ตอนที่ 23 ไม่มีตำนานในเกมนี้หรอกนะ!

นัทสึยะ โยรุฮานะค่อยๆเม้มริมฝีปากของเธอและเงียบไป

เซจิเค้นสมองของเขาเมื่อเห็นท่าทางของเธอ

"โอ๊ะ ไอ้คนผมบลอนด์นี่เอง" ในที่สุดเขาก็สามารถจำได้แล้ว

ทาคาโอะ ยามาโมโตะเป็นชื่อของผู้ชายผมบลอนด์คนนั้น ที่ถูกเขาเตะไข่จนแตกนี้เอง เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดถึงชื่อของคนที่ไร้ค่าแบบนี้

"เขาที่หายตัวไปเหรอครับ เกิดอะไรขึ้น?"

แม้ว่าอาการบาดเจ็บของเขาจะรุนแรงมาก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่หายขาดได้ง่ายใช่ไหม? เซจิที่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับขีดความสามารถทางการแพทย์ของโลก แต่เขาพบว่ามันยากที่จะเชื่อได้ว่าคนผมบลอนด์นั้นจะสามารถออกจากโรงพยาบาลได้อย่างรวดเร็ว

"เขาได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว และทั้งครอบครัวหรือตำรวจก็ไม่สามารถหาเขาพบได้ โดยปกติแล้วเขาไม่ควรแม้แต่จะสามารถเดินด้วยอาการบาดเจ็บแบบนั้น" นัทสึยะพูดเบาๆ

"มันฟังดูแปลกๆ... คุณเป็นห่วงว่าเขาจะมาหาทางแก้แค้นมิกะหรือผมงั้นเหรอครับ? นั่นเลยเป็นเหตุผลที่คุณบอกให้ผมรู้?"

นัทสึยะ โยรุฮานะยังคงนิ่งอยู่ไม่กี่วินาที

"นั้นก็เป็นเหตุผลหนึ่ง แต่... จริงๆแล้วมันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกนายมากนักหรอก" เธอถอนหายใจ แววตาของเธอก็ดูเหมือนว่าเธอเพิ่งได้ตัดสินใจครั้งสำคัญไปแล้ว

"เซจิ ฮารุตะ" เธอพูดชื่อจริงของเขาออกมาดังๆอย่างเป็นทางการว่า "นายรู้จัก หยินหยางมาสเตอร์(Yin Yang Masters) มากแค่ไหน?"

หยินหยางมาสเตอร์?            (TL note: นี่เป็นหนึ่งในเกมอันดับต้นๆ ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเอเชีย)

นั่นมันเป็นเกมที่ไม่เป็นตำนานของทั้งหมดเลยนะ!

เขาจำได้ว่าเขาไม่สามารถที่จะค้นพบสิ่งมีชีวิตในตำนานในเกมนั้นตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมาของเขาเลย ทำให้เซจิก็เกือบจะเอามือปิดหน้าเขาแล้ว

"ฮารุตะคุง?" นัทสึยะได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในการแสดงออกของเซจิ

"อ่า... ไม่มีอะไรหรอกครับ... คุณพูดว่า " หยินหยางมาสเตอร์" สินะครับ? "

นัทสึยะพยักหน้า

"เกี่ยวกับเรื่องนั้น... ผมแค่คิดถึงสิ่งที่ผมเคยได้ยินมาก่อนในเกมและมังงะ คุณกำลังถามเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือเปล่าครับ?" เซจิไม่แน่ใจ

"แน่นอน ว่าไม่ใช่" นัทสึยะ โยรุฮานะพับแขนของเธอตามด้วยการแสดงออกที่จริงจังบนใบหน้าของเธอ "ชั้นถามว่านายรู้ชีวิตจริงของ 'หยินหยางมาสเตอร์' ที่ดำรงอยู่หมู่พวกเราไหม?"

บรรยากาศตอนนี้เปลี่ยนไป

เซจิขมวดคิ้วของเขา

ในความเป็นจริง เขาคาดหวังว่าบางอย่างแบบนี้เกิดขึ้น เมื่อเขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของโลกนี้เป็นครั้งแรก

ความทรงจำของเซจิยังมีส่วนบางส่วนที่มืดทึบและลึกลับ

แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าสิ่งนั้นจะปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างรวดเร็วเช่นนี้

เขาดื่มชาเสร็จแล้วก็วางถ้วยลง

"แล้วหยินหยางมาสเตอร์... นี้มันมีจริงๆเหรอครับ?"

"ถ้านายถามคำถามนี้ ดูเหมือนว่านายคงจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้สินะ" นัทสึยะ โยรุฮานะยังคงจ้องมองใบหน้าของเซจิ "แม้ว่านายจะมาจากครอบครัวฮารุตะ นายก็ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้สินะ?"

เซจิยังคงเงียบอยู่พักหนึ่ง

"ความจริง ผมมีความทรงจำในวัยเด็กที่ลึกลับบางอย่างแปลกๆ แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องที่นานมาแล้วและผมอาจจะเข้าใจผิดตั้งแต่ผมยังเป็นเด็กอยู่ก็ได้"

"ชั้นคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่นายจะคิดแบบนั้น เท่าที่ชั้นรู้นายถือว่าไม่มีพรสวรรค์ ดังนั้นนายจึงไม่เคยได้รับการสอนเกี่ยวกับเรื่องนี้"

นัทสึยะ ผ่อนคลายลงเล็กน้อยและกระพริบตา

"หยินหยางมาสเตอร์มีอยู่จริงๆ"

เธอเอื้อมมือออกไปขณะที่เธอพูดและโคดาชิบนโต๊ะก็เริ่มสั่นและบินเข้ามาในมือของเธอ!

"เหมือนกับที่นายได้อ่านเกี่ยวกับมังงะและเห็นในอนิเมะ เราปกปิดการดำรงอยู่ของเราจากสังคม และเรามีความสามารถในการควบคุมจิตวิญญาณเพื่อที่จะใช้พลังอำนาจต่างๆ แต่มันแตกต่างจากจินตนาการเหล่านั้น พวกเราหยินหยางมาสเตอร์สมัยใหม่ต่อสู้กับมนุษย์เป็นหลักไม่ใช่ปีศาจ และเราจะไม่ได้ทำอะไร อย่างปกป้องความสมดุลของหยินหยาง หรือปกป้องมนุษยชาติ กลับกัน เราใช้อำนาจของเราเพื่อประโยชน์ส่วนตนและปกป้องสถานะของเราในสังคม"

สายตาของเซจิมองไปที่โคดาชิที่ลอยอยู่ในมือเธออย่างลึกลับและเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ

"มันฟังดู... เหมือนความจริงเลย... "

"ใช่ เราเป็นมันจริงๆ ไม่ใช่เรื่องจินตนาการ" นัทสึยะยิ้ม ขณะที่เธอปล่อยมือจากโคดาชิ

ก่อนที่โคดาชิจะตกลงกับพื้นมันหยุดชั่วคราวราวกับสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังคว้ามันไว้และเริ่มบินอีกครั้งในขณะที่ได้ทิ้งเส้นทางสีแดงจางๆ ก่อนที่จะรวมตัวกลายเป็นเครื่องหมายลึกลับ

"เราเลือกที่จะปิดบังตัวเราจากสังคมแบบนี้จะทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่เราที่จะใช้พลังของเราในการลดจำนวนของภัยคุกคามที่เราต้องเผชิญ คนธรรมดาที่ไม่รู้ว่าการมีอยู่ของหยินหยางมาสเตอร์นั้นง่ายต่อการจัดการ และแน่นอนว่าเป็นการดำรงอยู่ของสิ่งที่ไม่รู้จักที่ไม่สามารถตัดสินได้ด้วยกฎหมายได้ ดังนั้นกฎข้อที่หนึ่งของหยินหยางมาสเตอร์ที่ยึดถือก็คือการปกปิดตนเองจากสังคม ข้อมูลอะไรก็ตามที่ทำให้เรารู้สึกว่าไม่ปลอดภัย ไม่ว่าจะมาจากไหนก็ตามผู้ที่จงใจพยายามเปิดเผยตัวต่อสาธารณชนจะต้องเผชิญหน้ากับการลงโทษที่รุนแรง "

เซจิพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

ในมังงะที่เขาอ่านในอดีต เนื้อเรื่องหลักต่างๆหรือพวกขั้วมหาอำนาจมักจะปกปิดตัวของตัวเองด้วยเหตุผลที่ไร้สาระเสมอ แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง ผู้คนจะปกปิดตัวตนของพวกเขาด้วยเหตุผลที่อันสมเหตุผลและเป็นประโยชน์ส่วนตัว

เมื่อเปรียบเทียบกับการเปิดเผยต่อสาธารณชนแล้ว มันก็เป็นประโยชน์มากกว่าที่จะถูกซ่อนไว้ มันก็แค่นั้น

"นายรู้สึกเหมือนจินตนาการถูกทำลายลงเลยหรือเปล่า?" นัทสึยะถาม

"ไม่ ผมแค่รู้สึกเหมือน... ว่านี่แหล่ะคือความจริง" เซจิยักไหล่

"ทั้งๆที่เป็นแค่โอตาคุแท้ๆ"

"ใช่ ก็เพราะผมเป็นโอตาคุนี้เหล่ะ"

นัทสึยะและเซจิมองกันซักพักก่อนที่ทั้งคู่จะหัวเราะออกมา

"อะไรน่ะ? การดำรงอยู่ของหยินหยางมาสเตอร์อย่างงั้นเหรอ และพวกเขาก็เป็นสังคมลับที่ใช้ความสามารถของพวกเขาในการรักษาสถานะและอำนาจของตัวเองอย่างชั่วช้างั้นเหรอ แต่แล้วอะไรล่ะ? สำหรับผู้ที่มีสถานะทางสังคมที่ต่ำกว่าก็บอกว่าทุกคนที่อยู่ในระดับสูงเป็นพวกชั่วช้า งั้นอะไรคือความแตกต่างระหว่างคนที่อยู่ด้านบน? "

"นายมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมในการมองเห็นเรื่องต่างๆเลยนะ ฮารุตะคุง"

นัทสึยะเรียกโคดาชิที่กำลังหมุนวนไปรอบๆ กลางอากาศกลับมาที่มือของเธอ และเครื่องหมายรูนสีแดงก็จางหายไป

"สำหรับคนธรรมดา บางทีพวกเขาอาจจะแก้ปัญหาได้ตามปกติ แต่สำหรับพวกเรา... เนื่องจากเราไม่ได้ถูกบังคับโดยกฎหมาย ข้อพิพาทระหว่างเราไม่ได้ถูกตัดสินโดยกฎหมาย... เราไม่สามารถใช้วิธีแบบปกติได้ เพื่อตัดสินใจในสิ่งต่างๆ "

เซจิขมวดคิ้วน

"แล้วพวกคุณจะตัดสินกันยังไง?"

"การต่อสู้ระหว่างหยินหยางมาสเตอร์นั้น" นัทสึยะพูดด้วยความสงบ

อย่างไรก็ตามดวงตาของเธอชี้ให้เห็นว่าเธอไม่ได้สงบตามที่เธอแสดงออกมาอย่างผิวเผิน

"ภายใต้กฎบางอย่างของเรา หยินหยางมาสเตอร์จะทำตามมัน เราจะต่อสู้กันเพื่อที่จะกำหนดผู้ชนะ"

"ดังนั้นแล้ว... มันก็เหมือนการเดิมพันที่ไม่มีการประนีประนอมกันเลยใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว และแบบเดียวกับที่ชั้นได้พูดไว้ก่อนหน้านี้ การหายตัวไปของทาคาโอะ ยามาโมโตะอาจเป็นจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่ -การต่อสู้ที่เกี่ยวข้องกับชั้นในฐานะหยินหยางมาสเตอร์"

เซจิรู้สึกขนลุก การต่อสู้กันตัวต่อตัว... คำนี้ฟังดูค่อนข้างป่าเถื่อนเมื่อใช้ในชีวิตจริง

"…ทำไมล่ะ?"

"อย่างที่ชั้นได้พูดมาก่อนหน้านี้แล้วว่าอาการบาดเจ็บของทาคาโอะ ยามาโมโตะไม่ควรทำให้เขาลุกขึ้นได้ แต่เขาก็หายตัวไป... กล้องรักษาความปลอดภัยเพียงตัวเดียวที่จับภาพเขาได้ขณะที่เขาเดินด้วยตัวเอง" นัทสึยะยังคงอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น "เห็นได้ชัดเลยว่าหยินหยางมาสเตอร์ได้เข้ามาแทรกแซงทาคาโอะ ยามาโมโตะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของหยินหยางมาสเตอร์แทนที่จะเดินออกไปโดยใช้พลังของตัวเอง เขาเป็นอันธพาลเลวๆที่โหดเหี้ยมที่มีเรื่องขุ่นเคืองใจกับชั้นอย่างรุนแรง ถึงแม้อดีตเขาจะเคยเป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะ ฉันสามารถคิดได้ว่าต้องมีใครบางคนมุ่งเป้ามาที่ฉัน โดยการใช้หยินหยางมาสเตอร์เพื่อพาเขาไป"

นัทสึยะถอนหายใจลึกๆ

"นี่เป็นปัญหาของฉัน แต่เดิมมันไม่น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับนาย แต่... ฮารุคุคุง นายยังมาจากครอบครัวหยินหยางมาสเตอร์ นี้ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นหนึ่งใน ‘เจ็ดครอบครัวใหญ่’ และเป็นกลุ่มที่เก่าแก่ที่สุดและแข็งแกร่งที่สุดของตระกูลหยินหยางมาสเตอร์ หนึ่งในบรรพบุรุษของครอบครัวของนายคือหยินหยางมาสเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของเกาะซากุระนั่นเอง แม้แต่ชาวบ้านทั่วไปก็รู้เกี่ยวกับ –เซย์เมย์ คามิโจ! "

เซจิรู้สึกตกใจมาก

สถานการณ์นี้มันเป็นยังไงกันแน่?

เซย์เมย์ คามิโจ? นั่นคือ องเมียวจิ [เซย์เมย์ อเบะ(Seimei Abe)] ของโลกนี้งั้นสินะ!?

"เนื่องจากชื่อครอบครัวของ 'คามิโจ' มีชื่อเสียงในขนาดที่ว่าใครคนหนึ่งที่มีชื่อนี้จะถูกพิจารณาว่ามีพลังอำนาจที่ลึกลับ ครอบครัวของนายก็เลยตัดสินใจในบางช่วงเวลา เพื่อเปลี่ยนนามสกุลของพวกเขาเป็น 'ฮารุตะ' และที่สำคัญหยินหยางมาสเตอร์ภายในครอบครัวเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ใช้ชื่อครอบครัวที่แท้จริงของพวกเขาคือ คามิโจ"

เซจิไม่รู้ว่าการแสดงออกของเขาตอนนี้เป็นยังไง

" แม้ว่านายจะถูกไล่ออกจากครอบครัว นายยังคงเป็น "ฮารุตะ" และนายเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับเรื่องนี้ด้วย ดังนั้นชั้นจึงคิดว่าสุดท้ายแล้วมีโอกาสที่นายจะได้ไปพัวพันมีส่วนร่วมในเรื่องนี้อีกครั้งไม่ว่าจะยังไงก็ตาม" นัทสึยะแสดงท่าทีขอโทษ " ฮารุตะคุง ชั้นยอมรับว่าตอนที่ชั้นช่วยย้ายโรงเรียนตอนนั้น ชั้นคิดแต่เกี่ยวกับประโยชน์ส่วนตัวของชั้นเอง แต่ชั้นไม่เคยคาดหวังว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชั้นต้องขอโทษด้วยจริงๆ"

นัทสึยะ โยรุฮานะโค้งคำนับต่ำต่อเซจิ

"โปรดระวังเรื่องนี้ต่อจากนี้ไปด้วย และติดต่อหาชั้นหากนายสังเกตเห็นสิ่งแปลกประหลาดเกิดขึ้นรอบๆตัวของนาย ชั้นจะจัดเตรียมการป้องกันบางอย่างไว้รอบๆตัวนายเอง และพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อที่จะไม่ให้นายบังเอิญได้รับอันตรายใดๆทั้งสิ้น "

ในที่สุดเซจิก็กลับมามีสติอีกครั้งและมองไปที่หญิงสาวคนนี้ผู้ซึ่งกำลังก้มศีรษะลงให้เขา

"อย่าทำอย่างนี้เลยครับ ประธานแม้ว่าพวกเขาจะกำหนดเป้าหมายไปที่คุณ แต่ผมก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน ดังนั้นผมจะไม่ตกเป็นเป้าได้ยังได้ไงล่ะครับ จริงไหม?" เขายิ้มอย่างนุ่มนวล "ผมเป็นคนหนึ่งที่ทำให้ผู้ชายคนนั้นได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง ดังนั้นถ้าเขากลายเป็นอะไรบางอย่างแปลกๆและกำลังหาทางมาแก้แค้นผมอยู่ล่ะก็ ผมจะเผชิญหน้ากับเขาเอง"

เซจิกล่าวด้วยความมั่นใจได้แบบนี้ เพราะเขามีสูตรโกงที่ดีที่สุดที่สามารถจัดการได้ทุกสถานการณ์ไงล่ะ!

เขามีความสามารถในการเซฟและโหลดซ้ำๆ! หากพวกมันมีความสามารถอย่างนั้นจริงๆแล้วล่ะก็ ก็แค่โหลดใหม่ซะก็สิ้นเรื่อง!             [ถ้าหากพวกมันแน่จริงล่ะก็ เข้ามาเลย!]

เมื่อนัทสึยะ โยรุฮานะได้ยินคำตอบที่ดูมั่นใจของเขาที่ดูเหมือนว่าเขามีความกล้ามากพอและตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง!

"เซจิ ฮารุตะ... " เธอลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆด้วยรอยยิ้มที่ดูโล่งอก "...ขอบคุณนะ"