ตอนที่ 81 คำท้าทาย

เนื่องจากคำขอร้องของโฮชิ เซจิจึงได้พยายามโน้มน้าวให้ฝาแฝดเปลี่ยนวิธีการของพวกเธอ

แน่นอน เขาไม่รู้หรอกว่าจะสำเร็จไหม แต่อย่างน้อยที่สุดเขาก็ต้องพยายาม

เขาอาจจะไม่สนใจคำร้องขอของโฮชิ และใช้ความโกรธจากฉากที่เขาได้เห็นก่อนโหลด และพยายามทำลายชีวิตของฝาแฝดนั้นก็ได้!

แต่เขาจะไม่ได้รับอะไร นอกจากความพอใจของตัวเองชั่วคราว และเขาก็อาจจะไม่สนใจในความรู้สึกของเพื่อนของเขา

ความโกรธของเซจิเกิดขึ้นจากโฮชิ แต่เขาก็ยังเก็บความโกรธไว้เพราะโฮชิเหมือนกัน

เขารู้สึกว่าความอ่อนโยนของโฮชิค่อนข้างโง่เง่า แต่เจ้าคนโง่เง่าคนนี้ก็เป็นเพื่อนของเขา! นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเคารพการตัดสินใจของโฮชิ

เซจิจะเคารพการตัดสินใจของโฮชิและทำตามความปรารถนาของเขา แต่เป็นหรือไหมที่เขาอาจจะไม่สามารถบรรลุในสิ่งที่โฮชิต้องการ... และอย่างอื่นทั้งหมด เขาไม่สามารถทำนายหรือสัญญาได้ว่าจะได้ผลลัพธ์จะดูดี

ริออนและโคโตมิ อะมามิ รู้สึกช็อคเล็กน้อยหลังจากได้เผชิญหน้ากับ เซนโจ ฮาราโนะโดยตรง

ใช่ ช็อค

พวกเธอได้คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเธอต่อไปในอนาคต หากพวกเธอยังมีชีวิตอยู่แบบนี้

พวกเธอนั้นฉลาด หลังจากนั้น... แม้พวกคนโง่นั้นจะมีความหวังและความฝันเกี่ยวกับอนาคตของพวกเธอ ดังนั้นแล้วแน่นอนพวกเธอจะพิจารณาอนาคตของพวกเธออย่างระมัดระวัง เนื่องจากปัญญาของพวกเธอ ในความเป็นจริง ความหวังของพวกเธอนั้นยิ่งสดใสและเป็นจริงมากขึ้น

อนาคตของพวกเธอ... พวกเธอเคยคิดว่าอนาคตของพวกเธอนั้นจะยอดเยี่ยม

แต่นั้นมันจะจริงเหรอ?

พวกเธอจะไม่ต้องถูกลงโทษ ในสิ่งที่พวกเธอทำงั้นเหรอ!?

ด้วยความภาคภูมิใจของพวกเธอ พวกเธอตอบในแง่ลบได้อย่างมั่นใจ

แต่ด้วยเหตุผลอันน้อยนิดภายในหัวใจของพวกเธอ ได้กระซิบเข้าไปในในหัวใจของพวกเธอว่า

มันอาจจะเป็นไปได้

ท้ายที่สุด มันเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเธอที่จะควบคุมโลกทั้งใบ มันต้องมีเหตุการณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้เกิดขึ้นตลอดเวลา

และในวันนั้น... พวกเธอไม่กล้าที่จะไปไหน ลึกเข้าไปในใจแล้วงพวกเธอกลัวมันมากกว่าอะไร วันที่พวกเธอจะต้องจ่ายค่าตอบแทนสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเธอได้ทำ วันที่พวกเธอไม่สามารถควบคุมได้!

ดาบแห่งดาโมเคลส*

มีคมดาบแขวนอยู่เหนือศีรษะของพวกเธอซึ่งอาจตกในเวลาใดก็ได้

ความจริงพวกเธอมักจะใช้ชีวิตอยู่ในความกลัวดังกล่าว

เพราะความกลัวนี้ พวกเธอเลยไม่เคยทำอะไรที่จะทำให้พวกเธอได้รับการลงโทษที่รุนแรง... ไม่ใช่เพราะพวกเธอสนใจเกี่ยวกับคนอื่นๆ แต่มันคือการออกจากการป้องกันของตัวเอง

"เปลี่ยนตัวเองก่อนที่มันจะสายเกินไป" เซจิพูดอย่างสงบ "ทำลายข้อมูลแบล็กเมล์ของพวกเธอทั้งหมด และหยุดทำเรื่องไม่ดี และขอโทษทุกคนออกมาด้วยความจริงใจ และปลดปล่อยตัวเอง"

ริออนและโคโตมิยังคงเงียบอยู่

เจตจำนงของพวกเธอสั่นคลอนอยู่ในความเงียบ แต่...

" นายคิดว่าจะโน้มน้าวพวกเราได้ด้วยการพูดแบบนี้งั้นเหรอ?" หนึ่งในฝาแฝดตอบกลับอย่างหยาบคายโดยไม่พูดชื่อของเซนโจด้วยซ้ำ

" นายประเมินเราต่ำเกินไปแล้ว เซนโจ ฮาราโนะ!"

นั่นหมายความว่าในที่สุดพวกเธอไม่ได้แสดงแล้ว

แม้แต่ฝาแฝดเองไม่สามารถจำได้ ว่าครั้งสุดท้ายที่พวกเธอได้เผชิญหน้ากับคนอื่นอย่างจริงจังและตรงไปตรงมามันคือตอนไหน

เซจิไม่ได้ละสายตาจากพวกเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"แล้วผมจะสามารถโน้มน้าวพวกเธอได้ยังไง?"

"นายทำไม่ได้!" ฝาแฝดตอบพร้อมกัน

"ถ้าพวกเธอไม่ได้พูดมัน พวกเธอรู้ได้ยังไง ว่าผมไม่สามารถทำได้?" เซจิยังคงสงบ "เห็นได้ชัดว่า ผมไม่ได้พูดถึงการทำอะไรที่ตลกๆอย่างการเต้นไปรอบๆตอนที่ไม่ใส่เสื้อผ้าในที่สาธารณะสักหน่อย หรือว่าโดดลงจากตึกสูง อ๊ะ! ลืมมันไปเถอะ ผมกำลังถามพวกเธอจริงๆจังๆอยู่นี้"

โคโตมิกับริออนก็พูดไม่ออก

วิธีการที่เขาได้ใช้ถ้อยคำเหล่านั้นก็เหมือนกับการที่เขายอมให้ตัวเองกลายเป็นลูกแกะที่ถูกพร้อมถูกเชือด

นี้มันไม่มีทางที่จะดูเหมือนว่าเป็นไปได้ ต้องมีบางอย่างที่อยู่เบื้องหลังแน่!

แต่แล้วมันคืออะไรล่ะ?

สาวฝาแฝดพยายามอย่างเต็มที่เพื่อตรวจจับอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้รับรู้อะไรเลย

เซนโจ ฮาราโนะกำลังเผชิญหน้ากับพวกเธออย่างจริงใจและตรงไปตรงมา!

พวกเธอจะเอาชนะคนแบบนี้ได้ยังไง?

แผนที่ชั่วร้ายก็ดูเหมือนจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด เพราะมันเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งสำหรับพวกเธอ ถึงอย่างนั้นดูเหมือนว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ที่แผนที่พวกเธอวางเอาไว้จะใช้กับความคิดที่เฉียบแหลมของเขาได้ ถ้าแผนการถูกวางไว้ไม่รอบคอบมันจะถูกสวนกลับมาอย่างแน่นอน

แล้วพวกเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปลี่ยนวิธีการของพวกเธอ

ริออนและโคโตมิได้พูดคุยอย่างเงียบๆ และได้ข้อตกลงในที่สุด

"เซนโจ ฮาราโนะ ผู้ที่มีฉายาว่า 'ผู้ทำลายชมรม'"

"เราสงสัยว่าชื่อเล่นของนายจะมีผลกับชมรมคาราเต้หรือเปล่า"

"ถ้านายสามารถเอาชนะทุกคนในชมรมคาราเต้ได้ด้วยตัวเอง... "

"เราจะพิจารณาอย่างจริงจังในสิ่งที่นายได้พูดมา!"

ฝาแฝดนั้นความจริงใจแบบผิดปกติ ปกติแล้วมันค่อนข้างยากสำหรับพวกเธอที่จะพูดในลักษณะแบบนี้

โดยปกติแล้วสิ่งที่พวกเขาเสนอเป็นเรื่องไร้สาระและไม่มีใครเห็นด้วย

แต่ เซนโจ ฮาราโนะ นั้นไม่ใช่คนธรรมดา

ผู้ชายที่ตัวสูงได้จ้องมองไปที่พวกเธอ

"หนึ่งต่อทั้งหมด... กี่คน ที่มีอยู่ในชมรมคาราเต้ของพวกเธอ"

"รวมทั้งเราแล้ว สี่สิบเจ็ดคน"

"สี่สิบเจ็ด... พวกเธอกำลังพูดถึงสู้ทีละคน?"

"ไม่!" ฝาแฝดส่งสายตาเย็นชาออกมา "เราจะตัดสินใจจำนวนคนที่นายต้องสู้ในแต่ละครั้งเอง!"

พวกเธอรู้ว่า เซนโจ ฮาราโนะนั้นมีความโดดเด่นคือความแข็งแกร่งและพลังกายที่น่าทึ่ง พวกเธอยังรู้สึกกังวลว่าจะเขาสามารถเอาชนะคนได้มากกว่า 40 คน แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักศิลปะการต่อสู้เลยก็ตาม!

ไม่ว่าความเป็นไปได้จะน้อยแค่ไหน... พวกเธอจะไม่ให้โอกาสแก่มันทั้งสิ้น

ถ้าพวกเธอสามารถเลือกจำนวนคนที่จะสู้กับเขาได้พร้อมกัน พวกเธอก็จะสามารถแก้ไขสิ่งต่างๆได้ตามสถานการณ์ได้ ไม่ว่าจะเป็นการสู้ที่ละสองสามคนเพื่อลดความแข็งแกร่งของเขาหรือต้องไปเน้นที่คนจำนวนมากเข้าไปรุมเขาพร้อมกันเพื่อเอาชนะเขาให้ได้ในทันที!

แน่นอน ไม่ว่าเซนโจจะมีความมั่นใจในตัวเองมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่เขาจะเห็นด้วยกับเงื่อนไขไร้สาระแบบนี้

"นั้นคงไม่ได้หรอก"

เห็นรึเปล่า เป็นเรื่องธรรมดาจะตายไป

"ต้องมีข้อจำกัดขั้นสูงสำหรับจำนวนคนที่ฉันต้องเผชิญหน้าด้วยในครั้งเดียว ไม่อย่างงั้น ถ้าพวกเธอเร่งให้ผมสู้ทุกคนตั้งแต่เริ่มแรก ก็คงเป็นอะไรไปไม่ได้เป็นอะไรนอกจากเรื่องตลกเท่านั้นซิ"

เซนโจหาคำโต้แย้งที่เหมาะสม

"แล้วเราจะมีคนมากที่สุดสิบคนสู้กับนายในแต่ละครั้ง" ฝาแฝดคาดไว้แล้ว

"สิบคน... นี้เรากำลังจะสร้างทีมฟุตบอลเพื่อไปเล่นสนุกงั้นเหรอ? มากที่สุดสามคน นั่นสามารถยอมรับได้"

"เราไม่ยอมรับ!" ฝาแฝดพูด "อย่างน้อยต้องแปดคน!"

หลังจากช่วงเวลาสั้นๆของความเงียบ

เซนโจถอนหายใจ "ห้าคนแล้วกัน... นี้คงพอที่จะสร้างทีมบาสเกตบอลได้ล่ะนะ แม้ว่ามันจะไม่เกี่ยวกับบาสเกตบอลก็เถอะ"

แน่นอน ฝาแฝดรู้เรื่องนี้

นี้เป็นการต่อสู้มือเปล่าหรือชื่อมันก็บอกตรงๆ การต่อสู้อาจมีผลลัพธ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับว่ามันมากกว่าหนึ่งหรือน้อยกว่าหนึ่งคน

อย่างเช่นคนที่ต้องเผชิญหน้ากับทั้งกลุ่มคนและชนะได้แบบใสๆ ไม่ได้ดูเหมือนเป็นไปได้ในชีวิตจริง!

บางทีถ้าเขาไม่ได้เป็นผู้มีศิลปะการต่อสู้ เขาอาจจะมีความคิดที่ผิดในการพึ่งพาความแข็งแกร่งของเขาหรือเทคนิคบางอย่างที่จะได้รับมา ถึงอย่างนั้นเพราะฝาแฝดทั้งสองเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ ถ้าในด้านของทักษะมีไม่ต่างกันมากเกินไป การเผชิญหน้ากับกลุ่มคนด้วยตัวคนเดียว ในขณะที่ต่อสู้มือเปล่าและพื้นที่โล่งๆไม่มีอะไรเลยก็คล้ายกับวิ่งเข้าไปฆ่าตัวตาย!

เซนโจ ฮาราโนะ เป็นคนที่แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อและไม่ว่าเขาจะมีประสบการณ์ในการต่อสู้หรือไม่... พวกเธอไม่รู้ แต่ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถมีเทคนิคการต่อสู้บาง แต่ทั้งหมดก็เป็นสมาชิกชมรมคาราเต้ของจริง!

หนึ่งต่อห้าดูเหมือนจะเป็นขีดจำกัดขอคนธรรมดาที่จะสามารถทำได้

แต่ริออนและโคโตมิก็ยังไม่พอใจ

เซนโจ ฮาราโนะแข็งแกร่งมาก! พวกเธอบอกกับตัวเองได้เลยว่าพวกเธอไม่สามารถดูถูกเขาได้!

"เจ็ดคน... เราจะปฏิเสธหากต่ำไปกว่านี้!" ฝาแฝดกล่าวพร้อมกัน

ใบหน้าของเซนโจไม่ได้เปิดเผยอะไรให้เห็นเลย

เขายังคงเงียบอยู่เป็นเวลานาน

เช่นเดียวกับฝาแฝดที่คิดว่าเขาจะคัดค้านอีกครั้ง เขาก็ถอนหายใจ

"เอาล่ะดูเหมือนว่าผมจะต้องต่อสู้ด้วยความยากลำบากที่สุดของผมซะแล้วซินะ... แต่ผมก็ยังมีอะไรที่จะพูดต่ออีก พวกเธอบอกว่าพวกเธอจะ" พิจารณาอย่างจริงจัง "ในสิ่งที่ผมพูด... ผมไม่ต้องการคำสัญญาปากเปล่า ถ้าผมชนะ แน่นอน พวกเธอจะต้องออกจากความมืดและเปลี่ยนตัวเองอย่างจริงจัง"

ผู้ขายที่ตัวสูงคนนั้นได้จ้อมองเข้าไปที่ใบหน้าของหญิงสาว

"และถ้าผมไม่สามารถทำมันได้... ก็ทำตามที่พวกเธอต้องการ ตราบใดที่พวกเธอทำตามคำร้องขอขั้นพื้นฐานของผมแล้ว ผมเองก็ไม่ค่อยสนใจมันเท่าไร"

พวกเธอรู้สึกถึงแรงกดดันอีกครั้ง!

เพียงแค่มองไปที่พวกเธอ ดวงตาของเซนโจก็สามารถทำให้เกิดแรงกดดันขึ้นได้อย่างชัดเจน

เซนโจ ฮาราโนะเป็นคนที่จริงจังมากจริงๆ!

เขาเป็นคนที่จริงจังกับคำท้าทายอย่างไม่สมควรที่พวกเธอได้มอบให้เขา เขากำลังจะพยายามโซโล่กับชมรมคาราเต้ด้วยตัวคนเดียว โดยไม่ได้กังวลเกี่ยวกับการสู้กับกับเจ็ดคนในเวลาเดียวกัน!

เขาเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ... หัวใจของเขาก็เช่นกัน... เขาเป็นปีศาจ

ความคิดของฝาแฝดได้ตกลงไปด้วยท่าทางที่น่าประทับใจของเซนโจ

พวกเธอไม่สามารถใช้แผนหรืออะไรก็ตามที่พวกเธอเคยคิดมาก่อนได้

เรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่ดี พวกเธอควรปฏิเสธเขาดีไหม?

แต่ในตอนนั้น ริออนและโคโตมิได้เห็นเศษเสี้ยวของความสงสารในสายตาของผู้ชายคนที่ยังคงนิ่งเงียบอยู่

'ขนาดฉันยอมพวกเธอขนาดนี้แล้ว แต่พวกทั้งสอก็ยังคงไม่กล้ายอมรับการท้าทายแบบตรงๆงั้นเหรอ? พวกเธอได้ซ่อนตัวอยู่ในความมืดเป็นเวลานาน จนกลายเป็นคนขี้ขลาดขนาดนี้ไปซะแล้ว... น่าสงสาร'

นั้นคือสิ่งที่พวกเธอคิดว่าเขากำลังพูดอยู่กับพวกเธอ

ความสงสารก็เป็นประเภทของการดูถูกด้วยเหมือนกันบางครั้ง และมันมีพลังมากกว่าปกติที่จะใช้เฉือนความภาคภูมิใจของพวกเธอ

ความภาคภูมิใจและความเย่อหยิ่งของฝาแฝดนั้นไม่อนุญาตให้พวกเธอยอมรับการดูถูกจนถึงกระดูกแบบนี้ได้!

นั่นเป็นเหตุผลที่... พวกเธอยอมรับคำท้าทาย

----------------------

* [คือ การมีอำนาจและอันตรายมาด้วยกันเป็นคู่นั่นเอง วันนี้คุณมีอำนาจ ก็ต้องมีคนอยากเจื๋อนคุณเพื่อเอามันไปจากคุณ] ดูเพิ่มเติมได้ที่ https://www.readawrite.com/c/d707329bece455a462b58ce00d1194c9