ตอนที่ 70 คำขอโทษ

ชิอากิได้บอกเซจิก่อนที่จะเจอกับแฟนเก่าของเธอ

แต่ตั้งแต่ที่พวกเธอไม่เคยติดต่อกันตั้งแต่เลิกกัน ชิอากิเองก็ไม่รู้ว่าฮารุกะ ชิมิซุนั้นเรียนอยู่ที่ไหน

นั่นเป็นเหตุผลที่ เซจิได้รับแรงผลกระทบอย่างไม่คาดฝัน

แต่จริงๆแล้วมันไม่สำคัญหรอก

ทั้งฮารุกะ ชิมิซุและเทสซึโอะ ซาคากิก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆกับเซจิ ซึ่งหมายความว่าพวกเขาไม่เคยรู้จักกับเซจิที่เป็นโอตาคุที่เรียนที่โรงเรียนของพวกเขา

บางทีทั้งสองคนไม่เคยรู้จักเซจิคนก่อน หรือไม่ก็อาจจะไม่สามารถรู้ว่าเซจิเป็นใครได้ในปัจจุบัน เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่

เดิมเซจิไม่รู้จักทั้งสองคนนี้ แต่เนื่องจากชื่อเสียงที่น่าอับอายของเขาที่โควกิ มีนักเรียนจำนวนมากที่รู้จักเขา แต่ไม่ใช่ในทางกลับกัน                [ประมาณพวกเขารู้จักเซจิทุกคน แต่เซจิไม่รู้จักพวกเขาทุกคน]

มันไม่สำคัญหรอก

มันไม่ได้อะไรสำคัญเลย

แม้ว่าพวกเขาจะรู้จักเขา แต่เซจิก็รู้สึกว่ามันไม่มีอะไรสำคัญ ไม่ใช่ว่าทั้งสองคนนี้เป็นสมาชิกในครอบครัวของเขาที่เขาทำผิดอย่างมาก พวกเขาเป็นคนแปลกหน้าเท่านั้นที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเซจิคนก่อน

ความรู้สึกที่คมกริบของฮารุกะ ชิมิซุได้รับรู้ว่าผู้ชายที่มากับเธอสั่นเล็กน้อย

ความรู้สึกไม่สบายของเขาเกี่ยวข้องกับข้อเท็จจริงที่ว่าเธอได้แนะนำตัวเองว่าเป็นนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมปลายโควกิงั้นเหรอ?

โรงเรียนมัธยมปลายโควกิเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงในเขตนี้ นักเรียนหลายคนที่ได้รับการยกย่องว่ามาจากครอบครัวที่ร่ำรวย ทรงพลัง หรือมีอำนาจ นักเรียนหลายๆคนเชี่ยวชาญในสาขาต่างๆและเป็นหนึ่งในนักเรียนที่ทำคะแนนสูงสุดในประเทศ แน่นอนว่าเป็นโรงเรียนที่ทันสมัยสำหรับชนชั้นสูง

โรงเรียนปกติไม่สามารถเปรียบเทียบกับโรงเรียนมัธยมปลายโควกิได้ และขณะที่โรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะมีค่าเฉลี่ยสูงกว่า แต่พวกเขาก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน

เซนโจ ฮาราโนะอาจจะรู้จักชื่อเสียงของโรงเรียนมัธยมปลายโควกิ และตกใจเมื่อได้ยินว่าเธอและเทสซึโอะกำลังเรียนอยู่ที่นั่น นั่นคือสิ่งที่ฮารุกะเชื่อ

ความตกใจของผู้ชายคนนั้นหายไปทันทีแบบไม่มีการร่องรอยหลังจากช่วงเวลาสั้นๆ แต่ฮารุกะก็แน่ใจแล้วว่าเขาไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่เห็นภายนอก

เขาเป็น... แค่ของประดับ แต่ไร้สมองงั้นเหรอ?

แรงกระตุ้นอย่างฉับพลันบางอย่างจากที่ไหนสักแห่งที่ทำให้ฮารุกะเกือบตัดสินให้เขาเป็นแบบนั้นซะแล้ว แต่การความคิดของเธอบอกว่าเธอไม่ควรที่จะตัดสินคนอื่นอย่างเร่งรีบ

"โรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะ... นั่นเป็นโรงเรียนที่ดีนะ และฉันได้ยินมาว่าชมรมที่นั่นมีบรรยากาศที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา" เธอเริ่มหัวข้อสนทนาใหม่ "ชิอากิ ตอนนี้เธออยู่ชมรมอะไรงั้นเหรอ?"

"ชมรมละครนะ" ชิอากิที่ได้สติเรียบร้อยแล้วขณะที่เธอตอบกลับเบาๆ

"ไม่ใช่ชมรมกีฬางั้นเหรอ?" ฮารุกะตอบอย่างกะทันหัน "ฉันคิดว่าเธอจะเหมือนตอนที่เธออยู่ที่โรงเรียนมัธยมโยชิมิซุซะอีก... แต่ชมรมละครก็ดีเหมือนกัน เธอดูเหมาะกับการแสดงมาก"

"ใช่ เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันกำลังแสดงบนเวทีฉันสามารถลืมตัวเองได้ชั่วคราว... ฉันลืมตัวตนที่แท้จริงของฉัน และมันทำให้ฉันได้รู้ ว่ามันจะรู้สึกสบายใจกว่าที่จะทำตัวเป็นตัวตนอื่นที่ไม่ใช่ตัวตนของฉันเอง" ชิอากิวางคางไว้ในมือขณะที่เธอพูดเรื่องละเอียดอ่อนด้วยคำพูดที่ดูไม่แยแส

ท่าทางของฮารุกะนั้นแข็งกระด้างไปทันที

'...เป็นวิธีที่น่ากลัวแฮะ' เซจิทำได้แค่ถอนหายใจภายในใจให้กับความเสียใจของชิอากิที่เห็นชัด

ดังนั้นนี่อาจเป็นเหตุผลที่แท้จริงที่ชิอากิเข้าร่วมชมรมละคร... เธอต้องการที่จะลดความรู้สึกเจ็บปวดของตัวเองหลังจากที่ถูกทิ้ง

การพูดอย่างตรงไปตรงมากับอดีตแฟนสาวของเธอก็คล้ายกับการโจมตีโดยตรง

"ฮึ่ม"

เสียงที่เย็นชาที่เค้นออกมาจากจมูกของเทสซึโอะ ซาคากิ ผู้ชายที่หยิ่งที่นั่งข้างกับฮารุกะ

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันในขณะที่เขามองไปที่ชิอากิ

เซจิขมวดคิ้ว "ทำไมคุณถึงทำเสียงแบบนั้นล่ะ?" เขาถามเทสซึโอะโดยไม่ลังเลเลย

เทสซึโอะ ซาคากิหันมาเผชิญหน้ากับเขา การดูถูกก็ยังคงอยู่ในแววตาของของเขา

"จะเกิดอะไรขึ้นถ้า... "

"เทสซึโอะ " เสียงของฮารุกพูดขัดจังหวะเสียงกลางคำพูดของเขาว่า "อย่าทำตัวหยาบคาย" เธอเหลือบมองไปที่เพื่อนของเธอขณะที่เธอตำหนิเขา

"...ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย" ผู้ชายที่มีผมสีน้ำตาลคนนั้นยื่นมือออกมาด้วยท่าทางไร้เดียงสา ขณะที่เขายักไหล่และหยุดการดูถูกในสายตาของเขาเล็กน้อย

ทัศนคติของเขา ถึงอย่างนั้น ความคิดที่แท้จริงของเขาก็แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"ดูเหมือนว่าคุณมีอะไรที่ต้องการจะพูดสินะ" เสียงที่สงบนิ่งที่ดังออกมา มันเป็นของชิอากิ"รู้สึกว่านายจะชื่อเทสซึโอะ ซาคากิ ใช่มั้ย? ทำไมนายไม่พูดอะไรที่นายคิดออกมาเลยล่ะ?"

"ชิอากิ..."

"ฮารุกะ ตั้งแต่เริ่ม 'แฟน' คนนี้ของเธอก็มีทัศนคติที่น่ารังเกียจมาก แต่เขาก็ไม่คิดที่จะพูดออกมา... เหมือนกับว่าเขาไม่ใช่ผู้ชาย" ชิอากิเชิดหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ยั่วยุ "เขาเป็นพวกคนนินทาที่ชอบพูดนินทาคนอื่นอยู่ลับหลัง... น่าขยะแขยง"

จู่ๆในห้องนี้ก็หนาวขึ้นมาอย่างฉับพลัน!

'บ้าไปแล้วรึไง อาจารย์วากาบะ! นี้เธอกำลังท้าทายพวกเขาจริงๆเหรอไง! "เซจิรู้สึกว่าอยากเกาหัวของเขาจริงๆเลย

"เธอพูดว่าอะไรน่ะ!?"

ตามที่คาดไว้เทสซึโอะ ซาคากิโกรธมาก

คงมีผู้ชายไม่มากที่จะสามารถทนต่อคำพูดเยาะเย้ยแบบนั้นได้ และผู้ชายผมสีน้ำตาลคนนี้ก็ไม่ได้เป็นคนที่อารมณ์ดีซะด้วย นอกจากนี้ในใจของเขาจริงๆแล้วก็ดูถูกชิอากิและเซจิตั้งแต่เริ่มด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถให้ความเคารพใดๆ จากคนที่เขาถือว่าไม่ควรให้ได้

"เทสซึโอะ!" ฮารุกะเพิ่มเสียงของเธอขึ้น

"พวกเขาเป็นคนหยาบคายก่อน เธอก็ได้ยิน! ฮารุกะ... "

ซาคากิเหลือบมองเพื่อนผู้หญิงของเขาก่อนที่จะเพ่งมองอย่างมุ่งร้ายไปที่ผู้ชายด้านหน้าเขาอีกครั้ง

"ต้องขอโทษด้วย แฟนของผม เธอมีบุคลิกตรงไปตรงมานะ เธอมักพูอะไรในใจเสมอ" เซจิยิ้มขณะที่เขาพยายามที่จะบรรเทาความตึงเครียดของบรรยากาศโดยรอบ "ชิอากิ เธอรีบไปขอโทษกับสิ่งที่เธอพึ่งพูดไปเร็วสิ"

"อืม... ก็ได้ ถ้าเซนโจพูดอย่างนั้นล่ะก็" ชิอากิยิ้มให้กับเขา ก่อนที่จะตอบสนองโดยที่เธอยืดหลังตรงและนั่งอย่างเป็นทางการมากขึ้น "ขอโทษจากใจจริงเลย ที่ฉันพูดตรงเกินไป"

ทั้งสองคนยิ้มแบบเดียวกับและแท้แต่ท่าทางและเสียงของพวกเขาก็เกือบจะเข้าขากันได้อย่างสมบูรณ์ พวกเขากล่าวขอโทษ แต่มันฟังดูไม่จริงใจสุดๆ

"พวกแก... " ใบหน้าเทสซึโอะ ซาคากิเริ่มกระตุก

‘ในมุมมองของเขา เขาอาจจะคิดว่าเราเป็นคู่ที่ชั่วร้ายที่ชอบเล่นสนุกกับคนอื่นก็ได้’ เซจิคิดในใจ ‘แย่จัง มันเป็นความผิดของเขาเองที่ตกเป็นเป้าหมายที่ง่ายเกินไป! นายอ่านทางได้ง่ายมาก’

เห็นได้ชัดว่าชิอากิไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ดีในตอนนี้และเซจิเองก็เข้าใจความรู้สึกของเธอดี เซจิเองก็เฉียบขาดในด้านของชิอากิ ดังนั้นเป็นโชคร้ายของเทสซึโอะ ซาคากิ เขาถึงวาระที่จะกลายเป็นเป้าหมายของการเยาะเย้ยของพวกเขาไปแล้ว

"เทสซึโอะ พวกเขาก็ขอโทษแล้ว" ฮารุกะถอนหายใจ

"พวกมันไม่ได้ขอโทษอย่างจริงใจเลยซักนิด!" เทสซึโอะบอกถึงข้อเท็จจริง

"อะไรน่ะ?"

คราวนี้เซจิ ผู้ซึ่งตั้งใจจะเพิ่มเสียงของเขาขึ้นมา

แววตาของเซจิแหลมขึ้น ขณะที่เขาจ้องมองตรงเข้าไปในดวงตาของผู้ชายผมสีน้ำตาล

"คุณพูดอะไรน่ะ? ซาคากิ...ชัง คำขอโทษของแฟนของผมก็ค่อนข้างจะชัดเจนแล้ว! คุณหมายถึงอะไรที่บอกว่าเรายังไม่ได้ขอโทษ? คุณคิดว่านี้มันยังไม่พองั้นเหรอ? อาจเป็นได้ว่า... คุณคิดว่าอย่างการคุกเข่าให้กับคุณมันถึงจะ 'พอ' สำหรับการขอโทษ!?"

เขายังเพิ่มความโกรธให้กับประโยคสุดท้ายของเขา แน่นอนมันเป็นของปลอม

นี้ก็เพียงพอที่สำหรับเทสซึโอะแล้ว ถึงอย่างนั้น

"เอ่อ... " เทสซึโอะ ซาคากิรู้สึกช็อกและตกใจเล็กน้อยที่เซจิเปลี่ยนท่าทางไปอย่างกะทันหัน

เขาไม่เคยคาดหวังว่าผู้ชายที่เขาดูถูกไปเพียงไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา ก่อนจะกลายเป็นคนที่ขู่เขา

สายตาอันแหลมคมของเซจิดูเหมือนจะสามารถมองทะลุผ่านเทสซึโอะได้เลย!

ความเงียบปกคลุมทั่วห้องชั่วคราว

ฮารุกะรู้สึกทึ่งกับพลังของผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าเธอเหมือนกัน เป็นไปได้ไหมว่าเขาไม่เคยรู้สึกช็อกก่อนหน้านี้? แต่ทำไมเขาถึงช็อกเมื่อพูดถึงโรงเรียนมัธยมปลายโควกิล่ะ?

เธอไม่เข้าใจ

"ต้องขอโทษด้วยนะ ที่แฟนของฉันค่อนข้างใจร้อนนะ เอาจริงๆ เขาไม่สามารถทนได้ที่จะเห็นฉันถูกใส่ร้ายได้นะ~" ชิอากิพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จากนั้นเธอก็มองไปทางเซจิและพูดว่า "นี้ เขาดูเหมือนจะกลัวๆ รีบไปขอโทษเขาเร็ว!"

"อืม... ก็ได้ถ้าชิอากิพูดอย่างนั้นล่ะก็" เซจิทำใบหน้าของเขาให้ผ่อนคลายก่อนที่จะดูสงบและนั่งตัวตรงอย่างเป็นทางการมากให้ขึ้น

"ขอโทษด้วย คำพูดของผมที่ใจร้อนในตอนนั้นด้วย ได้โปรดอย่าสนใจพวกมันเลย"

ฮี่ ฮี่

ชิอากิและเซจิเติมรอยยิ้มไว้บนใบหน้าของพวกเขาและมีท่าทางเหมือนกันตั้งแต่ก่อนหน้านี้ แต่กลับกัน ความเข้าขากันของพวกเขาก็ดูจะสมบูรณ์แบบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว

เทสซึโอะ ซาคากิกลายเป็นพูดไม่ออก ใบหน้าของเขาแดงขึ้นด้วยความโกรธและทำได้แค่เอาคำดูถูกกลืนมันลงไปในหน้าอกโดยที่ไม่สามารถพูดออกมาได้

ราวกับว่าเขาได้ยินเสียงคำดูถูกของพวกเขา ภายใต้หน้ากากและคำพูดที่สุภาพพวกนั้นว่า "นี้ เด็กน้อย พวกเราจะเล่นกับนายเอง!"

------------------------------------

โหดมาก(ผมไงนั่งแปลตอนป่วย)