ตอนที่ 80 ครอบครัว

ริออน และโคโตมิ อะมามิ ตกใจกลัวท่าทางของเขา

แต่ความหยิ่งที่ถูกปลูกฝังมานานก็ช่วยสนับสนุนพวกเธอ

หลังจากที่ความรู้สึกไม่ดีของพวกเธอข้ามมาถึงจุดๆหนึ่งแล้ว สาวฝาแฝดก็สามารถที่จะสงบสติอารมณ์ลงได้

มันอาจจะเป็นสถานการณ์ที่เสียเปรียบสำหรับพวกเธอ แต่แล้วไงล่ะ?

พวกเธอ... สามารถจัดการกับมันได้!

"โคโตมิ เขาพูดอะไรงั้นเหรอ ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย~"

"ริออน คนๆนี้พูดอะไรบ้าๆออกมาก็ไม่รู้ เราไม่ได้มีอะไรแบบที่เขาพูดเลย~"

"นอกจากนี้เราจะทำยังไงดี... กับการลงโทษน้องชายตัวน้อยที่น่ารักของเราดีน่า~"

ฝาแฝดพวกนั้นทำหน้าตาและท่าทางน่ารัก ที่พวกเธอสามารถพูดตอบกลับมาแบบนี้ได้ เพราะมันเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเธอ

ถึงอย่างนั้นในไม่กี่วินาทีต่อมา

"หยุดยิ้มแบบนั้นได้แล้ว"

เพียงแค่ประโยคที่สั้นๆและฟังดูเย็นชาราวกับน้ำแข็งนั้นได้เจาะทะลุเข้าไปหัวใจของพวกเธอเหมือนดั่งลูกธนู!

ตอนนี้เซนโจ ฮาราโนะมองดูอย่างเย็นชา ห่างเหิน เกือบจะเหมือนกับว่า... เขากำลังมองไปที่คนตาย!

สีหน้าของริออนและโคโตมิต่างหยุดนิ่ง

"แค่ได้เห็นท่าทางที่รังเกียจของพวกเธอ ก็ทำเอาผมอยากจะชกพวกเธอแล้ว" เซจิจ้องมองที่ฝาแฝดทั้งสองตรงหน้าของเขา "เพราะงั้นหยุดยิ้มแบบนั้นซักที"

'ไม่อย่างนั้นพวกเธอตายแน่'

ถึงแม้ว่าประโยคหลังนี้จะยังไม่ได้พูดออกไปก็ตาม ฝาแฝดนั้นเกือบจะจินตนาการว่าเขาพูดออกมาดังๆแล้ว

เป็นไปไม่ได้! ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม เขาก็คงไม่กล้าที่จะทำอะไรอย่างการฆ่าพวกเธอ... แต่สายตาของเขาได้ยืนยันความสงสัยของฝาแฝดทั้งสองคนแล้ว!

ความหวาดกลัวของพวกเธอได้กลับมาอีกครั้ง

ฝาแฝดทั้งสองถูกบังคับให้หุบรอยยิ้มจอมปลอมของพวกเธอกลับไป ในขณะที่พวกเธอมองหน้ากันและบังคับให้ความกลัวกลับลงไปภายในตัวเธอ

ความเงียบหลายวินาทีได้ผ่านไป

"อย่าทำผมได้พูดซ้ำอีกรอบ" เซจิพูดทำลายความเงียบ "พวกเธอต้องลบทุกอย่างที่ทำเกี่ยวกับกับโฮชิซะ ไม่อย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องพูดกันอีกต่อไป!"

"...โคโตมิ ฉันยังไม่เห็นรู้เรื่องเลย ว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่นะ"

"ริออน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะเราไม่มีอะไรแบบนั้นจริงๆนิ"

"แม้ว่าเราจะมี... เราก็คงไม่มีมันแล้ว" พวกเธอได้พูดประโยคสุดท้ายอย่างพร้อมเพรียงกัน

เซจิคิ้วขมวดด้วยความไม่พอใจ

"สรุปแล้วนั้นคือคำตอบของพวกเธออย่างนั้นใช่ไหม?"

สาวฝาแฝดไม่ตอบและมองไปที่เขาอย่างนิ่งเงียบ

"การพูดตอบวงเวียนแบบนี้... เข้าใจแล้ว พวกเธอกำลังบันทึกการพูดคุยของเราอยู่ใช่มั้ย?" เซจิพูดถึงเรื่องจริงโดยใช้คำพูดที่ดูจริงจัง

เขามองมันออก

แต่นั้นก็ที่ไม่สำคัญ พวกเธอได้คาดการณ์ไว้แล้วว่าเทคนิคเล็กๆน้อยๆแบบนี้จะถูกมองออก แต่ฝาแฝดก็ยังไม่วอกแวก

"ถ้าผมเกิดพูดด้วยความดูถูกตั้งแต่เริ่มต้นขึ้นมาล่ะก็ มันก็คงจะสมบูรณ์แบบกับพวกเธอเลยล่ะนะ" เซจิพูดเบาๆ "แหม ที่ผมบังเอิญหลบกับดักได้เนี่ย... ดูเหมือนว่าผมโชคดีมากทีเดียวเลยนะเนี่ย"

ริออน และโคโตมิ ไม่ได้เชื่อเขาสักนิด พวกเธอรู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้คาดไว้แล้วว่าพวกเธอกำลังบันทึกการพูดคุยในครั้งนี้ ซึ่งเป็นเหตุผลทำให้เขาสามารถที่จะสงบสติอารมณ์ได้

การบันทึกการสนทนานี้ และการคาดเดาว่าจะถูกบันทึกไว้ เป็นเพียงการแลกการโจมตีระหว่างกันเท่านั้น นี้ยังไม่ได้เป็นอะไรที่ซับซ้อนมาก

"ถ้าพวกเธอชอบบันทึกแล้วล่ะก็ ทำต่อไปได้เลย ไม่ต้องกังวล ถ้าพวกเธอต้องการเปิดเผยบทสนทนานี้ หรือทำอย่างอื่นตราบเท่าที่พวกเธอสัญญากับผมว่าจะทำตามคำขอร้องขั้นพื้นฐาน พวกเราสามารถที่จะพูดคุยกันต่อไปได้"

"ตอนนี้คำขอที่สองของผมคือของให้พวกเธอลบหรือทำลายทุกอย่างในโรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะทั้งหมด... ไม่สิ สิ่งที่ใช้แบล็กเมล์ที่พวกเธอมีทั้งหมด! นี้คือการทบทวนตัวของพวกเธอเองและหยุดไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเรื่องที่ไม่ดีอีกต่อไป"

สายลมที่เหน็บหนาวได้พัดผ่านมา

ริออนและโคโตมิมีแสดงออกที่น่ากลัว ขณะที่มีแสงไม่สามารถอธิบายได้ในดาวตา

เซจิจ้องมองพวกเขาและไม่พูดอะไร

ความเงียบได้เกิดขึ้น... เป็นระยะเวลานาน

ริออน และโคโตมิ ไม่ได้หันหน้าไปมองกัน ขณะที่พวกเธอเดินออกไปพร้อมๆกัน

"พวกเธอจะไปแล้วงั้นเหรอ?"

เซจิยังคงจ้องมองไปที่พวกเธอ

"ผมแค่ให้ข้อเสนอง่ายๆ และพวกเธอก็กำลังจะออกโดยที่ไม่แม้แต่จะเถียงงั้นเหรอ?"

ฝาแฝดทั้งสองหยุดมองที่เขาด้วยท่าทางที่ห่างเหินบนใบหน้าของพวกเธอ

"พวกเธอคิดว่าพวกเธอไม่สามารถยอมรับข้อตกลงของผมได้งั้นเหรอ? รู้ไหม ริออน อะมามิ โคโตมิ อะมามิ พวกเธอควรรู้ว่าพวกเธอเป็นคู่ที่โชคดีมาก พวกเธอเกิดมาในครอบครัวที่ดี และพวกเธอมีพ่อแม่ที่รักพวกเธอ พวกเธอมีน้องชายที่ดี พวกเธอมีรูปร่างหน้าตาที่ยอดเยี่ยมและพวกเธอก็มีความสามารถในด้านต่างๆ... "

"ผู้คนยกย่องพวกเธอ หลงใหลพวกเธอ อิจฉาพวกเธอ และพยายามที่จะเป็นเพื่อนกับพวกเธอ พวกเธอมีทุกสิ่งทุกอย่างที่อย่างที่พวกเธอต้องการ ดังนั้นพวกเธอควรจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขภายใต้แสงอาทิตย์ที่สดใส"

"อืม... ทำไมพวกเธอถึงชอบทำเรื่องไม่ดีละ ทำไมถึงบังคับตัวเองอยู่ในที่มืดล่ะ? ทำไม? เพราะแค่เรื่องพวกนั้นมันสนุก หรือเพราะพวกมันก็น่าสนใจอย่างงั้นเหรอ?"

เซจิจ้องมองอย่างลึกซึ้งเข้าไปที่ใบหน้าที่สวยงามทั้งสอง "พวกเธอไม่เคยแม้แต่จะสงสัยตัวเองเลย... มันสนุกจริงๆงั้นเหรอ!? บางทีตอนแรกๆ มันอาจจะเป็นเพราะความไร้เดียงสาของพวกเธอ พวกเธอเผลอชอบที่จะทำแบบนั้น"

"แต่ในวันนี้ ตอนนี้ พวกเธอไม่ได้ไร้เดียงสาอีกต่อไปแล้ว พวกเธอโตแล้ว ดังนั้นพวกเธอควรที่จะมองเห็นได้อย่างชัดเจนและคิดได้แล้วว่า "เรื่องน่าสนใจ" พวกนั้น ไม่ใช่เรื่องสนุกเลย!"

"พวกมันน่าเบื่อและไม่มีประโยชน์ ไม่มีอะไรใหม่เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย บวกกับพวกเธอต้องเสี่ยงมากเพื่อที่จะ 'สนุก' กับมัน บางทีวันหนึ่งพวกเธอจะต้องจ่ายในค่าตอบแทนที่แสนเจ็บปวดจนพวกเธอไม่สามารถจะจัดการ!"

"พวกเธอพวกเธอถูกผูกไว้แน่นกับความมืดที่พวกเธอสร้างขึ้นมา... พวกเธอไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้ และความคิดพวกนี้คงไม่เคยแม้แต่จะเข้าไปในหัวของพวกเธอเลยใช่ไหม!?"

เซจิพยายามอย่างเต็มกำลังที่จะหว่านล้อมกับฝาแฝดว่าการกระทำของพวกเธอนั้นผิด

ตอนแรก เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดทำมัน

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น

เมื่อเซจิวางสายโทรศัพท์ของโฮชิ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและสิ่งที่เขาคิดไว้ในใจคือการทำลายชีวิตของคู่ฝาแฝดนั้น

บางทีมันก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเธอที่ทำให้พวกเธอกลายมาเป็นแบบนี้ แต่ทุกครั้งที่เขาคิดย้อนกลับไป เขาก็สงสารโฮชิที่ตายในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ เขาไม่รู้สึกอะไรกับพวกเธอเลย

ถึงอย่างนั้น...

"รุ่นพี่... ผมขอโทษ... "

"โฮชิ ทำไมนายต้องขอโทษด้วยล่ะ?"

เซจิกำลังสงสัยว่าทำไมโฮชิถึงคุกเข่าให้กับเขาอย่างช้าๆ

"นายกำลังทำอะไร?"

"รุ่นพี่... ผม.. ผมรู้ว่าคำขอนี้มันไม่มีเหตุผล... มันอาจจะทำให้คุณต้องลำบากอย่างแน่นอน... "

น้ำตาหยดลงบนใบหน้าของของโฮชิ ในขณะที่เขาคุกเข่าให้กับเซจิ

"แต่... ข้อร้องละครับ ผมข้อร้องละครับ ช่วย... อย่าทำลายทำลายพี่สาวของผมเถอะนะครับ!"

เสียงของที่แหบแห้ง เสียงที่ฟังดูทรมานราวกับว่าเขาได้บีบมันออกจากจิตวิญญาณของเขา

เซจิค่อยๆขมวดคิ้วขึ้น

"โฮชิ... นาย... "

น้ำตาของเขาถูกรวมเป็นแหล่งเล็กๆที่รอบเข่าของโฮชิ

"แม้ผม... จะถูกทรมาน... จากพี่สาวของผม... แม้ว่ามันจะเจ็บปวดมากก็ตาม และผมเองก็เคยคิดว่าอยากให้พวกเธอตายๆไปซะ... ตะ... แต่... ไม่ว่าจะเรื่องไหน ไม่ว่าพวกเธอจะทำอะไรกับผมก็ตาม หรือว่าผมจะสาปแช่งพวกเธอในตอนนั้น... "

"พวกเธอยังคง... เป็นพี่สาวของผม ที่โตขึ้นมาพร้อมกัน... เป็นครอบครัวของผม... เป็นพี่สาวของฉัน... ฮื้อออ!!"

เซจิได้ยินเสียงร้องไห้ที่แสนเจ็บปวดของโฮชิ

เขารู้สึกสับสน มืดมน กับอารมณ์ที่ลึกซึ้งที่มีอยู่ในการร้องไห้ของโฮชิครั้งนี้

นักเรียนคนอื่นๆ บนดาดฟ้าเริ่มสังเกตเห็นความวุ่นวายและเริ่มมองไปพวกเขา

"ไม่เป็นไรลุกขึ้นเถอะโฮชิ" เซจิจับแขนไว้ด้วยมือและช่วยยกโฮชิขึ้น

"รุ่นพี่... ผมขอโทษ... ผมขอโทษ... " โฮชิมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาในขณะที่เขายังคงพูดขอโทษซ้ำๆไปเรื่อยๆ

เขาถามเขารุ่นพี่เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขาก็ขอเรื่องที่ยากลำบากแบบนี้ เขารู้ว่าเขาทำเกินไป

แต่นั่นคือความรู้สึกของเขา

แม้ว่าเขาจะถูกทรมานอย่างเลวร้ายและถูกปฏิบัติเหมือนลูกสุนัขและของเล่น

เขายังถือว่าริออนและโคโตมิเป็นครอบครัวของเขา

"นาย... นายนี้มันโง่จริงๆเลย... "

เซจิถอนหายใจลึกๆ ในขณะที่มองดูไปที่เด็กน้อยคนนี้

ถ้ามีคนอื่นมาร้องขอความเมตตาให้ริออนและโคโตมิ อะมามิ เขาคงไม่มีทางเปลี่ยนใจ แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเขา เป็นคนเดียวที่สามารถเปลี่ยนความคิดนี้ได้

'โฮชิ อะมามิ... มีเพียงแค่นายเท่านั้นที่มีสิทธิ์ที่จะมอบโอกาสนั้น ให้กับพี่สาวฝาแฝดของนายได้'