” เลยหรืออย่างไร?

แน่นอนว่ากู่ฉางฮวนรู้เรื่องนั้นดี แต่เขาไม่ได้อยากซื้อของของผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรคนนั้นอยู่แล้ว แม้ว่าแร่ระดับสองขั้นกลางจะดี แต่ทั้งตัวเขาและตระกูลกู่ก็ไม่ได้จำเป็นต้องใช้

เขามีหินวิญญาณติดตัวอยู่ไม่ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบก้อน จำต้องใช้จ่ายให้คุ้มค่าที่สุด

เขาไม่ได้ขาดโอสถ สิ่งที่ดีที่สุดคือต้องซื้อสมุนไพรวิญญาณหรือเมล็ดสมุนไพรวิญญาณที่ตระกูลกู่ไม่มี หากสามารถหาวัตถุธาตุดินระดับสามขั้นสูงได้ ท่านทวดของเขาก็จะมีหวังบรรลุระดับจื่อฝู่!

เมื่อเห็นว่ากู่ฉางฮวนตกใจราคาสูงของผู้บำเพ็ญเซียนพเนจร คนอื่นๆ ที่อยู่ในแผงขายใกล้ๆ ก็พลันมีกำลังใจขึ้นมาทันที โดยเฉพาะผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรที่อยู่ใกล้ๆ กู่ฉางฮวน ต่างแย้มยิ้มเป็นมิตร

แต่กู่ฉางฮวนไม่มีท่าทีว่าจะหยุด เขายังคงก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

บรรดาแผงขายขนาดใหญ่และเล็กในถนนตะวันตกมีหลายสิบแห่ง กู่ฉางฮวนใช้ทะเลจิตตรวจสอบไปพร้อมกับเดินไปอย่างรวดเร็ว และยังไม่พบสิ่งของระดับสองขึ้นไปเลยแม้แต่น้อย

แต่เมื่อเขาเดินไปเกือบถึงสุดถนนตะวันตก อยู่ๆ ก็มีจุดกลมสีม่วงปรากฏขึ้นในแผนที่!

ใต้สัญลักษณ์สีม่วงนั้นปรากฏชื่อว่า: ไข่งูวารีกลายพันธุ์

สีหน้าของกู่ฉางฮวนไม่เปลี่ยน เขาเดินไปจนถึงปลายถนนตะวันตก ก่อนจะหยุดเท้าอย่างเงียบๆ

เขาแสร้งทำเป็นตรวจดูของบนสองแผงขายสุดท้ายอย่างจริงจัง อาจเป็นเพราะตำแหน่งบริเวณนี้แย่มาก แผงขายทั้งสองกลับเป็นของคนคนเดียวกัน

“สหายลองดูหน่อยสิ แผงข้าของดีมีเยอะแยะเลยนะ!”

เจ้าของแผงเห็นกู่ฉางฮวนหยุดเดินก็พลันยิ้มจนตาหยี

กู่ฉางฮวนไม่แสดงสีหน้าใดๆ พลางค้นหาไปจนเจอของที่ระบุด้วยจุดกลมสีม่วง มันคือไข่สีดำใบหนึ่ง ถูกวางไว้ลวกๆ อยู่ตรงมุมของแผง

“หากข้าไม่ดูผิด นี่น่าจะเป็นหญ้าหวงหลิงหล่ะมั้ง?” เขาชี้ไปยังสมุนไพรวิญญาณสีทองต้นหนึ่งบนแผงแล้วถามขึ้น

หญ้าหวงหลิงเป็นหนึ่งในตัวยาหลักของโอสถเผยหลิงระดับหนึ่งขั้นกลาง ในสวนสมุนไพรวิญญาณของตระกูลกู่ก็ปลูกไว้ไม่น้อย

“สมกับเป็นลูกหลานตระกูลกู่จริงๆ สายตาเฉียบแหลม! สมุนไพรต้นนี้ก็คือหญ้าหวงหลิงนั่นแหละ แต่ต้นที่ข้ามีนี้คุณภาพสูงกว่าทั่วไป ถึงขั้นมีสิบปีเข้าไปแล้ว สหายสนใจจะซื้อหรือไม่?”

“ไม่ทราบว่าท่านจะขายหญ้าหวงหลิงต้นนี้ในราคาเท่าใดหรือ?” กู่ฉางฮวนถาม โดยเป้าหมายที่แท้จริงของเขาย่อมไม่ใช่หญ้าหวงหลิง แต่เป็นไข่งูวารีกลายพันธุ์ที่อยู่ข้างๆ ต่างหาก

เจ้าของแผงยิ้มพลางว่า “หญ้าหวงหลิงต้นนี้ ถ้าสหายสนใจ จะขายให้ในราคาแค่แปดสิบก้อนหินวิญญาณก็พอแล้ว”

แม้ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะเป็นแค่เด็กหนุ่ม แต่ก็เป็นคนของตระกูลกู่แถมยังดูเชี่ยวชาญเรื่องสมุนไพร หากเขาเสนอราคาสูงเกินไป เกรงว่าจะทำให้กู่ฉางฮวนไม่พอใจ จนสุดท้ายขายอะไรไม่ได้เลย

กู่ฉางฮวนแกล้งทำเป็นใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทำท่าลังเลแต่ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ ราคาที่เจ้าของแผงเสนอนั้นสูงเกินจริงไปสักหน่อย หากเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่จำเป็นต้องใช้หญ้าหวงหลิง ก็อาจจะกัดฟันซื้อ แต่สำหรับกู่ฉางฮวนที่เพิ่งอยู่ระดับเหลี่ยนชี่ขั้นสอง และตระกูลกู่เองก็ไม่ได้ขาดแคลนหญ้าหวงหลิงต้นนี้เลย

เจ้าของแผงเห็นเขาเงียบอยู่นานก็เริ่มร้อนรน ปกติถนนตะวันตกก็เงียบเหงาอยู่แล้ว ตำแหน่งแผงของเขายิ่งไม่ดี หากพลาดการซื้อขายคราวนี้ไป อาจต้องรออีกหลายวันกว่าจะได้ขายของอีกครั้ง หากขายหญ้าหวงหลิงได้สำเร็จ วันนี้เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องรายได้ในเดือนนี้อีก

“หากสหายยังเห็นว่าราคาแพงไป ก็ลองเลือกอย่างอื่นจากแผงของข้าดูได้ ข้าจะลดราคาให้หน่อยก็แล้วกัน”

เจ้าของแผงรายนี้แม้จะขาดความมั่นใจ แต่ทักษะการค้าก็ไม่เลว

“ข้าก็ไม่อยากเอาเปรียบท่านหรอก หญ้าหวงหลิงนี้ข้าจะซื้อไว้ ส่วนของเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ข้าขอถือเป็นของแถมแล้วกัน ท่านว่าพอได้ไหม?” กู่ฉางฮวนกล่าวด้วยสีหน้าเก้อเขิน ดูยังไงก็เหมือนมือใหม่ที่ไม่ชอบเอาเปรียบผู้อื่นแต่ก็ไม่อยากเสียเปรียบตัวเอง

เขาหยิบไข่งูวารีที่อยู่ใกล้หญ้าหวงหลิง รวมถึงก้อนแร่สองก้อน และถุงเมล็ดพันธุ์ถุงหนึ่งขึ้นมาให้เจ้าของแผงดู แล้วส่งหินวิญญาณแปดสิบก้อนให้

เจ้าของแผงแค่กวาดตามองของที่กู่ฉางฮวนหยิบมา ก็ยิ่งแน่ใจว่าเป็นเด็กที่ไม่รู้จักของดี

แร่อีกสองก้อนก็ยังไม่ถึงขั้น ไข่งูก็เป็นแค่ไข่งูระดับหนึ่งขั้นต่ำ ส่วนเมล็ดพันธุ์ก็ไม่มีระดับด้วยซ้ำ รวมกันยังไม่ถึงสิบก้อนหินวิญญาณด้วยซ้ำ!

การซื้อขายครั้งนี้เรียกว่าได้กำไรไม่น้อยเลยทีเดียว!

สุดท้ายเจ้าของแผงก็ยิ้มแย้มแจ่มใสส่งกู่ฉางฮวนจากไป เขาคิดว่าเจ้าเด็กคนนี้อาจยังเข้าใจว่าตัวเองซื้อของได้คุ้มค่าเสียอีก ไม่แน่ว่าคราวหน้าจะกลับมาอีกก็ได้!

เจ้าของแผงรับหินวิญญาณแปดสิบก้อนมาเก็บใส่ถุงเก็บของอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเพิ่งพลาดโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ไป

กู่ฉางฮวนซ่อนรอยยิ้มที่มุมปากไว้ — ไข่งูใบนั้นแม้ดูเหมือนจะเป็นเพียงระดับหนึ่งขั้นต่ำ แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์ ซึ่งมีความหายากเป็นรองแค่สายเลือดเทพอสูรเท่านั้น ส่วนเมล็ดพันธุ์ที่ดูไม่มีระดับนั้น แท้จริงแล้วคือเมล็ดสมุนไพรวิญญาณของดอกหนี่หลิง

แต่แร่สองก้อนนั้น ก็เป็นเพียงสิ่งของจากโลกสามัญชนเท่านั้น

กู่ฉางฮวนเคยเห็นบทความแนะนำดอกไม้นี้ในหนังสือสารานุกรมเล่มหนึ่งมาก่อน ดอกหนี่หลิง: ระดับสองขั้นต่ำ ลักษณะภายนอกคล้ายดอกกุหลาบทั่วไป ทั้งเมล็ดและดอกล้วนเก็บพลังวิญญาณไว้อย่างมิดชิด ไม่มีการแผ่ออกมา ใช้เป็นตัวยาของโอสถหนี่หลิง และยาซ่อนระดับพลัง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ — ตระกูลกู่ไม่มีดอกหนี่หลิงเลยแม้แต่ต้นเดียว!

*******************************************************

培靈丹 โอสถเผยหลิง = ยาบ่มปราณวิญญาณ

匿靈丹 โอสถหนี่หลิง = โอสถซ่อนพลังวิญญาณ / ยาพรางปราณ