ตอนที่ 24 ผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวาร

"ทำไมคุณถึงขอบคุณผมล่ะ?"

"สำหรับคนอย่างนายแล้ว... " นัทสึยะเบนสายตาของเธอออกไป "ชั้นคิดว่านายจะมีข้อร้องเรียนบางอย่างนะ... "

"โอะ งั้น... ตอนนี้ผมยังเรียกร้องได้อยู่ไหม?"

"นายไม่ควรขอจะดีกว่านะ"

ทั้งสองคนมองกันอีกครั้งและทั้งคู่ก็ยิ้ม

"ให้ชั้นได้แนะนำนายหน่อยล่ะกัน" นัทสึยะ โยรุฮานะมองไปข้างหลังของเซจิ ซึ่งทำให้เขากลับหันกลับไปด้วยเช่นกัน นั่นมันสิ่งมีชีวิตในตำนาน... ไม่สิ ผู้หญิงคนนี้มายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่!?

เด็กนักเรียน.ต้นที่ตัวเล็กและดูกะทัดรัดที่สวมหูแมวขนาดใหญ่กำลังมองดูมาที่เขาด้วยตาสองสีอันลึกลับของเธอ เซจิไม่ได้สังเกตเห็นแม้แต่ตอนที่เธอปรากฏตัวในห้องนี้และกำลังยืนอยู่ข้างหลังเขาเลย!

"เธอเป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์ของชั้นและเป็นหนึ่งในผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวาร ชื่อของเธอคือ รานา คิริน เบื้องหน้าเธอเป็นนักเรียนโรงเรียนปีหนึ่งที่ลงทะเบียนเรียนในปีนี้ แต่เธอเป็นนักเรียนแค่ในชื่อเท่านั้นและไม่เคยเข้าเรียนในชั้นเรียนใดๆ เพราะเหตุผลว่าเธอป่วยอยู่ เธอเป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์ที่ติดตามของชั้น และเธอมักจะลาดตระเวนบริเวณรอบๆโรงเรียน นอกจากนี้เธอยังไปที่ห้องเรียนด้วยถ้ามีโอกาส  แต่โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นเธอ " นัทสึยะ โยรุฮานะอธิบาย

"โอ้... สวัสดีครับ" เซจิทักทายเด็กสาวม.ต้นที่ชื่อ รานา หูของเธอสั่นก่อนที่เธอจะกระโดดขึ้นมากอดเขาโดยไม่พูดอะไร จากนั้นเธอก็ลูบหน้าเธอกับใบหน้าของเซจิ! เซจิตกใจในกลิ่นตัวที่หอมสดชื่นของเธอที่ลอยเข้ามาในจมูกของเขา

"นะ... นี้มันอะไรงั้นเหรอครับ?"

"ดูเหมือนว่าเธอชอบนายจริงๆนะ"นัตสึยะกระพริบตา"รานาแทบจะไม่เคยใกล้ชิดกับใครมากนัก นายเป็นคนเดียวที่ชั้นเคยเห็นเธอทำแบบนี้ในการเจอกันเป็นครั้งแรกเนี่ยล่ะ"

"ผมควรจะมีความสุข... ใช่มั้ย?" เซจิเหลือบมองสาวน้อยที่กำลังกอดเขาไว้

เธอปิดตาของเธอลงขณะที่กอดเขาไว้ ดูเหมือนว่าเธอตั้งใจจะพักผ่อนในร่างกายของเขาเลยนะ!

เซจิพยายามจะขยับมือและกอดร่างของหญิงสาวคนนั้นเอาไว้ ซึ่งทำให้เขารู้สึกนุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อ รานาบิดตัวไปมาก่อนที่จะเหมือนเสียงแมวร้องตอนหลับ ก่อนที่เธอจะกอดเขาอีกครั้งในอ้อมแขนของเขา

"ว้าว... " นัทสึยะรู้สึกประหลาดใจ "ถึงแม้ว่าเธอจะทำแบบนั้นกับชั้นเป็นครั้งคราวก็ตาม แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบนาย... " เธอมีแสดงออกที่ซับซ้อนบนใบหน้าของเธอราวกับว่าเธอกำลังเป็นพยานให้กับลูกสาวที่รักของเธอที่กำลังตกหลุมรักกับคนแปลกหน้าอย่างสมบูรณ์

"ผมคิดว่า... นี่ไม่ใช่การพบเจอกันครั้งแรกของเรานะ?" เซจิบอกนัทสึยะเกี่ยวกับการเจอกันกับ รานา ในวันแรกของเขาหลังจากที่ได้ย้ายมา

"นี่หมายความว่าเธออาจจะให้ความสนใจกับนายตลอดเวลา นี้... " นัทสึยะพูดเสียงความคิดของเธอออกมาดังๆ "ชั้นสงสัยจริงๆว่าทำไม... "

"ทำไมคุณถึงไม่ถามเธอโดยตรงเลยล่ะ?"

"รานาปกติแล้วจะไม่พูด ถึงแม้ว่าเธอจะปฏิบัติตามคำสั่งของชั้น และบางครั้งมีบางอย่างที่จะทำอันตรายกับชั้น เธอก็จะไม่พูด" นัทสึยะยิ้มแบบแห้งๆ "ตอนแรกชั้นตั้งใจจะให้เธอดูแลเรื่องความปลอดภัยของนาย แต่ดูเหมือนว่าชั้นไม่จำเป็นต้องสั่งเธอต่อไปแล้วซินะ" การแสดงออกของเธอเป็นเหมือนแม่ที่กำลังเป็นพยานในการให้ลูกสาวที่พยายามหาแฟนให้ได้

เซจิยังสับสนอีก ความสัมพันธ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ของรานาไม่ใช่เรื่องที่สามารถอธิบายได้ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูหล่อเหลาของเขา... นี่เป็นผลที่ซ่อนอยู่ของค่าสถานะความสามารถพิเศษของเขาใช่หรือเปล่า?

เอาจริงๆเหตุผลจริงๆแล้วมันก็ไม่มีความสำคัญมากนักหรอก -เซจิมีรู้สึกแบบความรักของพ่อแม่ให้กับเด็กสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาเท่านั้น แม้ว่าเขาจะไม่อยากจะยอมรับเรื่องนี้ แต่ความจริงแล้ว เขาก็คือผู้ชายวัยกลางคนแล้ว!(คุณลุง!!)

เกิดช่วงเวลาแห่งความเงียบขึ้นสั้นๆ

"โอ้ แล้วผมควรทำอะไรดีตอนนี้?"

"นายไม่จำเป็นต้องทำอะไร เดิมทีชั้นตั้งใจที่จะแนะนำรานาให้กับนายก่อนที่จะพูดคุยกันจบ แต่ดูเหมือนว่า... ทำไมนายไม่นั่งลงหน่อยล่ะ?" นัทสึยะพูดออกมาอย่างหมดหนทาง ก่อนที่จ้องมองเขาอย่างฉับพลัน "ชั้นไม่คิดว่านายจะเป็นคนประเภทนี้ แต่ในกรณีนี้ ชั้นขอเตือนนายไว้ก่อน รานาเป็นผู้พิทักษ์ติดตามของชั้น ดังนั้นอย่าคิดอะไรเกี่ยวกับเธอเด็ดขาด เธอมีแข็งแกร่งมาก... อย่างชั้น เข้าใจที่ชั้นพูดใช่ไหม!?"

"ครับ ท่านประธาน!" เซจิตอบได้อย่าจริงจัง "ถึงอย่างงั้น แล้วอะไรคือผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารเหรอครับ?"

"ผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวาร คือคนที่มีพลังทางจิตวิญญาณที่ได้สร้างพันธะสัญญากับหยินหยางมาสเตอร์... ในมังงะ ผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารมักเป็นพวกปีศาจหรือวิญญาณบางอย่าง แต่จริงๆแล้วหยินหยางมาสเตอร์จะสร้างพันธะสัญญากับมนุษย์ที่มีพลังทางจิตวิญญาณ และใช้พลังของปีศาจ, จิตวิญญาณ, เวทย์มนต์คาถาและอื่นๆเพื่อเพิ่มพลังให้ข้ารับใช้ที่มีตราแห่งจิตวิญญาณบริวารของพวกเขา ในขณะข้ารับใช้จะต่อสู้เพื่อนายของพวกเขา"

"อืม" เซจิพยักหน้าด้วยความเข้าใจ "คุณ... อาจจะมีข้ารับใช้มากกว่าแค่ คิริน ใช่หรือเปล่าครับ?"

"มันไม่แปลกหรอกที่นายจะเดาได้... นายพูดถูก รองประธานสภานักเรียนฮิตะกิ โชโฮะก็เป็นผู้ที่ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารของชั้นด้วย ความสามารถในปัจจุบันของชั้น ชั้นสามารถเก็บรักษาจิตวิญญาณได้แค่สองคนเท่านั้น" นัทสึยะกล่าว

"แล้วสามารถเก็บรักษาข้ารับใช้ที่มีตราแห่งจิตวิญญาณบริวารไว้ได้มากเท่าไหร่เหรอครับ?"

"ตราบใดที่มีพลังทางจิตวิญญาณเพียงพอ ในทางทฤษฎีนายสามารถมีจำนวนได้ไม่จำกัด แต่ในความเป็นจริง... บรรพบุรุษที่แข็งแกร่งที่สุดในครอบครัวของนาย เซย์เมย์ คามิโจมีผู้ติดตาม 12 คนที่อยู่ในระดับสูง ระดับกลาง 72 คนและมี 856 คนที่อยู่ในระดับต่ำของผู้ติดตาม จำนวนที่เขาสามารถควบคุมได้มันไกลกว่าหยินหยางมาสเตอร์คนอื่นๆ และในประวัติศาสตร์ไม่มีใครเคยทำลายสถิติของเขาลงได้เลย"

"ผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารมีระดับด้วยเหรอครับ"

"แน่นอนว่าการะดับของพวกเขาขึ้นอยู่กับระดับของพลังทางจิตวิญญาณและประเภทของพลังที่ผู้ติดตามครอบครองพร้อมกับพลังทางจิตวิญญาณของหยินหยางมาสเตอร์ และพลังของเวทย์ในการอัญเชิญ ผู้ใช้ตราจิตวิญญาณบริวารจะถูกแบ่งออกเป็นระดับสูงกลางและต่ำ และมีความแตกต่างขนาดใหญ่ในแต่ระดับด้วย"

"แล้วอะไรคือระดับของคิรินและรองประธานคืออะไรงั้นเหรอครับ?"

"... ข้ารับใช้ระดับต่ำขั้นกลางนะ" การแสดงออกของนัทสึยะดูเหมือนจะอึดอัดใจ แต่เธอก็เปลี่ยนการแสดงออกของเธอทันทีแล้วพูดว่า "นี่... มันก็ถือว่าดีมากแล้ว! เพราะคนในยุคปัจจุบันขาดพลังทางจิตวิญญาณ และความสามารถของหยินหยางมาสเตอร์โดยเฉลี่ยได้ลดลงไปอย่างมากด้วยเช่นกัน พลังทางจิตวิญญาณของชั้นถูกพิจารณาว่าเป็นที่ยอดเยี่ยมในหมู่เพื่อนของชั้นเลย! แล้วคาถาและความสามารถในการอัญเชิญของชั้นก็ยังอยู่ในระดับยอดเยี่ยม ชั้นอยู่ในระดับสูงสุดภายในครอบครัวของชั้นในกลุ่มช่วงรุ่นอายุของชั้นเลยนะ... "

"เออ... ประธานครับ คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องพวกนี้ก็ได้มั้งครับ" เซจิพยายามจะหุบยิ้มของเขา

"ผมไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับหยินหยางมาสเตอร์ด้วย ดังนั้นผมจึงไม่รู้ว่าคุณอ่อนแอหรือแข็งแรง แต่ถ้าคุณพยายามทำแบบนั้นเพื่อที่จะปกป้องตัวเองแล้ว ผมรู้สึกเหมือนว่า... คุณกำลังปกปิดความอ่อนแอของตัวเองเลยนะครับ?"

ท่าทางของนัทสึยะ โยรุฮานะกลายเป็นดูเขินอายขณะที่ใบหน้าของเธอเริ่มแดงขึ้น

"เอ่อ... งั้นเหรอ" เธอดูเหมือนจะไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อแล้ว

เซจิรู้สึกเหมือนฉากทั้งหมดนี้มันดูน่าตลกมาก ดูเหมือนประธานที่ทุกคนเชื่อว่าสมบูรณ์แบบ แต่ก็ยังมีข้อบกพร่องเล็กๆน้อยๆ ด้วยเหมือนกัน

พวกเขายังคงเงียบเป็นเวลาไม่กี่วินาทีอีกครั้ง

"จะ... จะเอาชาเพิ่มไหม?"

"ครับ ผมต้องการอีกถ้วย"

ต่อมมา เซจิก็นั่งจิบชาอย่างระมัดระวังขณะที่นั่งอยู่บนโซฟาและอุ้มกับเด็กนักเรียนม.ต้นชื่อรานาผู้ที่กำลังหลับและกอดเขาไว้ เขาได้ถอนหายใจออกมาด้วยความพึงพอใจนี้ ในขณะที่เขากำลังชื่นชมรสชาติที่ซับซ้อนของชาถ้วยนี้

หลังจากที่ได้ดื่มชาที่มีคุณภาพสูงแล้ว เขาหันกลับไปมองที่ประธาน

"ผมมีอีกคำถาม หูและดวงตาของคิรินคืออะไรเหรอครับ?"

"มันเป็นของจริง เนื่องจากอัตราการเข้ากันได้สูงของเธอกับวิญญาณปีศาจแมวที่ฉันได้รวมเข้ากับพลังของเธอ จนเธอได้พัฒนาเป็นรูปลักษณ์แบบนี้ ตราบใดที่เธอต้องการ  แม้ว่าเธอจะสามารถยกเลิกการรวมกันของพวกมันได้และกลับไปเป็นแบบเดิมเหมือนปกติได้ก็ตาม แต่เธอดูเหมือนจะชอบแบบนี้ด้วยเหตุผลบางอย่าง" นัทซึยะยักไหล่ ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงบางสิ่งบางอย่างและจ้องไปที่เซจิ: "ฉันได้ยินมาว่าพวกโอตาคุชอบแบบนี้นิ... "

"... ฮ่าฮ่า แบบนั้นมันก็น่าสนใจจริงๆแหล่ะครับ พวกเนี่ยน่ารักมากๆเลย!" เขาก็สังเกตเห็นว่าโคดาชิที่อยู่ด้านของนัทสึยะกำลังสั่นอย่างรุนแรง เลยทำให้เขารีบร้องออกไปว่า "แต่ผมสาบานได้ว่า ผมจะไม่ทำอะไรเลยครับ ผมสาบาน!"

หลังจากพูดแบบนั้นเขารีบเปลี่ยนหัวข้อทันที "ดังนั้นนี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นทางทางกายภาพเป็นเพราะผลจากการผสานกับจิตวิญญาณ... หากอัตราการเข้ากันได้ของพวกเขาสูงกว่าที่ทฤษฎีบอก ไม่ใช่ว่าร่างกายของเธอจะเปลี่ยนไปอย่างการเปลี่ยนร่างงั้นเหรอครับ? "

"...ใช่  แต่มันอาจจะอันตรายมากๆ มันมีความเสี่ยงที่ดวงวิญญาณของเธอจะได้รับความเสียหาย ดังนั้นจึงเป็นสิ่งต้องห้ามอย่างเด็ดขาด" นัทสึยะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

เซจิพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"คำถามสุดท้าย อะไรที่กำหนดว่าผมไม่มีความสามารถที่จะเป็นหยินหยางมาสเตอร์ได้ครับ? แล้วเป็นไปได้ไหมที่ผมจะกลายเป็นผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวาร?"

นัทสึยะ โยรุฮานะรู้สึกประหลาดใจชั่วขณะ "ในทางทฤษฎีทุกคนสามารถเป็นผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารได้ แต่... นายไม่มีพลังทางจิตวิญญาณเลย"

เซจิพยักหน้าอีกครั้งด้วยความเข้าใจ

"นายถามทำไม?"

"ผมแค่อยากจะรู้... เพราะมันฟังดูโรแมนติกดีที่กลายเป็นข้ารับใช้และต่อสู้เพื่อคนๆนั้น" เซจิหัวเราะ "โอตาคุเองก็มีจินตนาการของพวกเขานะครับ คุณก็รู้"

นัทสึยะยังคงนิ่งอยู่

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้กล่าวถึงหัวข้อของหยินหยางมาสเตอร์เลย ถึงแม้ว่าเซจิต้องการจะเข้าใจเกี่ยวกับหยินหยางมาสเตอร์อย่างท่องแท้ เขาก็คิดว่าตั้งแต่เขายังไม่มีพรสวรรค์ในเรื่องนี้ แต่มันจะทำให้ความรู้สึกผิดหวังของเขาเพิ่มขึ้นเท่านั้น นัทสึยะได้บอกเขาให้รู้เกี่ยวกับข้อมูลสำคัญๆต่อไป

ในกรณีนี้ นัทสึยะได้บอกกับเขาเพราะมันเป็นศักดิ์ศรีส่วนตัวของเธอ ไม่ใช่เพราะเขาต้องการรู้ เขาไม่ใช่หยินหยางมาสเตอร์ด้วยซ้ำ เขาเป็นแค่คนธรรมดาในสายตาของเธอ ดังนั้นจึงเป็นที่ยอมรับของเธอที่จะปฏิบัติต่อเขาแบบนี้

มีแนวโน้มว่านัทสึยะ โยรุฮานะบอกถึงท่าทีของตัวเองเพราะเธอห่วงและขอโทษเขา ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเธอมีเมตตา มันจะไม่เหมาะสมถ้าเขายังคงขุดหาข้อมูล และมันจะเพิ่มความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ทั้งสองของพวกเขา

ประมาณสิบห้านาทีต่อมา รานา ก็เปิดดวงตาของเธอ และยืดหน้าออกเลียที่หน้าของเซจิและกระโดดลงบนพื้นก่อนที่จะหายตัวไปทันที

"เธอเหมือนแมวจริงๆ"

'ถ้าชิอากิรู้เรื่องเพิ่งเกิดขึ้นนี้ล่ะก็ เธออาจจะโกรธด้วยความอิจฉาก็ได้! 'เซจิคิดขณะที่เขาลานัทสึยะ

ไม่นานหลังจากที่เขาจากไป ก็มีผู้หญิงผมสีแดงก็ปรากฏตัวที่ห้องสภานักเรียน

นัทสึยะเบี่ยงตาออกจากเอกสารบนโต๊ะทำงานของเธอและมองไปที่เพื่อนที่คุ้นเคยด้วยแววตาที่คมกริบของเธอ

"รายงานสิ่งที่เธอได้มาซิ... ฮิตะกิ"

------------------------------------------------

ผู้ติดตาม,บริวาร,ข้ารับใช้ คือมีความหมายเดียวกันนะครับ