บทที่ 13: หญิงแกร่งในชีวิต!
บทที่ 13: หญิงแกร่งในชีวิต!
"สวัสดีครับ คุณโต้วโต้ว!"
มือขวาของนิววิลเลตต์เก็บไม้เท้ากลับเข้าไปในอุปกรณ์วิญญาณประเภทมิติ ก่อนจะยื่นมือออกไปสัมผัสมือของโต้วโต้วเพียงแผ่วเบาแล้วผละออกตามมารยาท
"คุณโต้วโต้วอะไรกันเล่า! เรียกพี่โต้วโต้วสิ! เจ้านิววิลเลตต์ตัวน้อย เรียกข้าซะห่างเหินเชียว!"
โต้วโต้วขมวดคิ้ว เอ่ยท้วงด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย
แปดตระกูลใหญ่นั้นมีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกัน รุ่นลูกรุ่นหลานมักจะนับถือกันเป็นพี่เป็นน้อง และโต้วโต้วเองก็เคยเจอนิววิลเลตต์มาก่อนแล้ว
นิววิลเลตต์: "..."
เมื่อเห็นท่าที 'เย็นชา' ของนิววิลเลตต์ โต้วโต้วก็ไม่ได้ถือสาหาความ เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว สมัยก่อนนางยังเคยแหย่เขาเล่นด้วยซ้ำ จะว่าไป เจ้านี่ดูเหมือนจะ 'เย็นชา' กับทุกคนนั่นแหละ
"มาเถอะ เดี๋ยวพี่สาวจะพาเจ้าเดินชมสนามประลองวิญญาณให้คุ้นเคย แล้วค่อยไปส่งที่บ้านพัก"
ในฐานะพิธีกรระดับเหรียญทอง โต้วโต้วย่อมมีวิธีจัดการกับความเงียบอันน่าอึดอัด นางส่งยิ้มให้นิววิลเลตต์ ก่อนจะถือวิสาสะคว้ามือขวาของเขาแล้วจูงเดินเข้าไปในสนามประลองวิญญาณอย่างเป็นธรรมชาติ
นิววิลเลตต์: "..."
หรือว่าคุณโต้วโต้วคนนี้จะใช้ข้ออ้างความเป็นพี่สาวมา 'แต๊ะอั๋ง' เขา?
นิววิลเลตต์รู้สึกว่าเป็นไปได้สูงมาก!
เพราะนางใช่ว่าจะไม่เคยทำมาก่อน
ตอนนั้นเขาเพิ่งจะเจ็ดขวบ ก็โดน 'ยัยปีศาจตัวน้อย' คนนี้แหย่จนไปไม่เป็น ทำเอานิววิลเลตต์รับมือแทบไม่ถูก
เวลาล่วงเลยผ่านไป หลังจากโต้วโต้วพานิววิลเลตต์เดินชมจนทั่วสนามประลองวิญญาณแล้ว นางก็นำทางเขามายังหอพัก
หอพักของนิววิลเลตต์มีขนาดราวสองร้อยตารางเมตร การตกแต่งแทบจะถอดแบบมาจากที่พักเดิมของเขา คาดว่าคงเป็นการจัดเตรียมของท่านปู่เล็กซัส
ตาแก่นั่นช่างใส่ใจรายละเอียดเสียจริง
"เป็นยังไงบ้าง? บรรยากาศในสนามประลองวิญญาณคึกคักกว่าที่บ้านตั้งเยอะใช่ไหมล่ะ?"
"ไม่สิ ไม่ถูก ดูเหมือนเจ้าจะไม่ชอบที่คนเยอะๆ โดยธรรมชาติอยู่แล้วนี่นะ"
"ที่ไหนคนเยอะ เจ้าก็มักจะหนีไปอยู่ในที่คนน้อยๆ เสมอ"
โต้วโต้วมองนิววิลเลตต์อย่างจนใจ หน้าตาก็ออกจะหล่อเหลาปานนี้ แต่ดันเป็นโรคกลัวการเข้าสังคมซะได้ น่าเสียดายจริงๆ
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยเขาก็เป็นแบบนี้กับทุกคน ไม่เลือกปฏิบัติ
ได้ยินดังนั้น นิววิลเลตต์ถึงกับคิ้วกระตุก
คนเรามีจริตนิสัยต่างกัน หลายครั้งเขาไม่ได้มองว่าการที่ผู้คนมาชุมนุมกันคือความคึกคัก แต่มันคือความหนวกหูต่างหาก
"ข้ากลับก่อนนะ เดี๋ยวมีคิวต้องขึ้นเป็นพิธีกร ส่วนเจ้า..."
พูดถึงตรงนี้ โต้วโต้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "ถ้าเจ้าจะเป็นแค่ผู้ตัดสิน ก็ไม่ต้องพูดอะไรมากหรอก เดี๋ยวพิธีกรจะคอยคุมบรรยากาศในสนามให้เอง"
"เรื่องนี้เรียนรู้ไม่ยาก เจ้าลองไปฝึกงานที่สนามย่อยสักสองวัน พอคล่องแล้วค่อยมาทำงานกับพี่ที่สนามหลัก"
"หรือถ้าเจ้าอยากจะเป็นแค่ผู้ตัดสินกิตติมศักดิ์ ไม่ลงตัดสินจริง ก็ย่อมได้"
โต้วโต้วรู้เบื้องลึกเบื้องหลังเกี่ยวกับตำแหน่งลอยๆ ของนิววิลเลตต์ดี นางจึงไม่ได้ 'ออกคำสั่ง' ให้เขาทำหน้าที่ผู้ตัดสินแบบตรงๆ
"ตกลงครับ ข้าจะเรียนรู้ไว้"
นิววิลเลตต์พยักหน้า เขาไม่ได้ขัดข้องกับการจัดแจงของพี่โต้วโต้ว
พวกผู้ข้ามมิติส่วนใหญ่มักชอบเอาชนะคู่ต่อสู้และโชว์ความเทพบนสังเวียน
แต่เขา... นิววิลเลตต์ จะขอเป็นผู้ข้ามมิติคนแรกที่ทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสิน!
โต้วโต้วไม่ได้อยู่นาน วันหน้ายังมีเวลาอีกถมเถ นิววิลเลตต์มาอยู่ที่สนามประลองวิญญาณเมืองสั่วทัวแล้ว เขาคงไม่หนีไปไหนหรอกมั้ง?
สำหรับนิววิลเลตต์แล้ว อาชีพผู้ตัดสินนั้นเหมาะสมกับเขาที่สุด แม้โลกภายนอกอาจจะไม่มีความยุติธรรมที่แท้จริง แต่บนสังเวียนแห่งนี้... เขาทำให้มันมีได้!
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นิววิลเลตต์เข้ามาอยู่ที่สนามประลองวิญญาณได้สามวันแล้ว
ตลอดสามวันนี้ เขาไม่ได้รีบร้อนไปทำหน้าที่ผู้ตัดสินที่สนามย่อย แต่เลือกที่จะเฝ้าสังเกตการณ์ ศึกษากฎกติกาของสนามประลอง รวมถึงวิธีการตัดสินแพ้ชนะและการฟาวล์อย่างละเอียด
ผู้เข้าแข่งขันและผู้ชมขาประจำเริ่มจะคุ้นหน้าคุ้นตาผู้ตัดสินคนใหม่ผู้นี้ ผู้ชมสาวๆ และผู้เข้าแข่งขันหญิงบางคนถึงกับภาวนาขอให้ได้ดูแมตช์ที่นิววิลเลตต์เป็นคนตัดสิน
น่าเสียดายที่หนุ่มหล่อมาดนิ่งผู้นี้ยังไม่เคยลงตัดสินเลยสักครั้ง
"คุณโต้ว... อะแฮ่ม พี่โต้วโต้ว สองสามวันมานี้ข้าเรียนรู้จนเข้าใจเกือบหมดแล้ว คืนนี้ข้าจะลองลงตัดสินที่สนามย่อยดูครับ"
ยังไม่ทันจะหลุดปากคำว่า 'คุณโต้วโต้ว' จนจบประโยค โต้วโต้วที่ยืนอยู่ตรงข้ามก็ตวัดสายตาค้อนขวับ
โชคดีที่นิววิลเลตต์กลับลำเปลี่ยนคำเรียกได้ทันควัน ทำให้พี่สาวคนสวยเปลี่ยนจากโกรธเป็นยิ้มร่าในทันที
"โอเค! เดี๋ยวพี่จะรีบให้คนจัดตารางให้เลย!"
โต้วโต้วยิ้มกว้างพร้อมตบไหล่นิววิลเลตต์เบาๆ ก่อนจะเดินจากไป
นางเตี้ยกว่านิววิลเลตต์ราวสิบเซนติเมตร ทำให้ต้องเขย่งปลายเท้าเล็กน้อยเพื่อตบไหล่เขา ภาพนั้นทำให้นิววิลเลตต์รู้สึกขบขันระคนอ่อนใจ
ช่างเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งเสียจริง!
ในช่วงสามวันที่ผ่านมา มีเรื่องราวที่น่าสนใจเกิดขึ้นในที่ที่นิววิลเลตต์ไม่ได้รับรู้
เมื่อวานนี้ โรงเรียนเชร็คได้เปิดรับสมัครนักเรียนใหม่
ถังซานที่ไร้ซึ่ง 'ผลึกแผ่น' ย่อมไม่มีทางสร้างเข็มหนวดมังกรได้ แต่ทว่าเนื้อเรื่องก็ยังคงดำเนินไปตามครรลอง
หลังจากเสี่ยวอู่ใช้ทักษะวิญญาณ 'เสน่ห์อาถรรพ์' ใส่จ้าวอู๋จีจนถูกพลังสะท้อนกลับและสลบไป ถังซานก็ระเบิดพลังออกมา แต่เมื่อขาดเข็มหนวดมังกร เขาก็ไม่อาจเจาะทะลุการป้องกันของจ้าวอู๋จีได้
ผลลัพธ์สุดท้ายคือถังซานถูกจ้าวอู๋จีสั่งสอนจนสะบักสะบอม
แน่นอนว่าถังฮ่าวที่เฝ้าดูอยู่ในเงามืด ย่อมไม่ปล่อยจ้าวอู๋จีไป เมื่อคืนนี้เขาโผล่มาจัดหนักจนจ้าวอู๋จีเกือบปางตาย!
โชคดีที่เขาเห็นว่าจ้าวอู๋จียังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง จึงยอมไว้ชีวิต!
ถังซาน เสี่ยวอู่ และพรรคพวก เดินทางมาถึงสนามประลองวิญญาณภายใต้การนำของเฟลนเดอร์
วันนี้ใบหน้าของเฟลนเดอร์เคร่งขรึมเป็นพิเศษ แววตาที่มองถังซานแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่ไม่มีในเนื้อเรื่องต้นฉบับ!
เพราะความไม่รู้ความของเจ้าเด็กนี่แท้ๆ เหล่าจ้าวเลยเกือบถูกซ้อมตาย!
จะบอกว่าเป็นตัวต้นเหตุก็ไม่เกินจริงเลยสักนิด
แน่นอนว่าถังซานเป็นลูกชายของถังฮ่าว เขาจึงไม่กล้าแสดงจิตสังหารออกมาโจ่งแจ้ง ขืนถังฮ่าวรู้เข้า เรื่องใหญ่แน่!
เฟลนเดอร์ทำได้เพียงเก็บความขุ่นเคืองไว้ในใจ
น่าเศร้าที่ถังซานหารู้เรื่องนี้ไม่ เขายังคงคิดว่าตนเองได้รับการยอมรับจากจ้าวอู๋จีและได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเชร็คอย่างภาคภูมิ
จ้าวอู๋จีเองก็น่าสงสาร ไปถือสาหาความกับเด็กสิบสองขวบ หารู้ไม่ว่าไปเจอของแข็งเข้าให้ คนหนุนหลังเด็กนั่นโผล่มาสั่งสอนเขาจนหมอบกระแตในไม่กี่นาที
ในเวลานี้ สภาพของถังซานที่ยืนอยู่ข้างเสี่ยวอู่นั้นดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ใบหน้าบวมปูดจนแม้แต่เสี่ยวอู่ตื่นมายังแทบจำไม่ได้
"การประลองวิญญาณแบ่งออกเป็น แบบหนึ่งต่อหนึ่ง, สองต่อสอง และแบบทีมห้าคนขึ้นไป แต่โดยทั่วไปแบบทีมที่นิยมที่สุดคือเจ็ดต่อเจ็ด"
"ในสนามประลองวิญญาณจะมีการประลองเดิมพัน, การประลองท้าชิง และการประลองเป็นตาย"
"ข้าไม่แนะนำให้พวกเจ้าเข้าร่วมการประลองเดิมพันและการประลองเป็นตาย เพราะการประลองสองประเภทนี้มักจบลงด้วยการบาดเจ็บสาหัสหรือความตาย ส่วนการประลองเดิมพันนั้น แม้จะมีการบาดเจ็บแต่โอกาสถึงตายนั้นน้อยกว่า..."
ท้ายที่สุดแล้ว ทักษะวิญญาณย่อมไร้ความปรานี...