บทที่ 27 ซาดาโกะเพลิงแค้นสุมอก

คายาโกะที่ล้มลงไปกองกับพื้นมีเศษดินติดผมเต็มไปหมด

มิหนำซ้ำ แขนยังถลอกจนมีเลือดซึมออกมาเป็นทางจากแรงกระแทก

ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนน้ำตาคลอเบ้าตาของคายาโกะทันที

เมื่อเห็นคายาโกะร้องไห้ เด็กสาวหน้ากระ ยังทำท่าจะเหยียบซ้ำเข้าที่ถุงเท้าสีขาวสะอาดตาของคายาโกะ

เห็นอีกฝ่ายยังไม่เลิกรังแกน้องสาว ซาดาโกะรีบก้าวออกไปขวางหน้าคายาโกะทันที

"ออกไปให้ห่างจากน้องฉันนะ!"

แววตาของซาดาโกะเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง เธอผลักเด็กสาวหน้ากระออกไปด้วยแรงที่มองไม่เห็น

เสียงดัง 'ผัวะ' ร่างของเด็กสาวหน้ากระกระเด็นไปกระแทกโซ่ชิงช้าจนเกิดเสียงดังทึบ

เด็กสาวหน้ากระส่งเสียงร้องอู้อี้ก่อนจะล้มคว่ำหน้ากระแทกพื้น กินดินเข้าไปเต็มปาก

แม้จะเจ็บตัว แต่สิ่งที่เด็สาวหน้ากระรู้สึกมากกว่าคือความอับอาย

เธอรีบลุกขึ้น ถ่มดินออกจากปาก แล้วตะโกนลั่นก่อนจะพุ่งเข้าใส่ซาดาโกะ

เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กสาวที่พุ่งเข้ามาเหมือนกระทิงดุ ซาดาโกะเพียงแค่ยื่นมือออกไปข้างหน้า

'ตึง!'

เด็กสาวหน้ากระถูกพลังที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าอย่างจังจนตัวปลิวลอยละลิ่วไปด้านหลัง

ร่างของเธอตกลงบนกองทราย ด้วยแรงจากพลังจิตของซาดาโกะ ทำให้ทรายยุบเป็นหลุม ศีรษะของเธอปักลงไปในกองทรายพอดิบพอดี

เสียงทรายแตกกระจายดัง 'ซ่า'

เด็กสาวหน้ากระที่หัวจมทรายรู้สึกหายใจไม่ออกทันที ทรายไหลทะลักเข้าปากและหู

เธอดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่พบว่ายิ่งดิ้นก็ยิ่งดึงหัวไม่ออก

"ช่วย... ช่วยด้วย!"

อากาศหายใจเริ่มน้อยลงทุกที ด้วยความตื่นตระหนก เด็กสาวหน้ากระจึงตะโกนขอความช่วยเหลือสุดเสียง

"ช่วยหนูด้วย มี... มีใครอยู่ไหม รีบมาช่วยหนูที! หนูหายใจไม่ออก!"

เด็กสาวหน้ากระที่ขวัญผวาถีบขาสั้นป้อมไปมาและตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง

คายาโกะเห็นภาพนั้นก็ทำท่าจะลุกขึ้นไปช่วยดึงคนที่หัวปักทรายออกมา

"อย่าทำแบบนั้น คายาโกะ ปล่อยให้เขาได้รับบทเรียนซะบ้าง ไม่งั้นเขาจะไม่รู้ผลของการมายั่วโมโหพวกเราและพูดจาว่าร้ายปะป๊า อย่าไปใจอ่อนกับคนเลวนะ"

ซาดาโกะห้ามคายาโกะไว้และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เธอมองดูเด็กสาวหน้ากระที่หัวปักทรายด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังมองดูเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง

แม้จะได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ สีหน้าของเธอก็แทบไม่เปลี่ยนไปเลย

"ตะ... แต่เรา... เราปล่อยให้เขาเป็นอันตรายไม่ได้นะ ปะป๊าบอกว่าพลังของเราห้ามเอาไปทำร้ายคนบริสุทธิ์"

คายาโกะพูดตะกุกตะกักด้วยความร้อนรน

เวลาตื่นเต้นหรือกังวล เธอจะเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกจนพูดติดอ่าง

"ยัยนั่นไม่ใช่คนบริสุทธิ์ พี่แค่จะสั่งสอนให้เขารู้สำนึก"

ซาดาโกะพูดด้วยความเคียดแค้น "อีกอย่าง เมื่อกี้มันทำร้ายเธอนะ มันผลักเธอล้มจนเจ็บตัวไม่ใช่เหรอ พี่กำลังช่วยเธออยู่นะ คายาโกะ"

"แต่ว่า..."

คายาโกะเถียงซาดาโกะไม่ชนะ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายดิ้นรนไม่หยุด เธอก็รู้ว่าต้องเข้าไปช่วย

"ถ้าปะป๊ารู้ว่าเราทำแบบนี้ ปะป๊าต้องโกรธแน่ๆ ขืนปล่อยไว้เขาจะตายเอานะ"

พูดจบ คายาโกะก็เตรียมจะวิ่งไปหาเด็กสาวที่หัวปักทรายอยู่

"มันไม่ตายหรอกน่า"

ซาดาโกะมองดูเด็กสาวหน้ากระที่ติดอยู่ในกองทราย ส่ายหน้าแล้วพึมพำ

คายาโกะวิ่งเข้าไปเตรียมจะดึงเด็กสาวออกมาจากทราย เธอตั้งท่าจะออกแรงดึงสุดกำลังเหมือนถอนหัวไชเท้า

ทันใดนั้น ชายคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามา

ชายร่างกำยำ พุ่งเข้ามาแล้วกระชากร่างเด็กสาวหน้ากระขึ้นจากทรายเสียงดัง 'พรึ่บ'

"ลิเลียน เป็นอะไรไหมลูก"

ชายคนนั้นที่มีกลิ่นเหล้าหึ่ง ถามลูกสาวด้วยความร้อนรนพลางปัดทรายออกจากใบหน้า

เด็กสาวหน้ากระ หรือ ลิเลียน พอเห็นหน้าพ่อก็ปล่อยโฮออกมาทันที

"พ่อคะ! พวกมันทำหนู! สองคนนี้แหละที่จับหัวหนูกดลงทราย พวกมันรังแกหนู"

ลิเลียนชิงฟ้องก่อน ใส่ร้ายว่าคายาโกะกับซาดาโกะรุมจับหัวเธอกดทรายทั้งน้ำตา

"คายาโกะไม่เกี่ยว หนูทำคนเดียว"

ซาดาโกะก้าวออกมาประกาศว่าเธอทำเอง

"เพราะมันรังแกน้องสาวหนู มีแต่หนูเท่านั้นที่แกล้งน้องสาวได้ หรือไม่ก็ปะป๊า แต่คนอื่นห้ามแตะต้องน้องสาวหนูเด็ดขาด"

ซาดาโกะพูดใส่หน้าชายคนนั้นด้วยสีหน้าจริงจัง

ชายร่างกำยำที่เหม็นหึ่งไปด้วยกลิ่นเหล้าเดินดุ่มๆ เข้ามาหาซาดาโกะด้วยความโกรธ "พ่อแม่แกเป็นใคร! เรียกมันออกมาซิ ฉันอยากจะเห็นหน้านักว่าขยะเปียกแบบไหนถึงเลี้ยงลูกสาวออกมาเป็นแบบนี้"

ซาดาโกะกัดริมฝีปาก เชิดหน้าขึ้นจ้องตากับดวงตาแดงก่ำของชายคนนั้นอย่างไม่เกรงกลัว "พ่อของเราคือ ปีเตอร์ เซลเลอร์ส ไม่ใช่ขยะเปียก"

"ปีเตอร์ เซลเลอร์ส ไอ้คนที่เปิดโรงรับจำนำน่ะเหรอ? ดี เดี๋ยวพาลิเลียนไปโรงพยาบาลเสร็จ ฉันจะไปคิดบัญชีกับมัน ไม่ใช่แค่คิดบัญชีกับมันนะ แต่ฉันจะจัดการพวกแกสองคนด้วย..."

"นังเด็กเปรต! พ่อแกไม่เคยสั่งสอนมารยาทหรือไง เดี๋ยวฉันจะสอนให้เองว่า..."

พูดจบ ชายขี้เมาที่อารมณ์กำลังเดือดดาลก็ง้างมือจะตบซาดาโกะ

แต่ก่อนที่มือจะถึงตัวซาดาโกะ หลอดไฟของม้าหมุนก็ระเบิดดัง 'เพล้ง' เศษแก้วแตกกระจายว่อน

ชายร่างกำยำสะดุ้งสุดตัว ชะงักมือค้างไว้แล้วมองดูหลอดไฟม้าหมุนที่แตกกระจายอย่างงุนงง

จากนั้นเขาก็หันกลับมามองซาดาโกะด้วยสายตาเหลือเชื่อ แววตาของเด็กสาวดูน่ากลัวพิลึก ส่วนคายาโกะยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจอยู่ข้างๆ

เขาไม่แน่ใจว่าเหตุการณ์ประหลาดนี้เกี่ยวข้องกับเด็กสาวสองคนนี้หรือเปล่า

แถมสายตาของซาดาโกะยังทำให้เขารู้สึกขยาดหน่อยๆ

จังหวะนั้นเอง มีคนอื่นเดินเข้ามาในสวนสาธารณะ ชายร่างกำยำจึงได้สติ เขามองค้อนใส่ซาดาโกะและคายาโกะ ก่อนจะรีบอุ้มลูกสาวเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

ที่นี่มันดูมีอาถรรพ์ชอบกล รีบไปดีกว่า

"ทำยังไงดี เขาจะไปฟ้องปะป๊าแล้ว"

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายจะไปฟ้องพ่อ คายาโกะก็ร้อนรนจนเกือบจะร้องไห้

คำขู่ว่าจะฟ้องพ่อแม่คือสิ่งที่คายาโกะกลัวที่สุด

การที่พ่อต้องผิดหวังและโกรธเธอ เป็นเรื่องที่น่ากลัวและบั่นทอนจิตใจคายาโกะยิ่งกว่าสิ่งใด

เธอกลัวว่าพ่อจะเลิกชอบเธอเพราะเรื่องแค่นี้

"ไม่ต้องห่วง มันทำไม่ได้หรอก"

ซาดาโกะกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาฉายแววเกรี้ยวกราด

"มันจะไม่มีโอกาสได้บอกปะป๊า และสิ่งที่มันพูดออกมา... ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด"

เห็นความโกรธแค้นในแววตาของซาดาโกะ คายาโกะก็มองพี่สาวด้วยความกังวล

หรือว่าซาดาโกะคิดจะเล่นงานผู้ใหญ่คนนี้?!

ถ้าทำแบบนั้นจริงๆ แล้วปะป๊ารู้เข้า ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่

คายาโกะเริ่มกระวนกระวายใจ เธอควรจะบอกปะป๊าเรื่องนี้ไหมนะ

ไม่อย่างนั้นเธอก็คงไม่มีปัญญาหยุดซาดาโกะได้

เธอรู้ดีว่าตั้งแต่เด็ก พลังของเธอเทียบพี่สาวไม่ได้เลย