ตอนที่ 73 ฉันจะให้นายได้เห็นว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริงนั้นเป็นยังไง!

"ผลการเรียน ความสามารถ สถานะ ครอบครัว... บางทีนายอาจจะคิดว่าเรื่องนี้ทั้งหมดเป็นเรื่องไม่ยุติธรรม แต่มันเป็นความจริง" เทสซึโอะยังคงพูดด้วยน้ำเสียงที่บอกว่าเขากำลังจริงจัง

"ความแตกต่างในอันดับของโรงเรียนของเราเป็นเพียงแค่การทำให้เกิดความแตกต่างระหว่างเราเท่านั้น แม้ว่าพวกนายทั้งสองคนจะอยู่โรงเรียนเดียวกับเรา แต่นายก็จะพบว่าความแตกต่างระหว่างเราสามารถที่จะเข้าใจได้ในหลายๆอย่าง ฮารุกะและ... ชิอากิ วากาบะความรู้สึกของที่พวกเธอมีต่อกันนั้นอาจจะเป็นของแท้ แต่นั้นก็เป็นความผิดพลาดด้วย ฮารุกะตัดสินใจได้ถูกต้อง แต่เนื่องจากเธออ่อนโยนเกินไป เธอก็ยังคงทำพลาดอีกครั้งในตอนนี้ "

เซจิขมวดคิ้ว "นายกำลังพยายามจะพูดอะไร?"

เทสซึโอะจ้องมองไปที่ดวงตาของเซจิอย่างเย่อหยิ่ง

"สิ่งที่ฉันอยากจะพูดคือ แม้ว่าฮารุกะเป็นคนที่ริเริ่มที่จะพบเจอวากาบะในวันนี้ ก็อย่าคิดว่าพวกเธอจะกลายเป็นอะไรอย่างก่อนหน้านี้ที่พวกเธอเป็นกันมาก่อนเลย ฮารุกะไม่ได้ตั้งใจว่าจะทำแบบนั้นเลย เธอพาฉันมากับเธอเพื่อพิสูจน์... ว่าเธอยังคงห่วงใยชิอากิ วากาบะ แต่แน่นอนเธอจะไม่ทำผิดพลาดอีก และมีความสัมพันธ์แบบใกล้ชิดกับเธออีก พวกนาย... นายและชิอากิ วากาบะจำเป็นต้องรู้ว่าความคาดหวังนั้นเป็นศูนย์ !"

เทสซึโอะเตือนเซจิในท่าทางที่ดุร้าย

เมื่อหันไปมองผู้ที่รับคำพูดของเขา เขาสังเกตเห็นผู้ชายที่เขารู้จักชื่อ เซนโจ ฮาราโนะมองเขาราวกับว่าเขาเป็นคนโง่

'ที่นี้มีคนบ้าด้วย! ทุกคนมาดูเร็ว! "เซจิรู้สึกอยากจะพูดคำนั้นออกไปดังๆ

'ไม่แม้ต้องคำนึงถึงคำพูดของไอ้ชั่วนี้เรื่องความแตกต่างนี้เลย ชิอากิก็ไม่เคยมีความตั้งใจแบบนั้นมาตั้งแต่แรกแล้ว โอเค๊!'

'ฮารุกะพานายมาที่นี่เพื่อหยุดชิอากิจากความคิดที่จะฟื้นความสัมพันธ์ ในขณะที่ชิอากิพาฉันมาที่นี่เพื่อ... นายคิดว่าเธอพาฉันมาที่นี่เพื่อให้ฉันมีโอกาสได้เห็นสาวๆสวยๆงั้นเหรอ !? '

'นายไม่ได้รู้พื้นฐานของความคิดในมุมมองของคนอื่นเลย ในหัวของนายมีอะไรบ้าง ขี้เลื้อยงั้นเหรอ!!? '

ความคิดนี้เข้าสู้จิตใจของเซจิ เหมือนน้ำที่ท่วมที่ไหลเข้ามาไม่มีที่สิ้นสุด

ชิอากิเพิ่งมาพบกับแฟนเก่าของเธอ และอาจจะมีสถานการณ์ที่จะพัฒนาขึ้นในบางด้านหลังจากนั้น แต่เซก็มั่นใจ 100% ว่าเธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำตัวให้เป็นแฟนอีกครั้ง

ใช่ เธอยังคงรู้สึกคิดถึงฮารุกะ ชิมิซุหลังจากที่พวกเธอเลิกกัน แต่เธอก็ละอายเกินไปที่จะสนิทสนมกับฮารุกะแบบใกล้ชิดอีกครั้งหลังจากที่ถูกนัดอย่างฉับพลันใช่หรือเปล่า? มันเป็นไปไม่ได้!

ชิอากิ วากาบะไม่ใช่คนประเภทนี้แน่ อย่างมาก เธอต้องการที่จะมีช่วงเวลาหอมหวานร่วมกันอีกครั้ง เพื่อเห็นแก่ความคิดถึงและเฉพาะในกรณีที่ฮารุกะไม่ขัดขืนความคิดนั้น

แม้ว่าเธอจะยังต้องการอยู่กับฮารุกะก็ตาม แต่เธอก็จะไม่ขอร้องให้เธอทำตามความตั้งใจของเธอ มันน่าจะเป็นฮารุกะโดนทำโดยสมัครใจ และไม่พูดออกมาดังๆ

มีอะไรผิดปกติกับสมองของเทสซึโอะ ซาคากิหรือเปล่า? การดูถูกคนอื่นในระดับนี้ไม่แม้แต่จะพูดได้ว่าหยิ่งอีกต่อไปแล้ว มันคือความโง่โคตรๆเลยต่างหาก

เทสซึโอะรู้สึกสับสนเกี่ยวกับการที่เซจิมองไปที่เขาแบบนั้น

ถ้า "เซนโจ" หันมาโกรธหรือเกลียด เขาก็จะเข้าใจ แต่สิ่งที่เขามองเหมือนกับว่าเขากำลังมองว่าเขาโง่?

เขาทำผิดพลาดอีกแล้วงั้นเหรอ? เทสซึโอะคิดเกี่ยวกับคำพูดก่อนหน้าของเขา

ไม่ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรผิด หลังจากบอกตัวเองแล้ว เขาก็หันไปดูอีกครั้งและมองตรงไปที่เซจิ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

เซจิรู้สึกว่าเรี่ยวแรงในร่างของเขาเหือดหายไป ขณะที่เขาเห็นท่าทางที่ไม่เปลี่ยนแปลงของเทสซึโอะ เฮอ... ช่างมันเถอะ มันไร้ประโยชน์ที่จะพูดเหตุผลกับคนโง่ จะเป็นการดีที่สุดที่จะปล่อยให้เทสซึโอะเชื่อในสิ่งที่เขาต้องการ

มันเป็นแค่... มันก็ยังคงรู้สึกไม่น่าพอใจอยู่ดี

"คุณซาคากิ คุณเป็นใครที่โรงเรียนมัธยมปลายโควกิงั้นเหรอ?" เขาเปิดปากและถาม

'ทำไมจู่ๆถึงได้คำถามล่ะ?' เทสซึโอะกำลังสับสนอีกครั้ง

"ฉันอยู่ในชมรมคาราเต้แม้ว่าฉันไม่ใช่กัปตัน ฉันก็เคยได้รับรางวัลในการแข่งขันหลายครั้งมาแล้ว" เขากล่าวด้วยความภาคภูมิใจในน้ำเสียงของเขา

'โอ้?' เซจิยกคิ้วขึ้น ขณะที่รอยยิ้มเริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

ถ้าชิอากิและมิกะได้เห็นเขาในตอนนี้ พวกเธอก็จะสังเกตเห็นได้ว่ารอยยิ้มนี้หมายความว่า... เขากำลังอารมณ์ไม่ดีสุดๆ!

เพราะนี้ไม่ใช่รอยยิ้มปกติของเซจิ มีบางสิ่งที่น่ากลัวซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น

"เพอร์เฟ็ค ผมได้ศึกษาเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้แบบฟรีสไตล์ด้วยตัวเองนิดหน่อย งั้นทำไมเราถึงไม่ไปหาที่ไหนซักที่ แล้วต่อสู้กันตัวต่อตัวซักเล็กนิดหน่อยล่ะ?"

เทสซึโอะขมวดคิ้วของเขา

"นายต้องการที่จะสู้กับฉันงั้นเหรอ?"

"อย่าทำเสียงน่ากลัวแบบนั้นนั้นสิ ผมแค่อยากจะฝึกซ้อมกับคุณที่เป็นเอซในชมรมคาราเต้ก็เท่านั้นเอง คุณเทสซึโอะ ซาคากิ" รอยยิ้มของเซจินั้นดูดำมืดมาก "คุณพูดออกมาตั้งขนาดนี้แล้ว ไม่ใช่ว่าคุณพยายามที่จะไม่ยอมรับคำท้านี้ใช่หรือเปล่า?"

นี้เป็นการท้าทายโดยตรง

เทสซึโอะ ซาคากิยังคงเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

"ถ้านี้สามารถช่วยให้นายรู้ถึงความแตกต่างระหว่างเราได้ ดี ฉันจะแสดงให้คุณเห็นว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริงมันเป็นยังไง!"

...

หลังจากที่ชิอากิและฮารุกะเสร็จจากการสนทนาพวกเธอ พวกเธอก็เดินออกจากห้องคาเฟ่กาแฟ และเห็นว่าผู้ชายสองคนนั้นไม่ได้รอพวกเธออยู่นอกประตู

ชิอากิโทรหาเซจิและรู้ว่าทั้งสองคนนั้นกำลังรอพวกเธออยู่ที่ชั้น 1

เมื่อพวกเธอเดินลงบันได พวกเธอเห็นชายหนุ่มสองคนนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง

อย่างไรก็ตาม เทสซึโอะ ซาคากิก็ฟุบตัวลงบนโต๊ะด้วยเหตุผลบางอย่างและไม่ได้เคลื่อนไหว

"เกิดอะไรขึ้นกับเขางั้นเหรอ?" ชิอากิถามอย่างสงสัย

"จริงๆแล้ว... ในตอนที่เรารอพวกเธอทั้งสองคน เราก็คุยกันนิดหน่อยนะ" เซจิเกาหน้า "หลังจากที่ได้รู้ว่า คุณซาคากิเป็นสมาชิกเอซของชมรมคาราเต้ ผมก็รู้สึกอยากรู้เล็กน้อยเลยขอให้เขาสอนผม และเขาก็ตกลงใจที่จะแสดงให้ผมเห็น ดังนั้นเราจึงเดินออกไปที่บริเวณตรอกซอยข้างหลังคาเฟ่นี้ และต่อสู้กันเล็กน้อยนะ แต่... "

"ผมไม่สามารถควบคุมพลังของผมได้ดีเท่าไรและบังเอิญชกคุณซาคากิไป"

ชิอากิและฮารุกะต่างพูดไม่ออก

"พวกนายสองคน... ออกไปข้างนอกเพื่อสู้กันงั้นเหรอ?" ชิอากิมองไปที่เซจิและตำหนิเขาแบบคนมีคุณธรรม "นายทำแบบนี้ได้ยังไง เซนโจ!? แม้ว่านายจะไม่ได้อยู่ในชมรมกีฬาไหนเลย แต่นายมีความสามารถทางกายภาพที่ชมรมกีฬาทุกที่ในโรงเรียนของเราต้องการนะ! แล้วกับคนธรรมดาอย่างคุณซาคากิ! "

แม้ว่าจะดูเหมือนว่าเธอกำลังวิพากษ์วิจารณ์เซจิอยู่ตรงหน้า แต่เสียงของเธอก็บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเธอกำลังชื่นชมเขาแทน

'ดีมาก เซจิ! ฉันรู้ว่านายจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง!'

ชิอากิไม่มีอะไรนอกจากการยกย่อภายในใจเธอ

ฮารุกะ ชิมิซุมองอย่างตะลึง ขณะที่กำลังดูผู้ชายสีน้ำตาลที่ไม่ได้สติตรงหน้าเธอ

เทสซึโอะเป็นคนธรรมดาอย่างงั้นเหรอ?

เทสซึโอะ ซาคากิเป็นหนึ่งในสมาชิกที่แข็งแกร่งที่สุดสิบอันดับของชมรมคาราเต้ ซึ่งมีสมาชิกที่มีพรสวรรค์มากมายที่เป็นธรรมดาของโรงเรียนมัธยมปลายโควกิl!

ครอบครัวของเทสซึโอะผึกโดโจ ดังนั้นเขาจึงฝึกคาราเต้มาตั้งแต่เกิด แม้ว่าเขาจะไม่จำเป็นต้องเป็นผู้ชนะในการแข่งขันทุกครั้ง สิ่งเหล่านี้ก็เป็นความสำเร็จที่น่าภาคภูมิใจ! แน่นอนเขามีทักษะที่เก่งมากในการเล่นคาราเต้

ในฐานะลูกพี่ลูกน้องของเขา ฮารุกะเคยเห็นการต่อสู้ศิลปะของเทสซึโอะหลายครั้งก่อนหน้านี้ และรากฐานที่มั่นคงของสูตรการฝึกของเขา และการเติบโตอย่างช้าๆของเขาทำให้เขากลายเป็นคนที่แข็งแกร่งขึ้นนั้นทำให้เธอรู้สึกประทับใจลึกๆ

ถึงอย่างนั้น

ตอนนี้ตรงหน้าเธอ

ลูกพี่ลูกน้องที่แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อของเธอ... เทสซึโอะ ซาคากิได้พ่ายแพ้และถูกชกจนหมดสติจริงๆ... โดยคนจากโรงเรียนธรรมดาที่ไม่ได้อยู่ในชมรมกีฬาใดๆ !?

"ขอโทษนะ ผมคิดว่าเขาจะแข็งแรงมาก ดังนั้นผมจึงใช้กำลังมากกว่าปกติ แต่ผมก็ไม่ได้คิดว่า ... " เซจิยักไหล่

"แม้ว่าเขาจะหมดสติ แต่เขาก็ไม่ควรได้รับบาดเจ็บสาหัส... เราควรพาเขาไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจสอบดีไหม?" ชิอากิมองไปทางฮารุกะ

ฮารุกะยืนนิ่ง เพราะการชนะครั้งนี้ ด้วยความประหลาดใจและความตกตะลึง จึงทำให้ต้องใช้เวลาสักสองสามวินาทีเพื่อที่เธอจะได้สติกลับคืนมา

เธอมองย้อนกลับไปที่ชิอากิ

ท่าทางของชิอากินั้นเงียบสงบ แต่ดวงตาของเธอแสดงให้เห็นว่าเธอพอใจกับผลลัพธ์นี้

ฮารุกะหันไปทางเซนโจ ฮาราโนะอย่างช้าๆ

เซจิแสดงใบหน้าไร้เดียงสา

นะ... นายเป็นใครกัน!?

ฮารุกะอยากจะถามคำถามนี้รั่วๆขณะที่เธอจ้องที่ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา

แต่ตอนนี้สภาพของเทสซึโอะสำคัญกว่า

ปล่อยให้พวกเขาพาลูกพี่ลูกน้องของเธอไปที่โรงพยาบาลดีไหม?

ฮารุกะได้จินตนาการถึงผลกระทบที่เทสซึโอะจะได้รับหลังจากที่พบว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา!

และหากเขาได้รับประสบการณ์การถูกเยาะเย้ยที่ไร้ความปรานีของชิอากิ เรื่องแบบนั้น... มันน่าสงสารมากเกินไป!

แน่นอน ชิอากิจะไม่รู้สึกเห็นอกเห็นใจใดๆกับเทสซึโอะ และเซนโจ ฮาราโนะคนที่อยู่ข้างเธอก็คงเหมือนกัน

เทสซึโอะไม่สามารถทนต่อการเยาะเย้ยของพวกเขาได้ตั้งแต่เริ่มได้ ดังนั้นถ้าหากพวกเขาเพิ่มน้ำมันลงไปในกองไฟเพิ่มล่ะก็... ฮารุกะรู้สึกสั่นจนไปถึงกระดูกของเธอ เพียงแค่จินตนาการถึงมัน

เธอเหลือเพียงทางเลือกเดียวเท่านั้น

"ฉันจะพาเทสซึโอะไปที่โรงพยาบาลเอง สบายมาก พวกเธอ... สามารถกลับไปกันก่อนตอนนี้ได้เลย" ฮารุกะถอนหายใจ

"มันจะไม่ดีหรือเปล่า? เซนโจของฉันเขาชกเขาจนหมดสติไปหมดแบบนี้แล้ว ดังนั้นเขาควรจะไปที่นั่นเพื่อขอโทษเมื่อเทสซึโอะเมื่อเขาตื่นขึ้นมา" ชิอากิพูดเหมือนอยากจะขอโทษ แต่ในความเป็นจริงแล้วเธอกำลังหัวเราะอยู่ข้างใน

‘นายกล้าดูถูกอื่นงั้นเหรอ ไอ้เวรนี้? เอซของชมรมคาราเต้ที่โรงเรียนที่โด่งดัง? รู้สึกยังไงบ้างกับการที่ใครบางคนในโรงเรียนธรรมดาที่ไม่ได้อยู่ในชมรมกีฬาไหนๆอัดจนสลบเข้าให้! ’

'ใช่ ฉันต้องการจะดูว่าเทสซึโอะ ซาคากิจะแสดงท่าทางแบบไหนออกมาหลังจากที่เขาตื่นขึ้นมากัน! โอ้เช่~ '

'ชิอากิเธอดูชั่วร้ายขึ้นแล้วนะ' เซจิคิดขณะที่เขาสังเกตเห็นการแสดงออกที่ร่าเริงของสาวผมสีเงิน

ถึงแม้ พูดตรงๆเลยนะว่าเซจิเองก็รู้สึกอยากเห็นนิดหน่อยว่าท่าทางของผู้ชายผมสีน้ำตาลนี้จะเป็นยังไง เมื่อเขาตื่นขึ้นมาเหมือนกัน แต่เขาก็ตัดสินใจที่จะเป็นเมตตาให้ หลังจากนั้น มันจะดีกว่าที่จะปล่อยให้ความภาคภูมิใจของเขาถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"โอ้ ผมคิดว่าซาคากิอาจจะไม่อยากเห็นผมตอนที่เขาตื่นขึ้นมาก็ได้ เพราะผมทำไม่สุภาพกับเขาไป ดังนั้นฟังที่คุณชิมิซุพูดมาจะดีกว่า" เซจิพูด

'เอ๊ะ! จะปล่อยให้เขาไปงั้นเหรอ? งือ~' ชิอากิเบ้ปาก 'แต่ถ้าเซจิพูดแบบนั้นล่ะก็ งั้นเรามาหยุดกันดีกว่า'

"แล้วเธอคิดยังไงล่ะ ฮารุกะ? คงไม่เป็นไรใช่ไหมที่เราจะไปก่อนนะ?"

"ได้โปรดช่วยไปก่อนทีเถอะค่ะ!" ผู้หญิงผมสีฟ้าทำได้แค่ขอร้องเรื่องนี้จากก้นบึ้งของจิตใจของตัวเองเท่านั้น