ตอนที่ 72 ไม่ใช่แฟนเธอยังอยู่ข้างนอกเหรอ!?

ภายในห้องทั้งสองสาวสงบลงเล็กน้อยและกำลังนั่งดื่มกาแฟกันแบบเงียบๆ

"อย่างที่คิดไว้เลย ฉันยัง... ชอบรสชาติของกาแฟแบบนี้มากที่สุด" ชิอากิยิ้มบางๆให้ฮารุกะ"รสชาติของกาแฟที่เธอชงให้เพื่อฉัน"

"อย่างนั้นมัน... " ฮารุกะหันไปมองเธอขณะที่แก้มของเธอแดงขึ้นเล็กน้อย

'ให้ตายเถอะ แบบนี้มันก็ไม่ได้เป็นเหมือนกับก่อนหน้านี้หรือไง?'

แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้ แม้ว่าเธอรู้ว่าเธอไม่ควรทำแบบนี้ แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ

แม้ว่าเธอจะพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อยับยั้งตัวเองเพื่อให้ลืมมันไป... แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้

ช่วงเวลาที่หอมหวาน เปล่งประกาย และน่าตื่นเต้นที่เธอใช้ร่วมกับชิอากิ

มันเหมือนฝันที่เธอไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้

ฮารุกะคิดว่าเธอได้ลืมชิอากิไปแล้ว หลังจากเลิกกับเธอมานานแล้ว นี้เป็นครั้งแรกที่เธอยังพบว่าเธอยังคงมีความรู้สึกให้กับเธออยู่

เธอบอกกับตัวเองว่า เธอได้พาแฟนมาเพื่อป้องกันไม่ให้ชิอากิเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง แต่เมื่อคิดอีกทีแล้ว... เธออาจจะกลัวที่จะเผชิญกับความรู้สึกที่แท้จริงของเธอก็ได้

'ทำไมฉันถึงได้รู้สึกกลัวกันล่ะ... '

เหมือนกับคนที่ยู่ข้างนอก ฮารุกะ ชิมิซุก็ตกอยู่ในสถานะที่รู้สึกเกลียดชังตัวเอง

ในตอนนี้เองชิอากิยกมือขึ้น

ชิอากิค่อยๆจับมือเธอเบาๆ ก่อนที่จะประกบริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของเธอ และเลียเบาๆ ในขณะที่ลิ้นสีแดงน่ารักของเธอโผล่ออกมา เธอมองไปที่ฮารุกะด้วยท่าทางที่ยั่วยวนใจ

ใบหน้าของฮารุกะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงสดอีกครั้ง

จ้องไปที่ความรู้สึกเหล่านี้... พวกมันทำให้รู้สึกลำบากใจ... ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความครึ่งกลัวและครึ่งคาดหวัง

ชิอากิใช้ประสบการณ์ที่ชำนาญของเธอเลียทุกส่วนของนิ้วมือของฮารุกะ ปลายนิ้ว หลังมือของเธอ และฝ่ามือของเธอ... โดยไม่พลาดแม้แต่จุดเดียว... ไม่หายไปจุดเดียว ชิอากิเลียอย่างอ่อนโยนและแผ่วเบา ใช้เวลาราวกับว่าเธอกำลังชิมลิ้มลองอาหารชั้นเลิศ

ในขณะที่หญิงสาวผมสีฟ้าสั่นมากขึ้นเรื่อยๆและชัดเจนมากยิ่งขึ้น และแก้มของเธอก็กลายเป็นสีแดงเข้ม

ชิอากิก็ค่อยๆดึงฮารุกะเข้าไปในอ้อมแขนของเธอ

ฮารุกะได้สติของเธอในทันที

"มะ... ไม่นะ... "

'เราเลิกกันแล้ว เราทำมันไม่ได้... '

ถึงอย่างนั้นแรงต้านทานของเธอก็อ่อนมาก จึงช่วยไม่ได้ที่จะดูเหมือนว่าเธอไม่ค่อยได้พยายามที่จะต่อต้านมัน

สำหรับชิอากิแล้ว ฮารุกะดูเหมือนว่าเธอจะสร้างอารมณ์ให้ชิอากิ ในขณะที่ดวงตาของเธอสั่นไหว ใบหน้าของเธอแดงไปหมดและปากเล็กๆ ของเธอก็เปิดขึ้นมาเล็กน้อย

ชิอากิใช้ใบหน้าของเธอเข้าไปใกล้ๆกับฮารุกะ แล้วเอนตัวเข้าไปและจูบเธอ

"อืม... อ่า~... "

หลังจากที่ริมฝีปากของพวกเธอทั้งสองประกบกัน พวกเธอก็เริ่มจูบกันอย่างดูดดื่ม

ฮารุกะรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงในร่างของเธอหายไป เธอยอมให้ชิอากิจับตัวเธอไว้แน่นและปล่อยให้ชิอากิทำในสิ่งที่เธอต้องการ

'เราจะทำแบบนี้ไม่ได้... ' เธอแบบนั้นตะโกนในหัวใจของเธอ แต่ร่างกายของเธอกลับสิ้นเรี่ยวแรงในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับสิ่งนี้และไม่สามารถต่อต้านได้

เวลานี้จะกลายเป็นภาพลวงตาสำหรับพวกเธอ

หลังจากนั้นไม่รู้ว่านานเท่าไร ในที่สุดฮารุกะก็รู้สึกว่าตัวเองถูกปล่อยออกมา

ชิอากิเลียริมฝีปากของเธอ ในขณะที่แสดงออกอย่างมีเสน่ห์ ที่ดูเหมือนเธอกำลังสื่อว่า "ขอบคุณสำหรับอาหาร"

"อ่าาา... จริงๆเลย!" ฮารุกะใช้พลังที่เหลืออันน้อยนิดตีไปที่ชิอากิเบาๆ "เราทำแบบนี้ไม่ได้นะ... เธอ... ไม่ใช่ว่าแฟนของเธอ เขากำลังรออยู่ข้างนอกงั้นเหรอ?"

"โอ้ เธอสนใจเขาด้วยงั้นเหรอ?" ชิอากิหัวเราะออกมาเบา ๆ

"นะ... นี้มันไม่เกี่ยวสักหน่อยว่าฉันจะสนใจเขาหรือเปล่านะ! เธอนั้นแหล่ะคือคนที่ควรจะสนใจมากกว่า!" ความกลัว นั้นคือความรู้สึกที่แท้จริงที่เธอค้นพบ ฮารุกะเพิ่มเสียงของเธอขึ้นเพื่อปกปิดพวกมัน

ชิอากิสวมรอยยิ้มบางๆขณะที่เธอจ้องไปที่ใบหน้าของฮารุกะ

ตราบใดที่เธอสามารถเปิดประตูสู่หัวใจของฮารุกะได้ ฮารุกะก็จะกลายเป็นคนที่อ่อนโยนและแสดงอารมณ์ที่หลากหลายออกมา นี้เป็นหนึ่งในลักษณะที่ทำให้ชิอากิตกหลุมรักเธอ

"เซนโจ... ไม่ใช่แฟนของฉันหรอก" เธอบอกความจริงกับเธอ "ที่จริงแล้ว ฉันไม่รู้จักเขามานานนักหรอกนะ ดังนั้นเราจึงไม่ได้ก้าวที่จะไปเป็นแฟนกัน"

"โอ้... นั่นหมายความว่าตราบใดที่มีเวลาเพียงพอ พวกเธอก็จะกลายเป็น... " ฮารุกะขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"ฉันไม่รู้ ~" ชิอากิยักไหล่ "ถ้าเธอถามฉันว่า เขาเหมาะที่จะเป็นแฟนของฉันไหม ถ้ามีคำตอบว่าใช่หรือไม่ และคำตอบคงเป็นเป็นใช่ และต้องเพิ่ม แน่นอน ไว้ข้างหน้า ใช่ ว่าแม้ว่าเราจะรู้จักกันเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่เขาก็น่าทึ่งมากและเขาเป็นผู้ชายที่หล่อสุดๆด้วยเหมือนกัน เขาเป็นคนที่เหมือนกับไอดอลหรือพวกพระเอกในละครทีวี... ไม่สิ แม้แต่พวกไอดอลเองก็คงจะเป็นได้แต่เส้นผมของเขาเท่านั้น"

"ถ้าไม่มีเธอ แน่นอนฉันคงจะตกหลุมรักเขาไปแล้ว... จริงๆแล้วฉันก็ตกหลุมรักเขาไปแล้วนิดหน่อย แต่เพื่อนสนิทของฉันก็ตกหลุมรักเขาไปก่อนแล้ว และฉันก็ไม่ต้องการทำลายความสัมพันธ์ของเรา แต่อารมณ์ของมนุษย์เป็นเรื่องยากมากที่จะควบคุม... ดังนั้นฉันจึงไม่รู้ไงว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต"

"ฮืม~... " แก้มของฮารุกะป่องออกมา

ชิอากิอยากจะหยิกแก้มเหมือนเธอในอดีต แต่เธอก็สามารถยับยั้งตัวเองได้

"นั่นคือเรื่องของฉัน แล้วฮารุกะล่ะ?"

ใบหน้าของฮารุกะแข็งขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เธอจะถอนหายใจ

"ก็ได้ ฉันยอมรับก็ได้ เทสซึโอะนะ... ไม่ใช่แฟนของฉัน เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องที่อายุน้อยกว่าของฉัน"

"ฉันรู้อยู่แล้ว ว่าเธอคงจะไม่ตกหลุมรักคนประเภทแบบเขาหรอก" ชิอากิยิ้มอย่างรู้ทัน

ฮารุกะนิ่งไปชั่วครู่

"เทสซึโอะ... เขาเป็นคนดีนะ แค่... บางทีเขาอาจจะหยิ่งไปนิดหน่อย... "

"นิดหน่อย? ฮะ อืม งั้นฉันคงหยอกเขามากไปหน่อย งั้นฉันจะปล่อยเขาไปก็แล้วกัน" ชิอากิพูดออกมาอย่างลวกๆ

"ถ้าผู้ชายคนนั้นยังคงหยิ่งอยู่แบบนั่นล่ะก็ เซจิคงจะให้บทเรียนที่ดีแก่เขาแน่" เธอมั่นใจในเรื่องนี้มาก

'เซจิ ฮารุตะนะจะดูน่ากลัวมากเลยน่าถ้าเขาโกรธขึ้นมาจริง~'

ยังไงซะ ทั้งสองคนออกก็ได้ออกไปข้างนอกเมื่อไม่นานนี้เอง และใครจะรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรบ้าง ชิอากิก็อยากจะเห็นเทสซึโอะ ซาคากิที่หยิ่งนั้น ได้รับบทเรียนที่สมควรจากเซจิมาก

ถูกต้อง เธอยังคงไมพอใจเขามาก!

แม้ว่าตอนนี้เธอจะรู้ว่าเขาเป็นแค่แฟนปลอม แต่เธอยังคงรู้สึกไม่พอใจอยู่ข้างในและอยากเห็นเขาต้องทนทุกข์ทรมาน!

เซจิก็ได้แสดงความเห็นที่ดูมั่นใจในความไม่พอใจที่ไร้สมเหตุผลของผลเธอ แต่นี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของนิสัยของเธอ

ที่จริงแล้วการเหน็บแนมของเธอก่อนหน้านั้นไม่มีเหตุผลใดๆเลย แต่เซจิก็ยืนหยัดเคียงข้างเธอและยังช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นด้วย

ชิอากิพอใจกับเรื่องนี้มาก

แบบเดียวกับที่เซจิพูดว่าเขาไม่ได้เป็น "คนดี" และไม่ได้เชื่อในสิ่งที่ถูกหรือผิด เขาแค่ช่วยคนที่เขาต้องการช่วยและดูแลเพื่อนๆของเขา

สิ่งนี้ทำให้ชิอากิมีความสุขและทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

แน่นอนว่าถ้าเธอออกนอกลู่นอกทางเซจิก็จะหยุดเธอไว้ นี้จะเป็นวิธีการปกป้องเธอเช่นกัน มิฉะนั้นสถานการณ์ก็เกินการควบคุม และเธอจะต้องการเป็นคนที่จะต้องแบกความรุนแรงของผลที่ตามมา

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตามเซจิ ฮารุตะก็เป็นคนที่น่าเชื่อถือและวางใจได้

'เอาตรงๆ เขาก็ดูเท่มาก จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันตกหลุมรักเขา?' ชิอากิคิดเกี่ยวกับคนที่อยู่ข้างนอกประตู

ตอนนั้นเองเซจิก็จามออกมา

'ทำไมอยู่ๆฉันถึงได้รู้สึกหนาวอีกแล้วล่ะ?' เขาถูจมูกของเขา

เขาไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นข้างใน

แต่ชิอากิก็จะสามารถที่จะจัดการเรื่องต่างๆได้ เขามั่นใจในตัวเธอ

เขารู้สึกเบื่อที่จะต้องยืนข้างนอกเหมือนยามหน้าประตู

ไม่มีอะไรที่จะให้เขาทำเลย เขาเหลือบมองผู้ชายข้างๆเขาและเพิ่งจะสังเกตเห็นเทสซึโอะเองก็มองมาที่เขาเหมือนกัน

พวกเขามองกันไม่กี่วินาทีก่อนที่เทสซึโอะจะเริ่มพูดขึ้น

"เซนโจ ฮาราโนะ... ใช่มั้ย?"

เซจิขมวดคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินคำถามที่ไม่คาดฝัน

"ใช่ มีอะไรงั้นเหรอ?"

"ก่อนหน้านี้... บางทีฉันอาจดูหยาบคายไปบ้าง" แสงไม่อาจอธิบายได้ประกายเจิดจ้าอยู่ในแววตาของเทสซึโอะ"ถึงอย่างนั้นนายและฉัน เราก็ต่างกัน"

‘เฮอ... พวกคนที่หยิ่งแบบเขานี้ จัดการยากจริงๆ’

"ใช่ ใช่ นายเป็นนักเรียนที่ยอดเยี่ยมจากโรงเรียนมัธยมปลายโควกิ นายเป็นอัจฉริยะ นายยอดเยี่ยมมาก นายสามารถประสบความสำเร็จอย่างแน่นอนในชีวิต นายอยู่ในระดับที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากคนธรรมดาแบบผม นายมันโคตรยอดเยี่ยม " เซจิยกย่องเทสซึโอะ ด้วยเสียงที่แดกดัน เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่การยกย่องเลยซักนิด

เทสซึโอะขมวดคิ้วขึ้น

ตอนนี้เขาสงบลงแล้ว มันง่ายที่เขาจะบอกได้ว่าเซจิไม่ได้ยกย่องเขาเลย แต่... มันก็เป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะพูดอะไรก็ได้

ถ้าเขาทำอะไรหยาบคาย ก็จะทำร้ายฮารุกะอีก

แต่มีบางสิ่งที่เขายังต้องการจะพูด

"ดีที่นายเข้าใจ" เขาพูดเบาๆ "พวกเรา... เมื่อเทียบกับพวกนายแล้ว ฮารุกะและฉันแตกต่างกันมาก ไม่เพียงแค่ในโรงเรียนที่เราไป"