บทที่ 8: ความยุติธรรมและความเที่ยงธรรม

"คุณชาย ท่านนึกถึงความทรงจำแสนสุขเรื่องใดอยู่หรือ ถึงได้ยิ้มออกมาเช่นนั้น?" เฟลนเดอร์เอ่ยถามด้วยสีหน้าทะมึน

เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจราวกับว่าเสียงหัวเราะของเด็กหนุ่มเมื่อครู่มีเจตนาเยาะเย้ยเขาอยู่

นิววิลเลตต์: ถูกต้อง ข้ากำลังเยาะเย้ยท่านนั่นแหละ

ระดับมหาปราชญ์วิญญาณผู้ยิ่งใหญ่กลับตกอยู่ในสภาพตกอับเช่นนี้ มิหนำซ้ำยังโดนคุณชายจากตระกูลขุนนางหัวเราะเยาะ การที่เฟลนเดอร์ไม่ระเบิดอารมณ์ออกมาตรงนั้นก็นับว่ามีความอดทนสูงมากแล้ว

"หลานชายของอาสะใภ้คนที่สามของลุงรองข้า... วันนี้เพิ่งได้กลายเป็นวิญญาณจารย์ ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีเสียจริง" นิววิลเลตต์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น

"???"

เฟลนเดอร์ถึงกับอึ้ง เขากระพริบตาปริบๆ มองนิววิลเลตต์ด้วยสีหน้างุนงง

แค่เรื่องคนรู้จักกลายเป็นวิญญาณจารย์ แถมยังเป็นญาติห่างๆ ชนิดที่นับญาติกันแทบไม่ถูก... อืม ห่างขนาดนั้นยังนับเป็นญาติได้อีกเรอะ?

ในขณะที่เฟลนเดอร์กำลังจะเอ่ยปากพูดต่อ นิววิลเลตต์ก็ชี้ไปที่ก้อนผลึกคริสตัลที่ดูขุ่นมัวเต็มไปด้วยตำหนิซึ่งวางอยู่ไม่ไกล "เถ้าแก่ ผลึกก้อนนี้ราคาเท่าไหร่?"

เมื่อได้ยินดังนั้น เฟลนเดอร์ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาเพียงมองตามนิ้วของนิววิลเลตต์ไป เมื่อเห็นว่าเป็นผลึกคุณภาพต่ำที่เต็มไปด้วยสิ่งเจือปน อารมณ์ที่เคยขุ่นมัวก็พลันเปลี่ยนเป็นความเบื่อหน่าย

ผลึกก้อนนี้เต็มไปด้วยตำหนิ หากขายได้แม้แต่เหรียญทองเดียว คนซื้อก็คงตาบอดเต็มที

ดูจากฐานะและราศีของคุณชายท่านนี้แล้ว ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ลำพังแค่เสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ก็น่าจะมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งถึงสองหมื่นเหรียญทอง

เฟลนเดอร์ไม่เชื่อหรอกว่านิววิลเลตต์จะดูไม่ออกว่าผลึกก้อนนั้นมีค่าแค่ไหน

'คงจะหาข้ออ้างหนีไปล่ะสิ เฮ้อ น่าเสียดายเจ้าหมู... อะแฮ่ม คุณชายกระเป๋าหนักคนนี้จริงๆ'

คิดได้ดังนั้น เฟลนเดอร์จึงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ถ้าคุณชายชอบ ก็เอามาแค่หนึ่งเหรียญทองก็พอ"

กล่าวจบ เฟลนเดอร์ก็เดินทอดน่องกลับไปที่เก้าอี้โยก แล้วล้มตัวลงนอนอย่างเกียจคร้าน ท่าทางผ่อนคลายสบายใจเฉิบ

นิววิลเลตต์ไม่ได้แสดงท่าทีเกรงใจ เขาหยิบผลึกก้อนนั้นขึ้นมาจากโต๊ะ พินิจดูครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บมันเข้าไปในกำไลเครื่องมือวิญญาณประเภทพื้นที่ที่ข้อมือ

"เถ้าแก่ แม้ท่านอาจจะมองไม่เห็นคุณค่าของผลึกชิ้นนี้ แต่ข้าไม่อาจเสแสร้งทำเป็นไม่รู้ได้ ความยุติธรรมและความเที่ยงธรรม คือปณิธานที่ข้าแสวงหามาชั่วชีวิต"

สิ้นเสียงนั้น นิววิลเลตต์ก็หยิบบัตรสีทองใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของเฟลนเดอร์ มันคือบัตรฝากเงินที่มีมูลค่าหนึ่งหมื่นเหรียญทอง

สำหรับผู้ที่รู้วิธีใช้ ผลึกชิ้นนี้ย่อมมีค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นเหรียญทอง แต่สำหรับผู้ที่ใช้ไม่เป็น มันก็มีค่าไม่เกินหนึ่งเหรียญทอง

นิววิลเลตต์มอบเงินหนึ่งหมื่นเหรียญทองเพื่อให้การแลกเปลี่ยนนี้เป็นไปอย่างยุติธรรมและเท่าเทียม เขาไม่ได้ขัดสนเงินทองจำนวนนี้ และไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องกดราคาเอาเปรียบใคร

หลังจากวางบัตรทองลง นิววิลเลตต์ก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เฟลนเดอร์นั่งเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น

ผ่านไปราวสามวินาที เฟลนเดอร์ก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วจนเก้าอี้โยกแทบหงายหลัง เขาพุ่งไปที่โต๊ะ คว้าบัตรทองใบนั้นขึ้นมาตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง "คุณชายคนนี้โง่จริง หรือแค่แกล้งโง่กันแน่?"

"ไอ้ผลึกเน่าๆ นั่นมีค่าถึงหมื่นเหรียญทองเชียวรึ?"

บัตรในมือเป็นของจริง ในฐานะยอดฝีมือระดับมหาปราชญ์วิญญาณ เฟลนเดอร์ย่อมมีสายตาเฉียบคมพอที่จะแยกแยะได้

"เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา!"

"ความยุติธรรม... ความเที่ยงธรรม..."

"ในทวีปโต้วหลัวแห่งนี้ ยังมีความยุติธรรมและความเที่ยงธรรมอยู่อีกงั้นหรือ?"

เพียะ!

เฟลนเดอร์ตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ ในฐานะคนที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน เขาย่อมรู้ดีว่าบนทวีปโต้วหลัว ผู้แข็งแกร่งคือผู้นำ กฎแห่งปลาใหญ่กินปลาเล็กคือสัจธรรม คำว่าความยุติธรรมล้วนเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน

แต่เขากลับไปหัวเราะเยาะความฝันของเด็กหนุ่มที่มุ่งมั่นในความยุติธรรมได้อย่างไร?

สมควรตายนัก!

"เฮ้อ ข้าเฟลนเดอร์ ช่างมีสายตาคับแคบยิ่งกว่าเด็กเสียอีก"

เฟลนเดอร์ส่ายหน้าพลางเก็บรักษ บัตรทองไว้อย่างดี เขาไม่รู้หรอกว่าผลึกนั้นวิเศษวิโสตรงไหน แต่เงินหมื่นเหรียญทองนี้คือของจริง

"ถ้าไม่ใช่เพราะความจน ข้าจะมาเปิดร้านหลอกลวงต้มตุ๋นชาวบ้านแบบนี้ทำไม..."

เนิ่นนานกว่าเฟลนเดอร์จะดึงสติกลับมาได้ ประกายแสงสีทองวาบผ่านดวงตา เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว

ร้านเล็กๆ แห่งนี้ เขาคงเปิดต่อไปไม่ได้แล้ว

นิววิลเลตต์หารู้ไม่ว่า เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวและเงินหนึ่งหมื่นเหรียญทองของเขา จะทำให้เฟลนเดอร์ถึงกับปิดกิจการเลิกอาชีพต้มตุ๋นไปเลย

แน่นอนว่า เฟลนเดอร์ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ต้องรีบปิดร้าน!

คนที่สามารถควักเงินหนึ่งหมื่นเหรียญทองออกมาได้โดยไม่กระพริบตา เบื้องหลังย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

ถ้าเกิดฝ่ายนั้นรู้ตัวว่าผลึกนั่นไม่ได้มีค่าถึงหมื่นเหรียญทองแล้วย้อนกลับมาเอาเรื่องล่ะ? คิดได้ดังนั้น เฟลนเดอร์จะไม่รีบชิ่งหนีได้อย่างไร?

ต้องบอกว่าเฟลนเดอร์คิดมากเกินไป เงินแค่หมื่นเหรียญทอง เล็กซัสคงไม่เสียเวลาตามมาทวงคืนถึงที่นี่หรอก

หลังจากเดินออกมาจากร้านของเฟลนเดอร์ นิววิลเลตต์มองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างเล็กน้อย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เล็กซัสปกป้องเขาดีเกินไป ด้วยเกรงว่าพรสวรรค์ของเขาจะถูกล่วงรู้โดยคนจากขั้วอำนาจใหญ่ จึงไม่ค่อยยอมปล่อยให้เขาออกไปไหนไกลหูไกลตา

วิญญาณยุทธ์คู่ พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดระดับยี่สิบ... พรสวรรค์ระดับนี้ย่อมทำให้เล็กซัสต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ!

หากความลับเรื่องพรสวรรค์ของเขาแพร่งพรายออกไปแม้เพียงอย่างเดียว นิววิลเลตต์อาจตกเป็นเป้าสังหารของขั้วอำนาจอื่นได้ แม้แต่เจ็ดตระกูลที่เหลือในกลุ่มแปดตระกูลใหญ่ ก็ยังไม่มีใครล่วงรู้ถึงพรสวรรค์ที่แท้จริงของนิววิลเลตต์

นี่แสดงให้เห็นว่าเล็กซัสเก็บความลับได้มิดชิดเพียงใด!

ส่วนเหตุผลที่เขายอมให้นิววิลเลตต์ออกมาท่องโลกเพียงลำพัง ก็เพราะเขาเห็นวงแหวนวิญญาณหกวงของนิววิลเลตต์เปลี่ยนเป็นสี่วง... ให้ตายเถอะ แม้แต่วงแหวนวิญญาณก็ยัง "ซ่อน" ได้

เล็กซัสไม่โกรธที่นิววิลเลตต์ "ปกปิด" เขาไว้ แต่กลับตบไหล่หลานชายด้วยความโล่งใจ พลางกล่าวว่าเด็กน้อยของเขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว!

รู้จักระวังตัวย่อมเป็นเรื่องดี แบบนี้ถึงจะอายุยืน!

เล็กซัสถึงขั้นอบรมสั่งสอนนิววิลเลตต์ว่า ตอนนี้เจ้าไม่ควรมีสี่วงแหวน แต่ควรจะมีแค่สามวงก็พอ!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของนิววิลเลตต์ก็กระตุกยิกๆ ขิงแก่ย่อมเผ็ดร้อนจริงๆ!

ไหนว่าค่าเฉลี่ยไอคิวคนในโลกนี้ติดลบไง?

ทำไมทุกคนที่เขาเจอถึงได้เจ้าเล่ห์เพทุบายกันนักนะ?

แต่คำพูดของเล็กซัสก็มีเหตุผล

ด้วยวัยสิบสองปีในปัจจุบัน ต่อให้มีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด การมีสามวงแหวนวิญญาณก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว หากมีสี่วงแหวนจะกลายเป็นอัจฉริยะที่เกินมนุษย์ไปหน่อย

วงแหวนวิญญาณเหล่านี้ก็เหมือนลูกแก้วประดับ มันไม่ใช่ของจริง และเขาจะเสกให้มีกี่วงก็ได้ตามใจชอบ

ระดับ "พลังวิญญาณ" ที่แท้จริงของนิววิลเลตต์ในตอนนี้อยู่ที่ประมาณระดับหกสิบสาม ซึ่งเป็นผลมาจากความสามารถพิเศษของเผ่าพันธุ์มังกรที่ยิ่งอายุยืนยิ่งแข็งแกร่ง ประกอบกับการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักของเขา

"หือ?"

ทันใดนั้น นิววิลเลตต์ก็ขมวดคิ้ว มีคนกำลังประลองวิญญาณกันอยู่ไม่ไกล?

สัมผัสการรับรู้ของเขาเหนือชั้นยิ่งกว่าเล็กซัสผู้เป็นถึงวิญญาณพรหมยุทธ์ระดับสูงสุดเสียอีก ทำไมน่ะหรือ?

เพราะโมเลกุลน้ำในอากาศรอบด้านกำลังส่งผ่าน "ข้อมูล" มาให้เขาตลอดเวลา

สรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณและอารมณ์ น้ำเองก็เช่นกัน

ในฐานะสิ่งมีชีวิตสูงสุดแห่งธาตุน้ำ นิววิลเลตต์สามารถรับรู้อารมณ์ของธาตุน้ำได้ทั้งหมด

"เวลานี้... ทิศทางนี้... หรือจะเป็นถังซานกับไต้มู่ไป๋?"

นิววิลเลตต์พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของโรงแรมกุหลาบ...