ตอนที่ 82 แสงสว่าง

ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ? โฮชิถามตัวเองภายในใจ

ทำไมและตอนไหนที่พี่ของเขา... ที่พี่สาวของเขาได้เปลี่ยนไป?

โฮชิยังคงจำได้ในวัยเด็กของเขา ตอนนั้น เขาเล่นอย่างมีความสุขกับริออนและโคโตมิ

พี่สาวของเขา แน่นอนว่าไม่ได้เป็นแบบนี้ พวกเธอเป็นคนปกติง่ายและไร้เดียงสาเหมือนเด็กสาววัยทั่วๆไป ที่ฉลาดและน่ารักกว่าเล็กน้อย

โฮชิภูมิใจของพี่สาวของเขา มาแล้วตั้งแต่ที่พวกเธอสามารถทำอะไรต่างๆได้และพวกเธอก็ทำได้ดีเสมอไป ในขณะที่ดูแลน้องชายที่อ่อนแอของพวกเธอ

ความทรงจำที่ทำให้เขารู้สึกประทับใจมากที่สุดคือช่วงเวลาที่เขาบังเอิญทำให้หมาป่าโกรธแบบไม่ได้ตั้งใจ และไปจับหางของมันเข้า พี่สาวของเขาก็วิ่งมาจากอีกด้านของเขาและแม้พวกเธอจะกลัว พวกเธอเองก็เสี่ยงที่จะถูกมันกัดเพื่อที่จะไล่มัน

ความทรงจำนี้ได้กลายเป็นเหมือนความผันเมื่อเวลาผ่านไป แต่ภาพที่พี่สาวของเขายิ้มให้กับเขาตอนที่มีน้ำตามันยังคงชัดเจนอยู่

แต่ตอนนี้...

อะไรที่ทำให้พวกเธอกลายเป็นแบบนี้ในตอนนี้? โฮชิไม่รู้จริงๆ

เขาโกรธและรังเกียจพวกเธอขณะที่พวกเธอทำร้ายเขา แต่ตอนนี้ที่เขาสงบลงแล้ว เขาก็ได้พบว่ามันไม่มีความโกรธใดๆในตัวเขาเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความเศร้าเท่านั้น

โฮชิคิดถึงตัวเองหลังจากที่คิดทุกอย่างแล้ว

เขามักจะหลีกเลี่ยงความจริงอย่างรู้ตัวและโดยไม่รู้ตัวเสมอ นั่นคือเหตุผลที่เขาถึงไม่สามารถเห็นพี่สาวของเขาได้ว่าพวกเธอรู้สึกยังไงก่อนหน้านี้

ถ้าเขาพบได้เร็วกว่านี้ บางทีเขาอาจจะได้ทำอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้?

ใช่... มันเป็นแบบนั้น

เขามันไร้ประโยชน์ ถ้าเพียงแต่เขาคิดได้หรือฉลาดกว่านี้ เขาก็สามารถทำอะไรได้บ้าง ก่อนที่พี่สาวของเขาจะกลายเป็นแบบนี้ในตอนนี้!

'ฉัน... ฉันมันอ่อนแอมาก' โฮชิตกอยู่ในความคิดที่รังเกียจตนเอง

ถ้าเขาแข็งแรงขึ้นหรือ ถ้าเขาเคยคิดแบบนี้ก่อนหน้านี้เร็วๆนี้ หรือได้พบกับคนอย่างรุ่นพี่ฮาราโนะเร็วกว่านี้...

'ถูกต้อง รุ่นพี่ แล้วรุ่นพี่ฮาราโนะกำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้? เขาเป็นยังไงบ้าง... หลังจากที่ได้คุยพี่สาวของฉันแล้ว!? '

โฮชิในที่สุดก็ได้สติและรู้ว่ามันไม่ใช่เวลาที่เขาจะหมกมุ่นอยู่กับความคิดของเขา เขาควรจะกังวลเกี่ยวกับรุ่นพี่ของเขามากกว่า

สีหน้าที่กังวลนั้นเกิดบนใบหน้าของเขา

"นายกังวลเรื่องของเซนโจงั้นเหรอ?" เสียงที่อ่อนโยนดังออกมาจากข้างๆเขา

เป็นรุ่นพี่สาวสวยคนหนึ่งในโรงเรียนม.ปลายชื่อ มิกะ อุเอะฮาระ

โฮชิรู้สึกว่าเพื่อนของรุ่นพี่เป็นคนที่สวยมากๆ กลิ่นอายของความใสซื่อที่อยู่บนตัวเธอ และเธอเองก็มีทัศนคติที่อ่อนโยนและเป็นคนที่เป็นมิตร เธอค่อนข้างเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์

"นายไม่จำเป็นต้องห่วงเขามากนักหรอกนะ เซนโจนะแข็งแกร่งจะตาย... โดยเฉพาะตอนที่เขาต้องการปกป้องสิ่งที่สำคัญของเขา" รุ่นพี่ที่งดงามคนนี้ดูเหมือนจะคิดถึงอะไรบาอย่างได้ และตอนนี้แก้มของเธอก็เป็นสีแดง

บางที เธอ... อาจจะ? โฮชิสังเกตเห็นบางสิ่งที่แปลกๆเกี่ยวกับท่าทางของเธอ

"โอ้ เธอคิดเกี่ยวกับช่วงเวลาที่โรแมนติกของเธอกับเขาอยู่งั้นเหรอ?" น้ำเสียงที่ฟังดูเจ้าชู้ขี้เล่นที่พูดออกแบบสบายๆจากด้านหลังพวกเขา "เธอทำตัวเป็นผู้หญิงที่ตกอยู่ในห่วงแห่งรักต่อหน้าเด็กแล้วนะ รู้หรือเปล่า~"

นี้คือ ชิอากิ วากาบะ, เพื่อนร่วมชั้นของรุ่นพี่และเพื่อนสนิท

เธอชอบสวมเครื่องแบบนักเรียนชายด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่มันก็เหมาะสำหรับเธอแบบสุดๆ

เธอเป็นผู้หญิงที่มีผมสีเทาเงิน และมีหน้าตาดีหล่อเหลา ชิอากิพูดขึ้นและทำท่าทางแบบสบายๆ และผ่อนคลาย เธอดูเหมือนจะเป็นคนที่ความกล้าหาญ แต่มันก็ยังดูออกง่ายที่จะบอกว่าเธอเป็นผู้หญิง เธอเป็นคนมีเสน่ห์อีกคนหนึ่ง

"มะ... ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย! หยุดพูดอะไรไรสาระได้แล้ว ชิอากิ!" คุณอุเอะฮาระหน้าแดงมากเมื่อเธอปฏิเสธ

ถึงแม้ว่าโฮชิตจะไม่รู้จักเธอดี เขาก็สามารถบอกได้ว่าเธอกำลังโกหก

นี้คงเป็นซึนเดเระซินะ...

โฮชิหัวเราะออกมาเบาๆ

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเขาได้พบกับพวกรุ่นพี่ทั้งสองแล้ว แต่ตอนนั้นเขามุ่งความสนใจไปที่รุ่นพี่ฮาราโนะเกือบทั้งหมด ดังนั้นพวกเธอจึงอยู่นอกเหนือจากความสนใจของเขา ตอนนี้รุ่นพี่ไม่ได้อยู่แล้ว และเป็นปกติที่เขาสังเกตเห็นความงดงามของพวกเธอเมื่ออยู่กับพวกเธอ          [ไม่สนหญิง มุ่งแต่ชาย]

ดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับรุ่นพี่ฮาราโนะที่หล่อสุดๆที่มีเพื่อนสนิทแบบนี้

หนึ่งในเพื่อนสนิทของรุ่นพี่ฮาราโนะเป็นคนที่เป็นมิตรกับเขามาก ซึ่งดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนกัน

โฮชิเชื่อจริงๆเลยว่า มันไม่ใช่เรื่องแปลกถ้าผู้หญิงทุกคนในชั้นเรียนตกหลุมรักผู้ชายอย่างรุ่นพี่ฮาราโนะ!

แน่นอน รุ่นพี่ฮาราโนะจะมีความคิดอีกแบบสำหรับเขา ถ้าเขารู้ว่าโฮชิกำลังคิดอะไร

ทุกๆคนที่อยู่รอบๆตัวรุ่นพี่ฮาราโนะก็รู้ว่าเขาที่ดีแค่ไหน แต่รุ่นพี่มักจะอ่อนน้อมถ่อมตนเสมอ

นี้เป็นหนึ่งในสิ่งที่ทำให้เขามีเสน่ห์

รุ่นพี่ฮาราโนะภายนอกดูหล่อมากจริงๆ แต่เขาก็มีความสำคัญสำหรับโฮชิ... โฮชิคิดกลับไปเมื่อเขาอยู่ในจุดที่มืดมนที่สุดในชีวิตของเขา รุ่นพี่ของเขาสามารถตรวจพบได้ว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ เพียงแค่ถามคำถามสองสามข้อผ่านโทรศัพท์

รุ่นพี่ไม่เพียงแต่รีบวิ่งไปหาเขาเท่านั้น รุ่นพี่ยังให้การช่วยเหลืออย่างจริงใจที่จะบดขยี้เปลือกของความมืดของเขาและดึงเขาออกจากนรกแห่งความสิ้นหวัง

เขาเป็นเหมือนดวงอาทิตย์... ไม่สิ รุ่นพี่ฮาราโนะนั้นเป็นแสงสว่างต่างหาก

โฮชิ อะมามิแหงนหน้าขึ้นไปบนฟ้าและเห็นเซนโจเป็นแสงสว่าง!

แสงนี้ทำให้ความมืดของเขาพังทลายลงได้ แต่... จะช่วยขจัดความมืดของพี่สาวของเขาได้หรือเปล่า?

แบบเดียวกับที่คุณอุเอะฮาระบอกเขา รุ่นพี่ฮาราโนะนั้นแข็งแกร่งมากและไม่จำเป็นต้องให้กังวลเกี่ยวกับเขา แต่เขาก็ยังไม่สามารถลดกังวลลงได้

โฮชิ กังวลเรื่องริออนและโคโตมิ

แสงสามารถทำให้ความมืดหายไปได้ แต่ก็ยังสามารถทำลายมันได้... ถึงแม้ว่าเขาจะขอร้องรุ่นพี่แล้ว แต่รุ่นพี่จะทำยังไงล่ะ?

"เชื่อในตัวเซนโจเถอะ" รุ่นพี่วากาบะบอกเขา

โฮชิสังเกตเห็นว่าเธอกำลังมองไปทางเขา เธอต้องสังเกตเห็นในสิ่งที่เขาคิดแน่

"เซนโจ แน่นอนจะไม่มีทางแพ้หรือทำให้สถานการณ์แย่ลงแน่นอน แต่... จุดจบที่รอคอยพี่สาวของนายอยู่ เขาไม่สามารถสัญญาอะไรได้ในตอนท้าย มันก็ขึ้นอยู่กับพวกเธอหากเขารู้สึกว่าเขาควรจะทำลายพวกเธอ เซนโจจะไม่มีทางถอยหลัง แต่ตราบเท่าที่พี่สาวของนาย... มีเศษเสี้ยวของความรู้สึกผิดและและความชอบธรรมที่ยังหลงเหลืออยู่ เขาจะให้โอกาสพวกเธอ"

โฮชิพยักหน้าช้าๆ เมื่อได้ยินคำพูดพวกนี้

นั่นคือเมื่อตอนก่อนที่โทรศัพท์มือถือจะดังขึ้น

มันเป็นของคุณวากาบะ เธอเอามันออกและรับสายหลังจากที่ได้เห็นว่าคือใคร

"นี้ เซนโจ เป็นยังไงบ้าง?"

โฮชิและมิกะให้ความสำคัญกับชิอากิทันที

พวกเขาสังเกตเห็นใบหน้าของ ชิอากิบิดเบี้ยวเป็นความรู้สึกแปลก ๆ

"ว่าอะไรนะ ไม่เป็นไรบ้านนายซิ!!?" การโต้กลับที่รุนแรงออกมาจากปากของทอมบอย "เผชิญหน้ากับชมรมคาราเต้ทั้งชมรมด้วยตัวคนเดียว! นายคิดบ้าอะไรอยู่ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!? "

"ทุกอย่างจะดีถ้านายชนะงั้นเหรอ!? หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว นายคิดว่านายเป็นสปาร์ตันหรือไง! แม้กระทั่งนักสู้สมัยโบราณก็ไม่มีทางทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ได้เลย!!!"

"นายแข็งแกร่ง เซนโจ! แต่นายเป็นคนธรรมดา!! นายไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่ที่สวมเสื้อรัดรูป หรือมีพลังในการแปลงร่าง หรือทำให้ฉีกเสื้อผ้าได้ระหว่างสู้นะ นายเป็นแค่คนปกติ คนที่อาศัยอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง!!!"

ชิอากิพูดตอบกลับแบบยาวเหยียดเหมือนกับสายฟ้าที่ฝ่าลงมาไม่มาไม่รู้จบ

โฮชิและมิกะรู้สึกทึ่งในความน่าประหลาดใจนี้

เกิดอะไรขึ้น?

อีกด้านหนึ่งของสายนั้น เซจิก็ทำได้แค่ยิ้มแห้งๆอย่างเดียวเมื่อได้รับคำตอบที่ดังกระหึ่มมากมายเข้ามา

เขามองไปที่ริออนและโคโตมิที่กำลังส่งข้อความด้วยโทรศัพท์ของพวกเธอ

หลังจากที่ชิอากิเงียบลงเขาก็พูดด้วยเสียงเบาๆอีกครั้ง "ผมพูดว่าผมไม่เป็นไร ผมก็ไม่เป็นไร ผมจะชนะ... ผมจะชนะแน่นอน ทำตัวสบายๆและมาดูด้วยละ มันก็กลายเป็นเรื่องใหญ่แบบนี้แล้ว ดังนั้นมันจึงไม่ควรสำคัญถ้าจะให้ทั้งคู่ได้ดูสิ่งที่เกิดขึ้น จริงๆแล้วเธอไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับผมก็ได้... ผมวางสายแล้วนะ"

เซจิวางโทรศัพท์ขณะที่เขายังคงดูฝาแฝดที่อยู่ตรงหน้าเขา

เขาจ้องไปที่พวกเธอจนกระทั่งริออนและโคโตมิหยุดใช้โทรศัพท์มือถือของพวกเธอและมองไปที่เขา

"พวกเธอได้บอกให้ชมรมคาราเต้รู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง? เอาตอนนี้ผมจะได้เปลี่ยนรหัสผ่านในมือถือของพวกเธอแล้ว เพื่อป้องกันพวกเธอทำในสิ่งแย่ๆ ในขณะที่ผมกำลังยุ่งอยู่กับเพื่อนนักคาราเต้ของพวกเธอ"

เซจิจับจ้องไปที่ทั้งคู่

"หลังจากเรื่องนี้จบลง ผมจะให้รหัสผ่านที่ผมเปลี่ยนไป... แม้ว่าผมจะไม่ให้ พวกเธอก็คงสามารถคิดออกได้โดยใช้เวลาเพียงเล็กน้อยล่ะนะ"

เขาเอื้อมมือออกไปขณะพูดจบ

ริออนและโคโตมิแลกเปลี่ยนความเห็นกันอย่างรวดเร็ว

พวกเธอสงสัยว่ามันมีความหมายลึกๆ ข้างในข้อความนี้

แต่คำขอของเขาดูก็ดูมีเหตุสมผลมากจนพวกเธอไม่สามารถปฏิเสธได้... เพราะถ้าพวกเธอปฏิเสธมัน ก็จะดูเหมือนว่าพวกเธอกำลังวางแผนอย่างอื่นไว้!

"ถ้าพวกเธอต้องการเหมือนกัน พวกเธอสามารถเปลี่ยนรหัสผ่านของโทรศัพท์ของผมได้เหมือนกัน ถึงแม้ผมไม่ได้ตั้งใจจะใช้ต่อจากนี้ก็เถอะ"

สาวฝาแฝดยังคงเงียบอยู่เป็นเวลานาน

ในที่สุดพวกเธอก็ค่อยๆหยิบโทรศัพท์มือถือของพวกเธอออกมา

'ให้มันได้อย่างนั้น' เซจิคิดกับตัวเอง

ขั้นตอนสุดท้ายของเขา ได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว