ตอนที่ 71 ความจริง

เทสซึโอะ ซาคากิรู้สึกเหมือนว่าการพบเจอกันในครั้งนี้เป็นสิ่งที่ผิดพลาดมาตั้งแต่แรก

ในฐานะสมาชิกของชมรมคาราเต้และเป็นหนึ่งในนักเรียนที่ถูกจัดอันดับไว้ในระดับท็อปโรงเรียนมัธยมปลายโควกิ

เขาจึงมีความมั่นใจมาก

โรงเรียนมัธยมปลายโควกิเป็นที่รวมตัวกันของกลุ่มคนที่ยอดเยี่ยมในกลุ่มคนที่ยอดเยี่ยม ดังนั้นการยืนอยู่ในจุดที่สุดแม้แต่ในหมู่พวกเขาก็เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจ ในสายตาของเขา เขาจะมองแค่เพื่อนร่วมชั้นของเขาเท่านั้นรวมทั้งผู้ที่มีสถานะเทียบเท่าหรือเหนือกว่าเขา

เทสซึโอะ ซาคากิไม่สามารถแม้แต่จะใส่ใจกับผู้ที่เขาถือว่าอยู่ต่ำกว่าเขา แน่นอนว่ารวมนักเรียนจากโรงเรียนอื่นที่ไม่ได้มีคุณภาพแบบเดียวกับโรงเรียนมัธยมปลายโควกิ

เขาผิดพลาดในการเข้าใจเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังความดื้อรั้นของฮารุกะ ชิมิซุเกี่ยวกับเรื่องนี้ โรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะงั้นเหรอ? ผู้หญิงธรรมดาคนนี้มาจากโรงเรียนระดับล่างซึ่งไม่แม้แต่จะคุ่มค้าแก่การให้ความสนใจเท่าไร

ใช่ ก่อนหน้านี้พวกเธออาจจะรักกัน แต่ตอนนี้มันจบลงแล้ว มันไม่มีทางที่จะไปต่อได้แล้ว!

ตั้งแต่ฮารุกะตัดสินใจเลิกกันแล้ว เธอก็น่าจะบอกลากับชิอากิไปแล้วตลอดกาล และไม่สนใจกับเธออีกต่อไป แต่...

เขาบอกตรงๆกับฮารุกะเลยว่า เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้ แต่ฮารุกะยังคงยืนกรานอย่างต่อเนื่อง ดังนั่นแล้วเขาจึงทำได้เพียงมากับเธอเท่านั้น

ฮารุกะเป็นคนที่อ่อนโยนมาก

ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ให้แม้แต่ความสนใจหรือความรักของเธอเลย!

ณ ตอนนี้ เทสซึโอะ ซาคากิรู้สึกมั่นใจในเรื่องนี้มากกว่าเรื่องไหนๆ

"พวกแกสองคน... ไม่แม้แต่จะรู้ว่าพื้นแพพวกแกไม่ต่างไปจากพวกชั้นต่ำเลยเลย" ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูกขณะที่เขาพูดถึงความคิดที่แท้จริงของเขา

"เทสซึโอะ!" ฮารุกะเพิ่มเสียงของเธอขึ้น

"อย่าหยุดฉันเลย ฮารุกะ! เธอเห็นว่าพวกมันหยาบคายกับเธอแค่ไหน!" เทสซึโอะเหลือบมองไปที่ฮารุกะอย่างรวดเร็วก่อนที่จะจ้องมองไปที่ทั้งสองคนข้างหน้าเขาอีกครั้ง "เราดีพอกับพวกมันแล้ว แต่พวกมันกำลังหยาบคายกับพวกเรา... พวกมันก็ไม่มีอะไรต่างจากพวกชั้นต่ำหรอก!"

เซจิและชิอากิก็ถอดรอยยิ้มจอมปลอมออกมา ขณะที่พวกเขาเปลี่ยนแววตาอีกครั้ง

"โผล่ออกมาจนได้"

"ใช่ มันค่อนข้างเร็วเลยทีเดียว... ใบหน้าที่แท้จริงของพวกหยิ่งยโส"

พวกเขาทั้งสองคิดไว้แล้วกับฉากนี้ ดังนั้นท่าทางของพวกเขาจึงยังคงสงบอยู่

เทสซึโอะรู้สึกถึงคลื่นความโกรธอีกครั้งหนึ่งไหลผ่านเข้าสู่หัวใจของเขา เขาโกรธมากที่ถูกมองออกโดยคู่ที่เขามองอยู่

ถ้าบางทีเขายังคงสงบออยู่ เขาอาจจะคิดได้ถึงความผิดพลาดที่เขาทำ แต่ปัจจุบันเขาถูกทำให้ตาบอดไปด้วยความโกรธและความหยิ่งของเขา

เขาลุกขึ้นยืนอย่างรุนแรงและทุบโต๊ะด้วยกำปั้น จนทำให้กาแฟร้อนหกออกจากถ้วย

"ไปกันเถอะ ฮารุกะพวกชั้นต่ำเหล่านี้ไม่คุ้มค่ากับเวลาของเรา... "

* เปรี้ย! *

เสียงที่เด่นชัดดังก้องไปทั่วห้อง

ผู้หญิงผมสีฟ้าได้ตบไปที่หน้าผู้ชายผมสีน้ำตาล

เทสซึโอะรู้สึกตกใจที่ถูกตบทันทีและมึนงง

"นาย... หยุดทำเรื่องน่าอายได้แล้ว!"

ฮารุกะลุกขึ้นยืนและตะโกนด้วยเสียงต่ำขณะที่เธอพยายามที่จะห้ามปรามความโกรธที่เผาไหม้อยู่ภายในตัวเธอ

แม้ว่าเธอรู้ว่าผู้ชายที่มากับเธอไม่ได้น่าเชื่อถือมากนัก แต่เธอก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะให้เขาตกหลุมพรางการเยาะเย้ยของพวกเขาโดยอย่างง่ายขนาดนี้

ในความจริง ฮารุกะการสูญเสียการควบคุมอารมณ์ของตัวเองไปอย่างกะทันหัน มันทำให้เธอประหลาดใจมากยิ่งกว่าพฤติกรรมที่ไม่ดีของเพื่อนร่วมชั้นของเธอ

เมื่อได้เห็นว่าเทสซึโอะกำลังทำอะไรที่น่าอับอาย เธอจึงทำตามแรงกระตุ้นอย่างกะทันหันและจบลงด้วยการตบหน้าเขา

นี้มันไม่ควรเกิดขึ้น... ปกติแล้วเธอจะไม่ทำแบบนี้!

ในเวลานี้ฮารุกะ ชิมิซุก็ได้รู้ว่า การช็อกจริงๆมันเป็นอย่างไร

ความเงียบได้เข้าปกคลุมไปทั่วห้องในหลายครั้งที่ผ่านมา

ชิอากิในที่สุดก็ถอนหายใจอย่างเงียบๆ และทำลายความเงียบลง

"ฮารุกะ... ที่จริงแล้ว ฉันคิดถึงเธอจริงๆนะ"

ท่าทางที่อ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชิอากิเป็นครั้งแรก ขณะที่เธอมองไปที่ผู้หญิงผมสีฟ้า

"ชิอากิ..."

ฮารุกะมองกลับไปที่ผู้หญิงผมสีเงิน

"หลังจากแยกทางกับเธอ ฉันคิดถึงเธอ... ทุกๆวัน ทุกเวลา" ชิอากิค่อยๆเริ่มพูด "ทุกครั้งที่ฉันคิดถึงสิ่งที่เธอพูดในตอนที่เราเลิกกัน หัวใจของฉันมันเจ็บปวดมากในคำพูดของเธอทั้งหมด และนั้นคือเหตุผล... แต่มันไม่มีอะไรสำคัญ ฉันไม่สนใจ ฉันเองก็ไม่เข้าใจหรือยอมรับเหตุผลนั้น ฉันแค่รู้ว่าเธอต้องการที่จะเลิกกับฉัน และเธอก็เด็ดขาดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก มันทำให้ฉันเจ็บปวดอย่างมาก ถึงอย่างนั้น... ฉันก็ยังรักเธอ "

น้ำตาที่เกิดขึ้นในหางตาของชิอากิก็ค่อยๆหยดลงไปที่แก้มสีขาว

ฮารุกะไม่สามารถพูดอะไรได้กับคำพูดนี้ ขณะที่เธอฟังคำพูดจากใจจริงของชิอากิ

เทสซึโอะเองก็ยังไม่ได้สติ

ถ้าเขากล้าพูดอะไรเพื่อทำลายอารมณ์ในปัจจุบัน แน่นอน เซจิจะวิ่งเข้าไปชกเขาทันที

ทิชชูถูกมอบให้กับชิอากิ อย่างไม่ตั้งใจ

แน่นอนว่าคนเดียวที่จะทำอย่างนี้ได้คือเซจิ

ชิอากิเช็ดตาด้วยทิชชูและหายใจเข้าลึกๆ

"ในที่สุดฉันก็สามารถเอาชนะมันได้ เหตุผลหนึ่งก็เพราะฉันสนุกกับชมรมที่ฉันเข้าร่วม... แม้ว่าประธานชมรมละครจะเป็นคนแปลกๆ แต่เธอเองก็เป็นคนที่นิสัยดีมากและทุกคนในชมรมก็เป็นคนดีด้วยเหมือนกัน เหตุผลอีกอย่างหนึ่งคือเพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งของฉัน ที่เข้ามาหาฉันโดยไม่ตั้งใจและปลอบโยนฉันตอนที่กำลังฉันรู้สึกหดหู่... ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้รู้ถึงเรื่องนี้ก็ตาม" ชิอากิหัวเราะเบาๆ

"ในที่สุดฉันก็รู้ซักที่ เซนโจ" เธอมองไปที่ผู้ชายข้างๆเธอด้วยท่าทางอ่อนโยน

"ตอนที่ฉันอยู่ติดกับเขา... ฉันมีสนุกมาก— สนุกยิ่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนอีก และนั่นคือตอนที่ฉันได้รับโทรศัพท์จากเธอ"

ชิอากิบอกฮารุกะด้วยคำพูดที่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้ง

"ฉันรู้สึกประหลาดใจและมีความสุข แต่ก็ยังกลัวมาก แต่ฉันก็ไม่รู้เหตุผลว่าทำไม แต่ไม่ว่าด้วยเหตุไหน ฉันก็ยังอยากจะเจอกับเธอ เธอบอกฉันว่าเธอจะพาแฟนไปด้วย ซึ่งมันทำร้ายฉันมากๆ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ฉันอยากหยุดที่จะเจอเธอ แม้ว่าฉันจะกลัวมาก ดังนั้นถึงแม้ว่าฉันรู้ว่านี้อาจจะไม่ใช่การเจอกันที่สนุกสนาน ฉันก็อยากจะเห็นเธอ ฉัน... คิดถึงเธอนะ... ฮารุกะ... "

น้ำตาไหลออกมากจากดวงตาของชิอากิเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนมากมาย

"ชิอากิ ..."

ฮารุกะ ชิมิซุไม่สามารถแสร้งแสดงได้อีกต่อไป เธอไม่สามารถปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงของเธอที่ซ่อนตัวอยู่ลึกๆภายในได้อีกต่อไปแล้ว

ความโศกเศร้าและความโหยหาที่ซับซ้อนผุดขึ้นมาจากหัวใจของเธอ...

เธอเดินไปที่ชิอากิและคุกเข่าพร้อมกับกอดเธอไว้

"ขอโทษ... ฉันขอโทษ... " น้ำตาที่ไหลรินลงบนแก้มของผู้หญิงผมสีฟ้า "ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเอง... ขอโทษนะ... ชิอากิ... จริงๆแล้ว... ฉันเองก็... คิดถึงเธอเหมือนกัน... "

เซจิยังคงนิ่งเงียบ และประทับใจในฉากนี้

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ลุกขึ้นยืนแบบไม่มีเสียงและมองไปที่เทสซึโอะ

เทสซึโอะ ซาคากิยังคงนิ่งเงียบไปจากการตบของฮารุกะ แต่เขาก็ได้สติกลับมาแล้วอย่างสมบูรณ์

เซจิจ้องมองเขาจนกระทั่งเทสซึโอะสังเกตเห็นและเห็นสัญญาณให้เขา

ไปคุยกันข้างนอกเถอะ!

ถ้าเทสซึโอะไม่เข้าใจแม้แต่ท่าทางง่ายๆแบบนี้ เซจิก็จะให้บทเรียนที่ดีเกี่ยวกับการประพฤติตนกับเขาเอง

โชคดีที่ผู้ชายผมสีน้ำตาลไม่ได้โง่ขนาดนั้น

เทสซึโอะ ซาคากิได้มองไปที่หญิงสาวสองคน ก่อนที่จะเดินตามเซจิออกจากห้อง

หลังจากออกจากห้อง

"ผมต้องขอโทษมากๆด้วย สำหรับคำหยาบคายของผมก่อนหน้านี้" เซจิเริ่มด้วยคำขอโทษอย่างจริงใจทันที น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเมื่อเขาพูดต่อ "แต่นั่นก็เป็นเพราะแววตาที่ดูไม่น่าพอใจของคุณเอง คุณไม่ควรเชื่อเลยว่าคุณเก่งในเรื่องการปกปิดนะ"

เทสซึโอะยังคงเงียบ

"ผมก็ไม่รู้ว่าคุณเป็นแฟนเธอจริงๆหรือเปล่า แต่ผมไม่สนใจ ถ้าคำนึงถึงท่าทางของคุณ พวกเธอจะไม่สามารถพูดกันดีๆได้ นั่นเป็นเหตุผลที่ผมต้องเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของคุณ ในตอนแรก" เซจิพูดบอกความจริงกับเขา "ผมไม่รู้ ไม่สน ว่าทำไมคุณถึงดูถูกเรา ถึงอย่างนั้น คุณก็เป็นเพียงบุคคลที่ไม่สำคัญ และไม่สำคัญว่าคุณคิดยังไง แต่ผมจะไม่ยอมให้คุณยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเด็ดขาด ชิอากิน่ะ! เธอต้องรวบรวมความกล้าของเธอแลตัดสินใจแล้วง่าอาจจะทำให้ความรู้สึกบาดเจ็บอีกครั้งโดยการมาที่นี่ ในฐานะเพื่อนของเธอ หน้าที่ของผมคือการขจัดอุปสรรคทั้งหมดที่ให้เธอ ตอนนี้ เราจะรอที่นี้ต่อไปจนกว่าพวกเธอจะคุยกันเสร็จ "

'ถ้านายกล้าที่จะลองทำอะไรบางอย่าง ฉันสาบานเลยว่านายจะไม่มีวันได้ทำอะไรอีกต่อไป'

เซจิไม่ได้พูดประโยคสุดท้ายแบบนั้นและยืนนิ่งอยู่ในความเงียบ และไม่สนใจเทสซึโอะ

เทสซึโอะ ซาคากิกำลังต่อสู้กับอารมณ์ที่ซับซ้อนของตัวเองอยู่

เขาถูกตบโดยฮารุกะและได้เห็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอที่ถูกเปิดเผยออกมา... ในที่สุดเขาก็เข้าใจความผิดพลาดที่เขาทำไป

ผู้หญิงคนนั้น... ชิอากิ วากาบะเป็นคนที่ฮารุกะเคยรักมาก่อน

ถึงอย่างนั้น เขาก็ดูถูกเธอ... เขาวางตัวต่อหน้าเธอ และเขาก็ละเลยความรู้สึกของฮารุกะ... เขาตกลงไปในหลุมพลางการถูกเยาะเย้ยแบบง่ายๆ และถูกเปิดเผยความคิดของเขาออกมา

นั่นเป็นเหตุผลที่ฮารุกะโกรธเขา

เขาสมควรที่จะถูกตบแล้ว!

เทสซึโอะรู้สึกเศร้าใจหลังจากที่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้

เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายความรู้สึกของฮารุกะ แต่ทำพลาดไป

ฮารุกะ... เธอจะเกลียดเขาตอนนี้หรือเปล่า?

เทสซึโอะรู้สึกเหมือนว่าเธอจะไม่เพราะเธอเป็นคนที่อ่อนโยน ถึงอย่างนั้นเรื่องนี้ก็ทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดอย่างมาก

‘แม่งเอ้ย! นี้ฉันทำอะไรลงไป! ’ผู้ชายผู้หยิ่งยโสรู้สึกเกลียดชังตัวเอง

จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นผู้ชายที่ดูหล่อเหลาที่ยืนข้างๆของเขาอย่างไร้ความหมาย

ผู้ชายคนนี้... เป็นคนที่ฉลาดจริงๆ

เมื่อนึกถึงสิ่งที่คนๆนี้พูดและทำขึ้นเทสซึโอะสามารถยอมรับว่าตัวเองได้ว่าเป็นคนที่น่าเวทนาอย่างมากทีเดียว

เซนโจ ฮาราโนะ... จากโรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะ

เทสซึโอะสลักชื่อนี้ไว้ในใจของเขา